این بحران ،نتیجه ی چند دهه بیراهه رفتن در توسعه ی شهری ، فقدان برنامه های بلندمدت است، رفتارهای جناحی-حزبی در دولت های مختلف و زیگزاگهای مخرب در سیاستگذاری حوزه مسکن، قیمتهای هم اندازه گرانترین شهرهای جهان! کیفیت و کمیت در شیبی واضح به سمت پایین!!!
مستأجران: با این اجارهها کجا برویم؟
بازار اجاره از کنترل خارج شده؟ روایت مستأجران از رهنهای نجومی که تأمین سرپناه را برای بسیاری دشوار کرده است.
اجارههای سرسامآور، فصل نقلوانتقالات را برای بسیاری از مستأجران به کابوس زندگی تبدیل کرده است؛ وضعیتی که دیگر فقط به گرانی محدود نمیشود و حالا معیشت، آرامش روانی و آینده خانوادهها را نشانه گرفته است. با آغاز تابستان و افزایش جابهجاییها، هزاران خانواده، درگیر نگرانیهایی شدهاند که هر روز سنگینتر میشود؛ از افزایش ناگهانی اجاره و رهن گرفته تا تهدید به تخلیه و ناتوانی در پیدا کردن خانهای متناسب با توان مالی.پیامهای مردمی نشان میدهد بسیاری از مستأجران در چرخهای فرسایشی گرفتار شدهاند؛ چرخهای که در آن هر سال، سهم بیشتری از درآمد خانوار صرف اجاره میشود و امید به ثبات زندگی کمتر. یکی از شهروندان میگوید: «سه ماه نتونستم کار کنم و اجاره عقب افتاد. صاحبخانه میگه باید تخلیه کنی. با این ودیعه کم، کجا میتونم خونه پیدا کنم؟» روایتهایی از این دست نشان میدهد موضوع مسکن دیگر صرفاً یک مسئله اقتصادی نیست، بلکه به بحرانی اجتماعی تبدیل شده است.
در میان این نگرانیها، بسیاری از مستأجران از دور شدن رؤیای خانهدار شدن گلایه دارند. یکی از شهروندان میپرسد: «وقتی اجارهها اینقدر بالاست، ما کِی میتونیم خونه بخریم؟» پرسشی که بازتاب دغدغه مشترک مستأجران است؛ خانوادههایی که زیر بار اجارههای سنگین، حتی توان پسانداز برای آینده را از دست دادهاند و خانهدار شدن برایشان به رؤیایی دور و دستنیافتنی تبدیل شده است.با این حال، بخشی از پیامهای مردمی تنها به گلایه ختم نمیشود و مردم از راهحل نیز سخن میگویند. برخی معتقدند کنترل مقطعی اجارهبها کافی نیست و باید سیاستهای حمایتی پایدار در دستور کار قرار گیرد. یکی از شهروندان میگوید: «کنترل اجاره، راهحل موقته. بهتره با واگذاری زمین رایگان و وام بلندمدت کمبهره، مردم را برای همیشه صاحبخانه کنند.» در کنار این مطالبه، پیشنهادهایی برای تقویت همدلی اجتماعی نیز مطرح شده است؛ از جمله راهاندازی پویش صاحبخانه_مستاجر با الگوبرداری از فضای همدلی دوران کرونا، تا بخشی از فشار مالی خانوادهها با همراهی اجتماعی کاهش پیدا کند.برخی شهروندان نیز بر ضرورت «جهاد اجتماعی» در این شرایط تأکید دارند. یکی از مخاطبان میگوید: «همانند دوران کرونا، صاحبخانهها اگر بتوانند یک یا دو ماه با مستأجر همراهی کنند و دریافت اجاره را به تعویق بیندازند، کمک بزرگی به مردم میشود؛ جهاد فقط با جان نیست.» این نگاه تلاش میکند نشان دهد در کنار مطالبهگری از مسئولان، جامعه نیز میتواند نقش مؤثری در کاهش فشار بر اقشار آسیبپذیر ایفا کند.
یکی از مستأجران در لاهیجان روایت میکند: «همسرم هفت ماهه بارداره، اما صاحبخانه ۶۰۰ میلیون تومان اضافه رهن میخواهد و میگوید اجاره نمیخوام. واقعاً دست ما به کجا بنده؟» روایتی که نشان میدهد تصمیمهای مالی چگونه میتواند آرامش و امنیت یک خانواده را در حساسترین روزهای زندگی تحت تأثیر قرار دهد.در ادامه این گلایهها، برخی شهروندان از شکاف میان قوانین حمایتی و واقعیتهای موجود انتقاد میکنند. یکی از مستأجران مینویسد: «صاحبخانه حکم تخلیه فوری گرفته؛ حداقل یک یا دو ماه وقت بدهند. مگر از مستأجر ضعیفتر هم هست؟» وی همچنین از افزایش چند برابری اجارهها گلایه میکند و میگوید: «اکثر صاحبخانهها کرایه را دو برابر کردهاند، اما حقوق مردم تغییری نکرده است.» این روایتها نشان میدهد مطالبه اصلی مردم، تنها کنترل قیمت نیست؛ بلکه اجرای عدالت و حمایت واقعی از اقشار ضعیف است.در نهایت، پیامهای مردمی یک مطالبه روشن را منتقل میکند؛ اینکه موضوع اجارهبها، همزمان با تورم و کاهش قدرت خرید، در حال تبدیل شدن به یکی از جدیترین مسائل اجتماعی کشور است. مطالبه عمومی امروز، از یک سو همدلی و همراهی اجتماعی است و از سوی دیگر اقدامهای ساختاری و پایدار؛ اقدامهایی که یا باید مسیر خانهدار شدن مردم را هموار کند، یا دستکم با نظارت و تنظیمگری مؤثر، فشار سنگین اجاره را از دوش مستأجران کاهش دهد.انتهای پیام/
16:40 - 29 اردیبهشت 1405