«دیوانگی و شکست»: پایان نظریه «تأثیرگذاری از برون»
اعتراف به بنبست و فرسودگی نیروهای اپوزیسیون خارج از کشور نشان داد که نظریه «تأثیرگذاری از برون» به پایان راه رسیده است. فقدان پایگاه مردمی و بلوغ سیاسی ملت ایران در مواجهه با طرحهای سازمانیافته تهاجمی، منجر به خوداظهاری نهایی شکست کامل پروژه سیاسی شد.
محمدصادق درفشی _ یادداشت _ پس از حضور دهها میلیونی مردم در روز ۲۲ دیماه در سراسر کشور در دفاع از نظام اسلامی ایران، شهرام همایون، مدیر شبکه سلطنتطلب، اعلام کرد: شکست خوردیم، هیچ امیدی به بقای اپوزیسیون ندارم!وی افزود: باید اعتراف کنم که به آخر خط رسیدیم. اپوزیسیون طرفدار فراگیر ندارد. به قول امام خمینی که گفته بود: آنهایی که به خارج از ایران رفتند یا دق میکنند یا دیوانه میشوند، من هم به دیوانگی رسیدم.این اعتراف آشکار، بیانگر فروپاشی نظریه «تأثیرگذاری از برون» در معادلات سیاسی داخلی است. فقدان «طرفدار فراگیر»، نشاندهنده عدم تحقق شروط اولیه نظریه بسیج سیاسی برای هرگونه طرح تجزیه ایران است.این وضعیت، رهبران اپوزیسیون خارج را در دام «توهم پروژه» میاندازد. جایی که تولید مداوم محتوای دروغ رسانهای جایگزین همراهی میدانی مردم میشود. ارجاع همایون به سخن منسوب به امام خمینی، تکرار یک روایت تاریخی درباره انزوای روانی ناشی از تبعید است.وضعیتی که در آن، فاصله طولانی از بستر واقعیت میدانی، منجر به گسست شناختی شده و در نهایت به اذعان به عدم کارآمدی و رسیدن به مرز فرسودگی روانی و سیاسی «دیوانگی» میشود. این امر نشان میدهد که ساختار اپوزیسیون نتوانسته است الگوی جایگزین اقتدار را به شکلی قابلعرضه و مبتنی بر ذخایر اجتماعی داخلی معرفی کند.
شکست اعلامشده پس از آن رخ داد که تلاشهای سازمانیافته برای ایجاد ناآرامی تیرماه باهدف تجزیه با سیلی سنگین مردم مواجه شد.این مورد نشان داد مردم ایران به بلوغ سیاسی رسیدهاند آنها آگاه به تاریخ (مانند خاطرات ۲۸ مرداد سال ۳۲) و دستاوردهای جمهوری اسلامی برای ایران هستند و در برابر طرحهای تهاجمی زیر مقاومت کردند.فاز اول: فضاسازی با استفاده از نوجوانان فاقد شناخت تاریخی و میدانداری نقش زنان آموزشدیده برای ایجاد شوک اجتماعی. فاز دوم: شبیهسازی ترورهای دهه ۶۰ (که در آن دهه حدود ۱۶ هزار ترور انجام شد.)فاز سوم تاکتیکهای تداوم وحشت: استفاده از شیوه «النصرة بالرُعب» که از تاکتیکهای گروههایی مانند داعش الهام گرفته شده بود.
تلاشهای اپوزیسیون در قالب فازهای مختلف با شکست مواجه شد. این شکست، ناشی از عدم انطباق این طرحها با واقعیتهای میدانی و مقاومت مردمی است.شکست اپوزیسیون خارج از کشور، نتیجه بلوغ سیاسی مردم ایران و آگاهی آنها از تاریخ و دستاوردهای ملی است. این بلوغ، مانع از تأثیرگذاری طرحهای سازمانیافته از خارج شده و نشاندهنده پایان تأثیرگذاری از برون است.
23:34 - 27 دی 1404