با این حال، هنوز هم در داخل ایران صداهایی شنیده میشود که نسخه کاهش تنش از مسیر عقبنشینی را تجویز میکنند. گویی همه این تجربهها رخ نداده و میتوان با کاستن از قدرت ملی، به صلحی پایدار رسید.
تاریخ پر از نمونه هاییه که در اون, امتیاز دادن و عقب نشینی, طرف مقابل رو آروم نکرده, بلکه اون رو به درخواستهای بیشتر تشویق کرده. در چنین شرایطی, عقب نشینی لزوما به معنی تلفات کمتر نیستش؛ ممکنه فقط هزینه های بزرگتری رو به آینده منتقل کنه.
کسانیکه نسخه صلح می پیچند بیان و بگویند در طول این ۴۷ سال چه هزینه ای برای دفاع از مملکت پرداخت کردند و یا در طول این سالها مذاکره از امتیازهای وادادگی چه نصیب ملت کردند