رباعی پیچاپیچ از فریدران

هر پله تا سرِ افلاک گردونه کشیدهر چرخشِ در خویشتن خانه کشیدهر بار زِ اوج، در خویش می‌افتادمهر سقوط، گویی پرهِ پروانه کشید