سال ۱۴۰۵ سال بیکاری روزنامه نگاران
تعدیل، نا امنی شغلی، حقوقهای پایین، بیمه نامشخص، معیشت متزلزل، بحران مسکن و... قسمتی از مشکلات روزنامه نگاران در دوران جنگ و قبل از آن بوده است.
در شرایطی که سایه شوم جنگ بر سر کشور سنگینی می کند و زخم های بی شماری بر پیکر جامعه و ساختارهای آن وارد آورده، اخبار ناگواری از تعدیل نیرو و اخراج گسترده روزنامه نگاران از سوی رسانه ها منتشر می شود که موجی از نگرانی ها را در جامعه برانگیخته و علاوه برآثار شوم جنگ، فشار مضاعفی را برای اصحاب رسانه ایجاد کرده است.با آغاز جنگ از اسفندماه ۱۴۰۴، بخش قابل توجهی از روزنامهها و خبرنگاران با موجی از تعدیل نیرو و بیکاری روبهرو شدند؛ بحرانی که بهویژه رسانههای خصوصی و مستقل را بیش از دیگران تحت فشار قرار داده است.
حقوق و دستمزد روزنامه نگاران در سال ۱۴۰۴
پیمایش شرایط کاری روزنامهنگاران در اواسط سال ۱۴۰۴ نشان میدهد که حقوق پایین، نبود امنیت شغلی و فشار اقتصادی، روزنامه نگاران را درشرایط سخت زندگی قرار داده است. بر این اساس ۳۷.۷٪ از روزنامهنگاران دستمزدی بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تومان در ماه دریافت کرده اند.۲۷.۷٪ بین ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومان.۱۲.۹٪ بین ۵ تا ۱۰ میلیون تومان.۸.۶٪ بین ۲۰ تا ۲۵ میلیون تومان.۶٪ زیر ۵ میلیون تومان.۲.۹٪ بین ۲۵ تا ۳۰ میلیون تومان.۱.۲٪ بالای ۳۰ میلیون تومان.
متاسفانه این آمار نشان میدهد بخش عمدهای از روزنامهنگاران ایران در سال گذشته دستمزدی بین ۱۰ تا ۲۰ میلیون تومان دریافت کرده اند که مجموعاً بیش از ۶۵٪ از پاسخدهندگان را شامل میشود. و اسفناک آنکه حدود ۱۹٪ از روزنامهنگاران دستمزدی زیر ۱۰ میلیون تومان دریافت کرده اند که این آمار نشاندهنده وضعیت اسفناک دستمزد روزنامهنگاران در ایران است. جایی که بیش از نیمی از فعالان این حوزه با درآمدی کمتر از خط فقر شهری زندگی کرده و میکنند.
بیمه درمانی و بیمه تکمیلی در محل کار
۸۴.۱٪ از روزنامهنگاران تماموقت دارای بیمه کاری هستند. و ۱۵.۹٪ از روزنامهنگاران تماموقت فاقد بیمه کاری هستند.در مجموع، ۲۲٪ از پاسخگویان گفتهاند که در محل کار خود بیمه نیستند.۶۲.۴٪ دارای بیمه درمانی تکمیلی هستند.۳۷.۶٪ فاقد بیمه درمانی تکمیلی هستند.
این آمار نشان میدهد که اگرچه اکثریت روزنامهنگاران تماموقت از بیمه کاری برخوردارند، همچنان سهم قابلتوجهی (نزدیک به یکششم) بدون این حمایت قانونی کار میکنند. این مسئله، علاوه بر آسیب به امنیت شغلی، میتواند پیامدهای جدی در زمان بیماری یا حوادث کاری داشته باشد.در زمینه بیمه درمانی تکمیلی، وضعیت کمی بهتر است اما همچنان بیش از یکسوم روزنامهنگاران از این مزیت محروماند. بیمه تکمیلی معمولاً برای پوشش هزینههای درمانی گرانقیمت ضروری است و نبود آن میتواند فشار مالی شدید به خبرنگاران وارد کند.در مجموع، این آمار بیانگر ضعف سیستم حمایتی رسانهها و نادیده گرفتن حداقل استانداردهای رفاهی برای روزنامهنگاران است که در بلندمدت به کاهش انگیزه و افزایش فرسودگی شغلی منجر میشود.
وضعیت مسکن و بیمه روزنامهنگاران
۴۸.۵٪ از روزنامهنگاران پاسخگو اجارهنشین هستند و ۳۶.۸٪ مالک خانه هستند و ۱۴.۷٪ در خانه متعلق به دیگران (مثل والدین) زندگی میکنند.
همچنین برخی پاسخگویان از طریق صندوق اعتباری هنر بیمه شدهاند نه کارفرما. ضمن این که ۵.۷٪ هیچ سابقه بیمهای ندارند. ۴۸.۴٪ کمتر از ۱۰ سال سابقه بیمه دارند. تنها ۱.۳٪ ۲۶ تا ۳۰ سال سابقه بیمه دارند که با توجه به جوان بودن جمعیت تحریریهها طبیعی است.این آمار نشان میدهد که بخش بزرگی از روزنامهنگاران از نظر معیشتی در شرایط شکنندهای قرار دارند. تقریباً نیمی از آنها اجارهنشیناند و با توجه به نوسان بالای بازار مسکن، این امر فشار اقتصادی مضاعفی بر زندگیشان وارد میکند.از سوی دیگر، وضعیت بیمه نیز تصویر نگرانکنندهای دارد؛ بیش از نیمی از پاسخگویان یا فاقد سابقه بیمه کافیاند یا اصلاً بیمه ندارند. این یعنی امنیت شغلی و بازنشستگی آنان به شدت در معرض خطر است و نبود پوشش بیمهای کامل، آنها را در برابر بیماریها یا بیکاری ناگهانی بسیار آسیبپذیر میکند.متاسفانه سال 1404 برای روزنامهنگاری ایران، به نحو تراژیکی به پایان رسید؛ تعدیل نیروی گسترده، بستهشدن برخی روزنامهها و پرداختنکردن حقوق بسیاری از خبرنگاران، عیدی غمانگیز اصحاب رسانه شد. بیش از صد نیروی انسانی شامل روزنامهنگار و نیروی کادر اداری از یکی از بزرگترین رسانههای خصوصی کشور تعدیل شدند و در این میان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی حوزه رسانه هنوز برنامه روشن و مؤثری برای حمایت از رسانهها و روزنامهنگاران ارائه نکرده است و نتیجه اینکه، در میانه یکی از حساسترین دورههای کشور، صدای بخش مهمی از رسانههای مستقل کمرمق یا برای همیشه خاموش شد.
17:05 - 30 اردیبهشت 1405