بسیار عالی
نفت برای همه یا هیچکس
محاصره دریایی اکنون به محور اصلی و کانونی مناقشات راهبردی میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده تبدیل شده است، مجموعه شواهد میدانی و اظهارات مقامات آمریکایی نشان میدهد که واشنگتن این ابزار را نه صرفاً بهعنوان اقدامی مقطعی، بلکه بهمثابه اهرم فشاری بلندمدت و ساختاری علیه جمهوری اسلامی ایران در نظر گرفته است. این رویکرد بر این فرض استوار است که تشدید حصر دریایی در پیوند با سایر تدابیر تحریمی و محدودیتهای سختگیرانه بر شریانهای حیاتی اقتصادی کشور، در نهایت تهران را به نقطه تسلیم وادار خواهد ساخت.اهمیت این موضوع در دو سطح تاکتیکی و راهبردی قابل بررسی است، در سطح تاکتیکی محاصره اقتصادی در دراز مدت قادر است جریانهای حیاتی تجارت خارجی را محدود یا قطع کند و پیامدهایی چون کسری بودجه، جهش نرخ ارز، اختلال در اجرای برنامههای اقتصادی و در نهایت بروز ناآرامیهای اجتماعی را بهدنبال داشته باشد.چنین وضعیتی در شرایط حضور و آمادگی نیروهای آمریکایی و اسرائیلی در منطقه، میتواند فرصتی عملیاتی برای طرف مقابل ایجاد کند. در سطح راهبردی، پس از آشکار شدن توان ایران در بهرهگیری از تنگه هرمز بهعنوان اهرم متقابل، شرطبندی ایالات متحده بر یک ابزار فشار پایدار و مؤثر، معادلات کلان را پیچیدهتر ساخته است.هرچند پیشبینی توسل آمریکا به این اهرم، بهویژه پس از تحولات جنگ دوازدهروزه و پیش از جنگ رمضان، وجود داشت، اما طرف مقابل نیز آگاه بود که در شرایط آمادگی نیروهای دریایی ایران، اجرای عملی آن در وضعیت عادی دشوار است. وقوع جنگ چهلروزه و وارد آمدن آسیب به بخشهای کلاسیک نیروهای دریایی ارتش و سپاه، زمینه را برای رونمایی از این برگ فراهم آورد.
در ارزیابی اثرات این محاصره، دو گرایش متضاد مشاهده میشود: از یکسو بیشبرآوردی طرف مقابل که فروپاشی اقتصادی ایران را در بازه زمانی یک تا دو ماه پیشبینی میکرد، و از سوی دیگر برآورد برخی تحلیلگران داخلی که اجرای چنین محاصرهای را ناشدنی و هزینهبر برای آمریکا میدانستند.در مواجهه با این چالش، چهار دسته راهکار اصلی قابل شناسایی است:یکم؛ راهکارهای سیاسی.گ؛ بخشی از دستگاه تصمیمگیری، بهویژه تیم دولت و وزارت امور خارجه، بر این باورند که از طریق دادن زمان به مذاکرات و انعقاد تفاهمنامه با ایالات متحده میتوان محاصره را با کمترین هزینه رفع کرد. این دیدگاه حتی معاوضه این اهرم با تنگه هرمز را قابلپذیرش میداند، با این استدلال که حضور دائمی ایران در مجاورت تنگه امکان بستن آن را در هر زمان فراهم میسازد، در حالی که محاصره فعلی بر پایه ناوگان سنگین آمریکایی در اقیانوس هند و دریای عمان استوار است، تفاهمنامه میتواند علاوه بر رفع حصر، به عقبنشینی تدریجی آمریکا از منطقه بینجامد و این اهرم را از دسترس فوری دشمن خارج کند.با این حال، نقد جدی به این رویکرد آن است که آیا طرف مقابل بهسادگی چنین اهرمی را رها خواهد کرد؟ و مهمتر اینکه، طولانی شدن مذاکرات تا چه زمانی قابلپذیرش است و آیا خود این فرآیند به ابزاری برای گذر زمان و افزایش فشار اقتصادی تبدیل نمیشود؟ همچنین شکست مذاکرات و نقض تفاهم نامه پیشین توسط دشمن اعتماد به این گزینه را مبهم میسازد.دوم؛ راهکارهای اقتصادی، تجاری و مالی؛ با توجه به گستردگی مرزهای ایران، بهرهگیری از مسیرهای جایگزین زمینی و دریایی شمالی،
گسترش مبادلات با کشورهای همسایه و استفاده از ظرفیت این کشورها بهعنوان واسطه انتقال از جمله پاکستان میتواند در متنوعسازی مبادی صادرات و واردات مؤثر باشد.این اقدامات در بلندمدت به مقاومسازی اقتصاد کمک میکند و در کوتاهمدت مانع از قطع کامل تنفس اقتصادی میشود. با وجود این، چهار محدودیت اساسی وجود دارد: نخست، وابستگی حدود ۸۰ درصد تجارت کشور به مرزهای جنوبی دریایی، جایگزینی سریع را دشوار میسازد و تأثیر این راهکارها عمدتاً بلندمدت است. دوم، تمرکز صرف بر دور زدن محدودیتها بدون تلاش برای رفع اصل حصر، بهنوعی پذیرش ضمنی وضعیت تحمیلی تلقی میشود، در حالی که هدف اصلی باید بازگشت به وضعیت طبیعی باشد. سوم، محدود شدن مبادی جنوبی و وابستگی به مسیرهای جایگزین میتواند دست ایران را زیر ساطور کشورهای همسایه قرار دهد و زمینهساز سوءاستفادههای مشابه تجربه امارات در حوزه صادرات و خدمات مالی شود. چهارم، ایالات متحده نیز بیکار نخواهد نشست و احتمال دارد با طرح گزینههایی چون محاصره زمینی، همین مسیرهای جایگزین را نیز هدف قرار دهد.سوم؛ راهکارهای نظامی مستقیم؛ تلاشهای متعددی پیش از تفاهم اسلامآباد برای شکستن حصر از این طریق صورت گرفته که بسیاری از آنها در سکوت خبری باقی ماند و نتیجه ملموسی بهدنبال نداشت، برخی طرحها نیز اساساً فرصت اجرا نیافتند. عوامل بازدارنده شامل ریسک تبدیل درگیری به جنگ گسترده، آسیبهای واردشده به نیروی دریایی در جنگ اخیر، آرایش پدافندی و جابهجایی ناوگان آمریکایی خارج از برد مؤثر، شکاف فناوری تسلیحاتی و برتری هوایی طرف مقابل است. با این حال، همچنان دیدگاههایی وجود دارد که امکان شکست حصر از طریق اقدام مستقیم را منتفی نمیدانند. یکی از رویکردهای مطرح در این زمینه،
فرسایش ناوگان آمریکایی از طریق افزایش هزینههای عملیاتی، مشابه تجربه یمن، است.چهارم؛ راهکارهای نظامی غیرمستقیم. اما مؤثرترین و در دسترسترین گزینه، معادلهسازی متقابل از طریق هدف قرار دادن کشورهای عربی، احیای اصل قطع صادرات نفت دیگران در برابر قطع صادرات ایران یا تهدید مسیرهای بدیل تنگه هرمز و خود تنگه است.تحقق این رویکرد مستلزم فراهمسازی مقدمات فنی، اطلاعاتی و سیاسی و نیز فاصلهگرفتن از ملاحظات سیاسی و اقتصادی کوتاهمدت و افزایش ریسکپذیری است. هرچند این مسیر هزینههایی بههمراه دارد، اما بر پایه تجربه، کارآمدترین گزینه بهنظر میرسد.مجموعه عوامل پیشگفته و ارزیابی گزینههای موجود، احتمال بازگشت به راهکارهای نظامی مستقیم و غیرمستقیم را افزایش داده است، موفقیت در این مسیر نیازمند خلاقیت، ریسکپذیری، تمرکز بر نتیجه و تکمیل تمامی مقدمات داخلی برای مدیریت تبعات احتمالی است.ایالات متحده پس از ناکامی در دستیابی به اهداف نظامی خود، با چالش راهبردی تنگه هرمز روبهرو شده و محاصره دریایی و عملیات فشار اقتصادی را بهعنوان زیرساخت اصلی راهبرد خود برگزیده است. حل این معادله از سوی ایران، میتواند شکست طرف مقابل را تکمیل کند و معادله قدرت را در سطح کلان تغییر دهد.مرتضی امیری #ایران #رهبر_شهید #ایران_قوی #باید_برخاست #جنگ #انتقام #تنگه_هرمز #مقاومت #ترامپ #آمریکا
17:32 - 26 مرداد 1405
13 پاسخ
@R_Soleimanzadeh1 روز پیشدر پاسخ بهمعادله چشم در برابر چشم باید در منطقه اجرا شود تا دنیا بفهمد اگر نفت ایران صادر نشود هیچکس حق صادرات ندارد
@user17091016007830314301 روز پیشدر پاسخ به وایده و راهکاراز Partner Platform باکمن؛ طرح هوشمندسازی سوختگیری، چه میدانید؟!
از Partner Platform باکمن؛ طرح هوشمندسازی سوختگیری، چه میدانید؟! تهران ــ پلتفرم «باکمن» بهعنوان یک میانافزار امن و مکمل سامانه هوشمند سوخت کشور توسط شرکت کارا سام رایان طراحی شده است؛ طرحی که هدف آن، دیجیتالسازی فرآیند سوختگیری، افزایش شفافیت و قابلیت رهگیری، مدیریت هدفمند سهمیه و ایجاد تابآوری بیشتر در شبکه توزیع سوخت است، بدون آنکه جایگزین زیرساخت اصلی سامانه هوشمند سوخت شود. در معماری باکمن، اطلاعات کاربر، خودرو و وضعیت سهمیه از طریق ارتباط امن با سامانه هوشمند دریافت میشود و کاربر میتواند در پلتفرم کاربری باکمن، اعتبار سوخت خود را مدیریت کرده، خرید اعتبار، برداشت معین یا برداشت خودکار را انجام دهد، جایگاه موردنظر خود را در بازه زمانی یکساعته انتخاب کند و سوابق عملیات خود را مشاهده کند. همچنین بازگشت وجه در صورت سوختگیری ناقص و امکان فروش بنزین مازاد سهمیه در بازار درونپلتفرمی در طرح پیشبینی شده است. در سطح جایگاه، دوربین پلاکخوان خودرو را شناسایی و اطلاعات پس از پردازش در سرور محلی جایگاه با سامانه مرکزی تبادل میشود. خودرو پس از تأیید، در فهرست خدمات نازلها قرار میگیرد و راننده میتواند در نازل فعال موردنظر خود سوختگیری کند. در این مدل، با اتصال شناسه خودرو کاربر و عملیات سوختگیری به یکدیگر، سوخت تخصیصیافته به شناسه مشخص، به همان خودرو تعلق یافته و امکان رهگیری دقیقتر عملیات و افزایش شفافیت در زنجیره خرید تا تحویل فراهم میشود. توجه همزمان به تجربه کاربری و بهرهوری جایگاه، کاهش فرآیندهای دستی، کاهش زمان سوختگیری، کاهش برخی نیازهای نیروی انسانی و ایجاد امکان پایش دادهمحور عملیات، از اهداف طراحی باکمن عنوان شده است. پَستا؛ مسیر اضطراری برای تداوم سوختگیری در کنار پلتفرم اصلی، زیرسامانه پَستا (PASTA) برای شرایط بحران پیشبینی شده است. این سامانه بهصورت محلی و آفلاین میتواند در شرایطی مانند قطع اینترنت، برق یا بروز اختلالات و حملات سایبری، تراکنشهای سوختگیری را ثبت و پس از برقراری مجدد ارتباط، اطلاعات را با سامانه مرکزی همگام کند. پیشنهاد اصلاح هدفمندی یارانه سوخت از دیگر محورهای مندرج در طرح، پیشنهاد تفکیک خودروها و شناورسازی سهمیه و قیمت سوخت است. بر اساس این پیشنهاد، خودروهای داخلی در گروههای معمولی، خدماتی و لوکس و خودروهای خارجی در گروههای لوکس و هایلوکس دستهبندی شوند و سهمیه و قیمت متناسب با این طبقهبندی تعیین شود. منطق این پیشنهاد، تمرکز حمایت یارانهای بر خودروهای متعارف و اقشار متوسط و آسیبپذیر و جلوگیری از برخورد یکسان یارانهای با خودروهای دارای ارزش و مصرف متفاوت است. در طرح، با اشاره به وجود نزدیک به یک میلیون خودروی خارجی، این رویکرد بهعنوان راهکاری برای هدفمندتر شدن یارانه و کاهش فشار اصلاحات قیمتی بر اقشار آسیبپذیر مطرح شده است. ا معماری فنی و امنیتی؛ پروژهای که ارائه شد بر اساس سوابق ارائهشده، طرح باکمن در سال ۱۴۰۴ در قالب پروپوزال معماری فنی و مالی پروژه و همچنین اسناد جامع فنی ـ امنیتی، در پاسخ به الزامات و پرسشهای پدافند غیرعامل طی نامه شماره ۶۵۴۷ مدیریت سامانه هوشمند سوخت تهیه و ارائه شده است. در نتیجه، باکمن صرفاً یک ایده یا اپلیکیشن پیشنهادی نیست؛ بلکه برای آن معماری فنی و مالی، مدل اجرایی، زیرساخت امنیتی، سازوکار عملیاتی جایگاه و سناریوی تداوم خدمت طراحی و مستندسازی شده است. با وجود این، با گذشت حدود یک سال، پروژه همچنان در وضعیت بلاتکلیف قرار دارد و پرسش اصلی این است که طرحی که معماری فنی، مالی و امنیتی آن تهیه و در چارچوب الزامات اعلامشده ارائه شده، چرا هنوز وارد مسیر مشخص اجرایی نشده است؟ در شرایطی که مدیریت مصرف، کاهش قاچاق و نشت یارانه، شفافیت، تابآوری زیرساخت و حکمرانی دادهمحور سوخت به ضرورتهای کشور تبدیل شده، تعیین تکلیف چنین پروژهای نیازمند پاسخ روشن است. «باکمن؛ از خودرو تا نازل و از جایگاه تا سامانه مرکزی، یک زنجیره دیجیتال برای هوشمندسازی شبکه سوخت ایران.»
ریاست جمهوری و قوه قضائیه و فارس من، ریاست جمهوری وزارت نفت
0100گزارش از مطالبه
@ostadjm4123 ساعت پیشدر پاسخ بهچند هفته پیش سردار محسن رضائی در مصاحبه با شبکه خبر گفتند: اگر این محاصره طول بکشد ما دست روی دست نمیگزاریم و محاصره را میشکنیم . به نظرم وقتش که شد باید به ناوهایشان حمله کنیم خواهید دید بزدلانه صدها کیلومتر دیگر عقب نشینی خواهند کرد .
@arsam_javaherian22 ساعت پیشدر پاسخ بهطرح اوراقسازی فرآورده های نفتی با سازوکار قیمت شناور؛ بنظر شما آیا دولت از طرح ها استفاده می کند و در آمد را توزیع می کند یا یک شبه قیمت را افزایش می دهد؟ناترازی عمیق تولید و مصرف بنزین (شکاف حدود ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیتر در روز)، قاچاق (بیش از ۲۰ میلیون لیتر در روز) و خاطره تلخ شوک قیمتی آبانماه ۱۳…نمایش بیشترنمایش گزارش