متن فوق العاده ای بود 🇮🇷❤️
روایت یک انفجار در آستانه افتتاح؛ ایستادگی بتن بر آتش!
در آستانهٔ افتتاح بزرگترین پل بتنی خاورمیانه، ظهر روز سیزدهم فروردین کرج بار دیگر با انفجار شکست. این دومین بار بود که «پل بییک»—نماد ایستادگی مهندسی ایران زیر آسمان تحریم—هدف قرار گرفت؛ اما این بار، در چشمانداز نیمهباز پل، نه فقط بتن و میلگرد، که ردپای حضور جمعی از امدادگران، خبرنگاران و شهروندانی دیده میشد که برای ثبت لحظهٔ تاریخ آمده بودند. هنوز آمار رسمی از حملهٔ دوم منتشر نشده، اما این پرسش در هوا میچرخد: آیا دشمن این بار، چشمهای بیسلاح تاریخنگاران را هم نشانه رفته است؟
خبرگزاری فارس_البرز: ساعت، نفسهای آخر شب را میشمارد. پل بییک—این ابرسازهٔ خفته در آغوش کوههای البرز—تنها چند روز تا تولدش فاصله داشت. روی دستانش، ردِ رگههای بتنی حک شده بود که هر خطش، روایتی بود از تحریمشکنی مهندسان ایرانی. پلی که نه با وام خارجی، که با اقتدار داخلی و در سایهٔ تحریمهای ناجوانمردانه، قامت بلند کرده بود تا ترافیک خستهٔ کرج را در آغوش بگیرد. اما تاریخ گاهی در یک ثانیه معکوس میشود. انفجار اول، کمتر از یک ساعت قبل تر رخ داد که دو شهید بر پیشانی این پل ثبت کرد. خون آنان هنوز در حافظهٔ بتن خشک نشده بود که حملهٔ دوم آمد. این بار اما صحنه متفاوت بود: جمعی از امدادگران در حال پایش سازه، خبرنگاران با دوربینهای آماده، مسؤولان محلی و شهروندانی که کنجکاو، تماشاگر اتفاقاتی بودند که در پی حمله به این شاهکار ملی رخ داده، انفجار، در میان این جمعیت بیسلاح پیچید. هنوز آمار شهدا و زخمیها اعلام نشده. هنوز دود، جای خود را به آمار نداد. اما آنچه واضح است، این پل تنها یک سازهٔ بتنی نیست؛ او امروز صحنهای است که در آن، «حضور» انسانها هدف قرار گرفت. حضور کسانی که آمده بودند تا ساختههای ایران قوی را ببینند، ثبت کنند، یا در آن خدمت نمایند. پل بییک اما تنها ایستاده نیست—او ایستادگی را روایت میکند. در دقایق نخست حمله، مهندسان داخلی و مسئولان زخمهایش را ترمیم کردند و گفتند: «ما میسازیم، حتی اگر بدانند که هدف بعدی کیست.» حالا در دومین حمله، باز هم همان دستان آغشته به میلگرد و اراده، کنار آوار حاضر شدند. گویی هر تخریب، تنها آنان را مصممتر میکند به ساختن قویتر.
این پل، تنها مسیر خود را بر روی رودخانه و جاده نمیگشاید؛ او مسیری است نمادین از عبور ایران از تنگههای تحریم و تهدید. دشمن، وقتی نتوانست چرخهای پیشرفت را با تحریم بایستاند، به ترور سازهها روی آورد—اما غافل از آن که هر بتن ریختهشده در این خاک، ریشه در ارادهای دارد که با هر حمله، آهنینتر میشود. امروز پل بییک، با زخمهای تازه، همچنان ایستاده است. نه به پاس بتنهایش، که به پاس دستانی که آن را ساختند و کسانی که امروز، با وجود خطر، کنارش ماندند. این گزارش، نه پایان که آغاز فصل دیگری از روایت مقاومت است—روایتی که در آن، هر انفجار، تنها صدای ایستادگی را بلندتر میکند.#پل#تحریم
19:33 - 13 فروردین 1405