در ستایش آنان که جهان را بی‌تصویر می‌بینند
جهان را همیشه با چشم می‌بینند، اما حقیقت، گاه در جایی ورای نگاه پنهان است. نابینایان، شاهدان خاموشِ نوری‌اند که ما در هیاهوی رنگ‌ها گم کرده‌ایم. آنان راه می‌روند، نه بر زمین، که بر یقین؛ و جهان را نه با چشم، که با حضور می‌خوانند. هر گامشان شهادتی‌ست بر این که دیدن، همیشه از راهِ نگاه نیست، و نادیدن، همیشه به معنای بی‌نوری نیست.
۱۷ MB
آنان چشمی ندارند، اما بصیرتی دارند که ما در روشنی روز از آن بی‌خبریم. با گوششان، آوای زندگی را دقیق‌تر از ما می‌شنوند؛ با دستانشان، لطافت هستی را لمس می‌کنند؛ و با دلشان، هر چیز را چنان می‌بینند که باید. در حالی که ما، اسیر ظاهرِ زرق‌دار اشیاییم و از حقیقتِ آن بی‌نصیب.نابینایی، برای آنان خاموشی نیست، نوعی دیگر از روشنایی‌ست؛ روشناییِ درون. نوری که نه از خورشید می‌تابد، نه از چراغ، که از دلِ پذیرفته و روحِ آرامِ انسانی که یاد گرفته با تاریکی گفت‌وگو کند. آنان هر صبح را با لمس آغاز می‌کنند؛ لمسِ دیوار، لمسِ فضا، لمسِ خدا. و همین لمس، ایمانشان را عمیق‌تر از نگاه ما می‌سازد.
ما در روزگار تصویر زندگی می‌کنیم؛ جهانی که اگر تصویر نباشد، حقیقتش فرو می‌ریزد. اما نابینایان با حذف تصویر، به معنا رسیده‌اند. آنان از صورت عبور کرده‌اند تا به سیرت برسند، و این، مرتبه‌ای از بینایی‌ست که نه در چشم، که در جان اتفاق می‌افتد.روز نابینایان یادآور این است که بینایی امتیاز نیست، امتحان است. و شاید اگر ما به اندازه‌ی آنان می‌دیدیم، کمتر داوری می‌کردیم، کمتر می‌گذشتیم و بیشتر می‌فهمیدیم. چه بسا ما، بینایانِ نابینا باشیم؛ آنان، نابینایانِ بینا.در برابرِ صبر، ادب و وقارشان باید ایستاد و سکوت کرد. آنان نه گلایه دارند، نه ادعا. تنها می‌زیند، با وقاری که از جنس ایمان است. و این ایمان، روشن‌ترین چراغی‌ست که در تاریکیِ انسانِ امروز هنوز می‌سوزد.بیست و سوم مهر ماه یکهزار و چهارصد و چهار سید امیر حسین میرحسینی #عصای_سفید #روشن_بین #نابینایان
18:01 - 23 مهر 1404
1018 بازدید