با سلام و احترام، چنار هیچ جایی در فرهنگ ما نداشته، لطفاً دقت بفرمایید، آن درختی که در فرهنگ ایرانی بوده سرو است، و درختی که در قرآن نماد اسلام و مسیحیت است نخل(درخت مثمر) است که به میمنت فارق شدن حضرت مریم ع محصول داد و ایشان تناول فرمودند و شیر حضرت عیسی ع تأمین شد.التماس دعا
چنار، عمارت بیدیوار خاطرههای ایرانی
در گذرها و میدانهای محلی، زیر سایهٔ چنار، گفتوگوها شکل میگرفت؛ سلام دم در، رفاقت کوچهای و سفرهٔ دل بازکردن، همه در قاب طبیعی یک درخت معنا پیدا میکرد. چنار بهنوعی «عمارت بیدیوار» بود: سقفی از برگ، ستونی از تنه و تالاری برای نفس کشیدن جمعی.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، درخت چنار، از نخستین واژههایی است که وقتی از «خاطرات» حیاطهای ایرانی میگوییم، ناخودآگاه بر زبان مینشیند. سایهٔ پهن و فیروزهٔ حوض، صدای گنجشکها و خنکای باد عصرگاهی، در کنار بوی خاک نمخورده، در ذهن بسیاری از ما با چنار گره خورده است. این درخت، بهخاطر قامت کشیده و عمر بلندش، نهفقط در باغ و گذر محله، که در حافظهٔ حسی ما ریشه دوانده؛ گویی هر بار که خاطرات کودکی یا رفتوآمدهای آرام عصرانه را مرور میکنیم، تنهٔ ستبر چنار در قاب تصویر ظاهر میشود.چرا چنار نماد پایداری است؟ چنار در فرهنگ ایرانی، استعارهای است از ایستادگی با فروتنی. ریشههای عمیق و تنهٔ ستبر، به ما یادآور میشود که پایداری، نتیجهٔ پیوند با خاک و آب است. در گذرها و میدانهای محلی، زیر سایهٔ چنار، گفتوگوها شکل میگرفت؛ سلام دم در، رفاقت کوچهای و سفرهٔ دل بازکردن، همه در قاب طبیعی یک درخت معنا پیدا میکرد. چنار بهنوعی «عمارت بیدیوار» بود: سقفی از برگ، ستونی از تنه و تالاری برای نفس کشیدن جمعی.در شعر و ضربالمثل نیز، آب و ریشه همراه چنار میآیند. از «درخت هرچه پربارتر سر به زیرتر» تا تصویر حوض و آب روان، پیوند خاک و ریشه، بنمایهٔ تکرارشوندهٔ فرهنگ ماست. در شهرهای ایران، از کوچههای قدیم تهران و خیابان ولیعصر تا گذرهای اصفهان و یزد، نام «چنار» با مسیرهای پیاده و مکثهای کوچک گره خورده است. همین مکثها، بذر خاطراتاند: جایی برای چای دورهمی، بازی کودکان، یا گفتوشنود کوتاه همسایهها که روزمرگی را به پیوند انسانی تبدیل میکند.
چنارهای اصفهان اما نباید از اصفهان غافل شد، شهری که نام «پاچنار» (چهل چنار) در آن ریشه دوستی مردم با درخت را نشان میدهد. متأسفانه بسیاری از چنارهای کهن چهارباغ در دورههای قاجار و پهلوی (حتی به دست ظلالسلطان) قطع شدند .گیاهان بومی بهجای نمادینسازی صرفاگر حیاط بزرگ ندارید، قرار نیست از حس «چنار» محروم بمانید. اصل الهام چنار، پیوند با ریشه و آب است؛ میتوان آن را با گیاهان بومی و مقاوم به خشکی ترجمه کرد: توتک، زبانگنجشک، سنجد زینتی، پیچ امینالدوله، شمشاد و برگبو. ترکیب سایهساز و بوتههای معطر، بههمراه یک آبنما یا گلدان سفالی پرآب، همان روح خنکای عصرگاهی را در مقیاس کوچک میآفریند.چنار، تنها یک درخت نیست؛ استعارهای است از «ایستادن برای دیگری». ریشههایش که در خاک میپیچند و شاخههایش که سایه میگسترانند، ترجمهٔ زیستی همان چیزی است که در خاطرات میجوییم: پیوند، دوام و بخشش. در عصر سرعت و صفحهنمایش، بازگشت به این منطق ساده، یعنی ساختن مکانهای کوچک برای مکث و گفتوگو؛ نیمکتی زیر هر سایه، کاسهای آب برای پرندهها، و توجهی مادام به خاک. اگر امروز هرکدام از ما گوشهای را «سایهبخش» کنیم، شهرمان دوباره به مدرسهٔ مهربانی بدل میشود. درخت چنار، درس بزرگی دارد: بلند شو، ریشه بدوان، و سهمی از سایهات را به دیگری ببخش. در یک کلام: چنار پایداری را نه چون کوهی خشک و دستنیافتنی، که چون پدری مهربان نشان میدهد؛ ریشههایش در عمق اسطوره و خاک فرو رفته و شاخههایش برای پناه دیگری گسترده شده است. ایستادنش نه به قیمت انزوا، که به بهای خدمت است. #درخت #چنار #سایه #اسطوره #پایداری #خاک #میهن #چهارباغ #حوض
15:10 - 19 اردیبهشت 1405