او در غیر معصومین نظیر نداشت
استعداد، حافظه و هوش سرشار او، تمرکز تحصیلی و اخلاص بسیار قوی او و کسب درجه اجتهاد در اوج جوانی (تا سال ۴۲ که فقط ۲۴ سال داشت) در محضر بروجردی بزرگ و مکتب و مدرسه امام بزرگوارش (پرتکرارترین واژه سخنانش)، نهایتاً او را به فقیهی اعلم حتی در نزد برخی از سختگیرترین فقهاء ارتقاء داد، زندگی در متن روشنفکری معاصر ایران تا بدانجا که گوئی یکی از برجستگان آنها شد ـ که قطعاً در پیشقراولان روحانی نهضت اسلامی مشابه ندارد ـ با درک ظرفیتها و محدودیتهای آن، ذکر و خلوت و عبادت عجیبوغریب او، با سوزوگدازی که حتی در جوانی او، هم سلولی غیردیندار او در زندانهای ستمشاهی بهعنوان مهمترین خاطره از او در ذهن داشت و تا امروز که قطعاً یکی از ماندگارترین هدایای او به انسان و جهان نمازهای عاشقانه او در جمعیت و جماعات خواهد بود و......فهم او از فرهنگ، تاریخ و ادبیات بهویژه فارسی قطعاً او را به یکی از قلهها تبدیل کرده است. خواندن کتابهای رمان پرشمار و زندگی در متن ادبیاتمعاصر ایران به قول یکی از ادبای معاصر (امیری فیروزکوهی) او را به قویترین منتقد شعر فارسی تبدیل کرده بود و در این میانه او به یک فرمانده نظامی بزرگ تبدیل شد. خودش با عشق میگفت که در اوائل جنگ به فرمانده کل ارتش گفتم یک ستاره اعطاء کن تا ارتشی بشوم و آن بزرگ گفته بود که من حاضرم سه ستاره (سرهنگ تمامی که در آن زمان بسیار باارزش بود) اعطاء کنم و چقدر و بهصورت جدی خوشحال بود از این ارزیابی! سپس معاون وزارت دفاع، فرمانده سپاه پاسداران و نهایتاً فرمانده مستقیم کل نیروهای مسلح ایران. باید فرماندهان بزرگ نظامی کشور بیایند و شهادت بدهند که آیا بهعنوان یک ژنرال بزرگ اساساً کمبودی هم داشت؟
او مدار، رهبر، پناه و پرچم تحقق الگوی توسعه دانشبنیان ایران در طول بیش از سیسال گذشته بوده است که دستاوردهای محیرالعقولی نظیر فناوریهای نظامی، فناوریهای هستهای تا آستانه بمب اتم، فناوریهای نانو، ماهواره، دانش پزشکی در ایران، سلولهای بنیادی و... را تاکنون داشته است. در مورد سطح این دستاوردها در امروز ما همین بس که جهان در مقابله با فقط موشکهایش عاجز مانده و ترس از انرژی هستهایاش که دشمنان ایران را در آستانه مرگ پیشدستانه قرار داده است. آثار بقیه دستاوردهایش نیز در همین سطوح و یا بالاتر از این بعدها مشخص خواهد شد.بیش از ۳۵ سال بود که یک کرسی درس فقهی در بالاترین سطح حوزوی داشت که نخبگان حوزوی را به تحسین واداشته بود. این تدریس محققانه با همه جوانب گاه خاص آن، نظیر دقتهای رجالی بهگونهای بود که گوئی کار دیگری غیر از آن ندارد. قطعاً روش تفسیر او از قرآن کریم و نیز احادیث منحصربهفرد بود زیرا او متن قرآن و احادیث را نه فقط برای فهم محتوای آن ـ که منظور همه مفسران است ـ بلکه بهعنوان استدلال برای تصمیمات و سیاستها و نیز تبیینهایش، تفسیر میکرد. قطعاً او در خطابه کمنظیر بود.
و این همه در متن یک بستر توفیق عمل بینظیر یعنی ۴۵ سال در بالاترین سطح مدیریت ایران بزرگ در جایگاه رئیسجمهور و رهبر آن بهعنوان امالقرای جهان اسلام و جبهه مقاومت در برابر جهان غرب قرار داشت و... و عجیبتر از همه او در حالی که تمام عمرش در عشق آتشین به شهادت سپری شد، در موقعیت یکی از قدرتمندترین مردان جهان، در پایان زندگی مادی به دست شقیترین انسانها ـ که یزید باید از آنها درس بگیرد ـ در جلوی دیدگان همه جهانیان شهادت را نیز از خدا گرفت! و... و تازه نقش بیپایان او برای هدایت انسان، ایران و جهان شروع شده است! و...... البته به نظر من بزرگترین ظلم به او را آن دسته از افراد و جریانات سیاسی در کشور مرتکب شدند که در حالی که در ذیل باورمندان نهضت اسلامی و امام بزرگوار او تعریف میشدند اما هر کاری برای عدم همراهی با او را انجام دادند، به نظر نمیآید خدای عادل از آنها بگذرد و.... آیا او در تاریخ اسلام پس از معصومین(ع) و نیز تاریخ ایران نظیر دیگری هم دارد؟! عطاالله رفیعی آتانی/ بیست و ششم اسفندماه هزار چهارصد و چهار
17:31 - 26 اسفند 1404