قلعه‌نویی تاوان ترس خودش را داد
تساوی ایران مقابل مصر بیش از آنکه نتیجه بدشانسی باشد، حاصل احتیاط بیش از اندازه و تصمیم‌های دیرهنگام نیمکت تیم ملی بود؛ اشتباهاتی که نباید با گلایه از عدالت، تقدیر و شرایط دیگر توجیه شوند.
به گزارش خبرنگار ورزشی باشگاه خبرنگاران توانا، امیر قلعه‌نویی برای پیدا کردن دلایل تساوی تیم ملی ایران مقابل مصر، پیش از گلایه از بدشانسی، عدالت، زمین، زمان و اتفاقات بیرونی، باید تصمیم‌های فنی خود را بررسی کند؛ تصمیم‌هایی که باعث شد ایران مقابل حریفی شکست‌ناپذیر نبود، محتاطانه بازی کند و یکی از بهترین فرصت‌های تاریخ خود برای صعود مستقیم از مرحله گروهی جام جهانی را از دست بدهد.گروهی که بهترین فرصت تاریخ ایران تلقی می‌شدزمانی که قرعه‌کشی جام جهانی انجام شد و تیم‌های هم‌گروه ایران مشخص شدند، بسیاری از اهالی فوتبال این گروه را بهترین فرصت تاریخ تیم ملی برای عبور از مرحله گروهی می‌دانستند و از همان روز نخست، صحبت از یک صعود تاریخی به میان آمد، زیرا هم‌گروهی با بلژیک، مصر و نیوزیلند برای ایران قرعه‌ای امیدوارکننده به نظر می‌رسید.با این حال، ایران پس از انجام سه مسابقه تنها سه امتیاز به دست آورده و اکنون امیدوار است به‌عنوان یکی از تیم‌های سوم راهی مرحله بعد شود؛ اتفاقی که حتی در صورت تحقق نیز این پرسش مهم را از بین نمی‌برد که چرا فرصت صعود مستقیم از دست رفت.نمایش قابل قبول ایران برابر بلژیکتیم ملی مقابل بلژیک بهترین نمایش خود را ارائه کرد و دقیقاً همان فوتبالی را به نمایش گذاشت که برای رویارویی با چنین حریف قدرتمندی لازم بود؛ دفاع فشرده، استفاده از ضدحملات و مقاومت برابر تیمی که از توان هجومی بالایی برخوردار بود.درخشش علیرضا بیرانوند و عملکرد مناسب خط دفاعی باعث شد ایران یک امتیاز ارزشمند از این مسابقه به دست بیاورد؛ نتیجه‌ای که با توجه به کیفیت بلژیک، کاملاً قابل قبول بود و می‌توانست زمینه مناسبی برای رسیدن به صعود در دیدارهای دیگر باشد.
همه‌چیز مقابل مصر تغییر کردشرایط از دیدار مقابل مصر تغییر کرد؛ تیمی که برخلاف تصور، حریفی شکست‌ناپذیر نبود و ایران توانایی شکست دادن آن را داشت، اما امیر قلعه‌نویی بار دیگر همان نسخه همیشگی خود را انتخاب کرد و با دفاع فشرده، استفاده از توپ‌های بلند و عقب نشستن در بیشتر دقایق، اجازه نداد تیم ملی بازی متفاوتی ارائه دهد.در شرایطی که ایران ابزار لازم برای تغییر دادن ریتم مسابقه و افزایش فشار هجومی را در اختیار داشت، سرمربی تیم ملی تنها یک تعویض میان دو نیمه انجام داد، تغییر دوم را در میانه نیمه دوم اعمال کرد و آخرین تعویض خود را نیز به بعد از دقیقه ۹۰ موکول کرد؛ تعویض‌هایی که در عمل تأثیر قابل توجهی بر روند مسابقه نداشتند.فوتبالی که بعد از دقیقه ۹۰ آغاز شدنکته قابل توجه این بود که تیم ملی تازه پس از دقیقه ۹۰ نشان داد توانایی بازی کردن، فشار آوردن و خلق موقعیت مقابل مصر را دارد و همان دقایق کوتاه ثابت کرد که ایران می‌توانست حریف را عقب براند، فرصت گلزنی ایجاد کند و حتی به گل برتری برسد.همین اتفاق نشان داد که مشکل اصلی به توانایی بازیکنان مربوط نبود و باید آن را در تفکر حاکم بر نیمکت جست‌وجو کرد، زیرا قلعه‌نویی به اندازه‌ای از شکست و حذف شدن می‌ترسید که نه تعویض‌های خود را در زمان مناسب انجام داد، نه اجازه داد تیم ملی فوتبال طبیعی خود را ارائه کند و نه حاضر شد مدل بازی را تغییر دهد؛ در حالی که مصر واقعاً حریفی نبود که شکست دادن آن غیرممکن باشد.تکرار فوتبال محتاطانه مقابل نیوزیلنددر مسابقه برابر نیوزیلند نیز تقریباً همین داستان تکرار شد و ایران مقابل یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های حاضر در جام جهانی نتوانست به پیروزی برسد و بار دیگر فوتبالی محتاطانه و کم‌ریسک ارائه کرد.
البته تیم ملی در دو مسابقه پایانی با بدشانسی‌هایی نیز روبه‌رو شد؛ گل‌های مهدی طارمی و شجاع خلیل‌زاده با اختلافی بسیار کم مردود شدند و طارمی نیز یک ضربه پنالتی را از دست داد، اما این اتفاقات نمی‌توانند اصل ماجرا را تغییر دهند.اگر امروز ایران برای صعود مجبور است به اما و اگرها و نتایج سایر مسابقات وابسته باشد، دلیل اصلی این وضعیت را باید روی نیمکت خود تیم ملی جست‌وجو کرد، نه در بدشانسی، شرایط زمین، زمان مسابقه یا عوامل دیگر.فرصتی که برای صعود مستقیم از دست رفتواقعیت این است که ترکیب گروه، بهترین فرصت ممکن را در اختیار ایران قرار داده بود تا بدون گرفتاری و از میان دو تیم نخست، به مرحله بعد صعود کند، اما این فرصت از دست رفت.حتی اگر ایران در نهایت بتواند به‌عنوان یکی از تیم‌های سوم راهی مرحله بعد شود، باز هم نمی‌توان از این واقعیت عبور کرد که کیفیت رقبای تیم ملی به شکلی نبود که ایران تنها به صعود از مسیر رتبه سوم فکر کند.حرف‌های عجیب قلعه‌نویی پس از مسابقهشاید عجیب‌تر از نمایش تیم ملی مقابل مصر، اظهارات امیر قلعه‌نویی پس از پایان این مسابقه بود؛ جایی که سرمربی ایران گفت: «خدا با ما سر ناسازگاری دارد، شاید خدا دارد من را آزمایش می‌کند و عدالت اجرا نشد.»اما این پرسش مطرح است که آیا واقعاً مشکل تیم ملی به عدالت مربوط بود، آیا خدا گفته بود ایران در ۴۵ دقیقه نیمه دوم تنها دفاع کند و زیر توپ بزند، آیا خدا خواسته بود تعویض‌ها تا دقیقه ۹۰ نگه داشته شوند و آیا خدا گفته بود زمانی که تیم برای رسیدن به پیروزی نیاز به حمله دارد، همچنان محتاطانه بازی کند؟
اشتباهات فنی را نباید با تقدیر توجیه کردواقعیت این است که نباید خدا را به سپری برای پوشاندن اشتباهات فنی تبدیل کرد، زیرا اگر ایران نتوانست نیوزیلند را شکست دهد یا مقابل مصر که صعودش تقریباً قطعی شده بود به سه امتیاز برسد، دلیل این اتفاق بیش از هر عامل دیگری به تصمیم‌های فنی و میزان شجاعت نیمکت تیم ملی مربوط می‌شود.بازیکنان نیز نمی‌توانند مقصران اصلی این اتفاق معرفی شوند، زیرا آن‌ها درون زمین دستورات کادر فنی را اجرا می‌کردند و مطابق برنامه‌ای بازی کردند که از سوی نیمکت تعیین شده بود.تاوان ترس بیش از اندازه روی نیمکتقلعه‌نویی بیش از هر چیز تاوان ترس بیش از اندازه خود را پرداخت کرد، زیرا فوتبال معمولاً به تیم‌هایی پاداش می‌دهد که در لحظه مناسب، شجاعت لازم برای تصمیم‌گیری را داشته باشند و بتوانند از فرصت‌های ایجادشده استفاده کنند.فرصت شکست دادن نیوزیلند در اختیار ایران قرار گرفت، اما از آن استفاده نشد و امکان پیروزی مقابل مصری که با آرامش بیشتری بازی می‌کرد نیز وجود داشت، اما این فرصت هم به دلیل احتیاط بیش از اندازه از بین رفت.نتیجه را برنامه‌ریزی و جسارت تعیین می‌کندبهتر است در چنین شرایطی پای خدا، عدالت و تقدیر به میان کشیده نشود، زیرا در فوتبال بیش از هر چیز، برنامه‌ریزی، جسارت، تصمیم‌های درست و استفاده مناسب از فرصت‌ها نتیجه مسابقات را تعیین می‌کنند؛ ویژگی‌هایی که تیم ملی ایران در دیدار مقابل مصر، به‌خصوص روی نیمکت، کمتر از هر زمان دیگری در اختیار داشت.#ورزش#فوتبال#فوتبال_ایران#جام_جهانی #توانا#باشگاه_خبرنگاران_توانا#دانشکده_رسانه_فارس
19:29 - 6 تیر 1405