من هیچ شناختی نسبت به صوفی گری ندارم.اینکه یه گروهی ازشون مواد مصرف می کنن نمیشه کل فرقه و زیر سوال برد. قبل از بعضی از مراسم ما هم یه عده ای مواد مصرف می کنن. دلیل نمیشه. ولی اگه این به سنت تبدیل بشه اون وقت میتونیم بگیم یه عده ای از این فرقه دارن اشتباه می کنن. باز کل فرقه زیر سوال نمیره!!!!
عرفانی که در آن رقص و مواد مخدر کار را در میآورد!
تأکید صوفیان بر طریقت و حقیقت بهجای شریعت، یکی از انحرافات اساسی این جریان بود که در مواردی به بیتوجهی به احکام دینی، بیبندوباری، و برپایی مجالسی چون رقص، سماع و حتی مصرف مواد مخدر انجامید.
به گزارش گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس، صوفیگری، بهعنوان جریانی فکری و عملی، از قرن دوم هجری بهتدریج در میان مسلمانان پدیدار شد. این جریان، ریشه درآمیختگی آموزههای زهد اسلامی با اندیشههای کهن ریاضت محور در سرزمینهایی چون یونان و هند داشت. در این مکاتب، ترک لذتهای مادی و سختگیری بر خود، راهی برای نیل به قدرتهای خارقالعاده یا مقامات معنوی تلقی میشد.با گسترش اسلام، برخی از این اندیشهها به فضای فکری مسلمین راه یافت و بهتدریج با تعالیم اسلامی درآمیخته شد. نتیجه این التقاط، پیدایش جریانی به نام صوفیگری بود؛ جریانی که نهتنها به زهد و سادهزیستی اکتفا نکرد، بلکه بهمرور آمیخته با افکار و رفتارهای انحرافی شد.یکی از نشانههای ظاهری این گروه، پوشیدن لباسهای خشن پشمینه بود؛ از همین رو آنان را «صوفی» مینامیدند. اگرچه برخی کوشیدهاند واژه «صوفی» را به «صفا» یا «اصحاب صفّه» نسبت دهند، اما پژوهشهای زبانی نشان میدهد این واژه صرفاً به معنای «پشمینهپوش» است و ارتباطی با آن واژهها ندارد.صوفیان بهتدریج ساختارهایی عرفی برای خود پدید آوردند. اصطلاحاتی چون «قطب»، «پیر»، و «مرشد» در میان آنان رواج یافت و برای این افراد کرامتهایی نیز قائل شدند. با گذر زمان، این جریان به فرقههای گوناگونی تقسیم شد که هر یک آداب، رسوم و مناسک خاصی را دنبال میکردند.
یکی از انحرافات اساسی صوفیان، نگاه آنان به شریعت اسلامی بود. آنان شریعت را پوستهای ظاهری دانسته، بر طریقت و حقیقت تأکید میکردند؛ دیدگاهی که زمینهساز رواج بیبندوباری، ترک احکام دینی و حتی ارتکاب برخی محرمات شد. در برخی موارد، رفتارهایی چون مجالس رقص و سماع و مصرف مواد مخدر نیز در حلقات برخی گروههای صوفی دیده شده است.خطر این جریان فکری تا آنجاست که پیروان آن با ادعای گذر از شریعت و بینیازی از آن، ممکن است مرتکب هر رفتاری شوند؛ چرا که باور دارند پس از رسیدن به طریقت و حقیقت، دیگر التزامی به احکام شریعت نیاز نیست.از نظر اعتقادی، باور به «وحدت وجود» به معنای «وحدت موجود» در میان آنان شایع است؛ باوری که گاه با ادعاهای صریحی از اتحاد وجود انسان و خدا همراه بوده است. این ادعاها، که در اصطلاح خود آنان «شطحیات» نام دارد، همواره مورد اعتراض شدید علما قرار گرفته است.پایان پیام/#فِرَق#عرفان_کاذب #صوفی
11:56 - 21 خرداد 1404
4 پاسخ
@user170909999697594318121 خرداد 1404در پاسخ بهمنحرف خطاب کردن بعضی ها بخاطر دوری از دستورات کتاب خدا و سنت پیامبر ص هست یعنی قانون ، کتاب خداست و دور شده از کتاب منحرف و گمراه هست شکی در آن نیست