زیبا بود... درود بر شما.
فِردوسیِ بِیدادشِکَن
سرودهای: (فِردوسی بیدادشِکَن) در وصف، حکیم ابوالقاسم فردوسی بزرگ به قلم؛ فرید کیومرثیان بِنامِ خُداوَندِ جان و هُنَرکزِ او شُد جَهان پُر زِ نُورِ سَحَرسُخُن را بِما داد یَزدانِ پاکزِ او جان گِرِفت اَین زَمین و فَلاک
فِردوسیِ بِیدادشِکَنبِنامِ خُداوَندِ جان و هُنَرکزِ او شُد جَهان پُر زِ نُورِ سَحَرسُخُن را بِما داد یَزدانِ پاکزِ او جان گِرِفت اَین زَمین و فَلاکیکی مَرد بَرخاست از بومِ توسزِ فرهنگ و فرزانگی ناموَر اوسجهان را به شمشیر جان نسپردزِ گُفتار و اندیشه شَهری گُشُدنه با تخت و تاج و نه با سیم و زَربه دانایی از رودکی بُرد بَربه خاکِ خُراسان بَرآمد چُو کوهزِ فَروغ و دَانِش چو کَشتی نُوحبه دَردی سُخن را زِ نو جان دَمیدزِ خونِ دل و رنج دَرون آفریدچُو یاری نَجُست از دَرِ پادشاهبه اندیشه شد هَمنشین با اللهحَسودان بسی در دَربارِ اوفَکندند خنجر به گُفتارِ اوبه رَنجی بُزرگ و به دَردی دُرازبَستند راهش به دَرگَاهِ رازنِیامد به پیشش نه زَر، نه کلاهکه جهانبان فَریفتند با باد و آهبه رَنج و به سَختی به سر برد روزز اندیشه پیوست و برافروخت سوزچُو امید بُرید از سَرایِ امیریکی نامهٔ جامه، افسانهساربه دفتر پناهید و شد فرزانهنوشت از دلِ سُوخته شاهنامهبسی کوه کاوید و بسیار رودکه فرهنگ ایران بماناد زَودسپرد این سُخنها به گردون زمانکه جاوید ماند از پسِ صَد جهانبه هنگامِ درماندگی و سَتمبه خویشتنِ خویش شد هَمدمدر اندیشهاش رَخش چُو آفتابنَمِیرد، بمانَد زِ روزِ حِسابچُو بَگذشت روزش، به گُور اُفتادنَه گُنجی، نَه تاجی، نَه تَختی نهادبه باغ سکوتش سپردند جانبه روی خاک شد یکی گنجِمانخروشان بَرآمد زِ هر کوی و بومکه او زنده است اندر ایرانِ کُنون
چُو پیری، فُروماند در کارِ خویشبه دفتر سپرد آن همه کارِ خویشبسی خونِ دل داد بر لُوحِ جانکه دل گَشت همسَنگِ نام و نِشاننه شاهان، نه گردان، نه زَر خواستندکه از دستِ فَرهنگ بِرکاستندفَرسْتاد سلطان زَر و گُنجِ خویشولی دیر بگذشت و آمد به پیشچُو تابوتِ حکیم از دَر بگُذَشتفَرسْتاده زَرها به کویی نشستجهان دید این رَسمِ بیدادگرکه مردِ خِردمند ماند بیاثرولی در دِلِ مردمِ ایران زمینبمانَد جاوید او سخنآفرینسُخنهای او چُنو دَریایِ نوربماند تا به دور از پس دوراگر تاج شاهی به گِردن نَبودسُخنهای او تَختِ ایران فزودنه از بَهرِ خویش و نه از بَهرِ زَرکه از بَهرِ فَرهنگ زَد حق نام بَرچُو ایران بمانَد، بمانَد به جاسخن او چون خور و ماه جااگر بَشکند کوه، اگر بَگذردسُخن زِنده ماند، نَخواهد مُردبه هر گوشه ایران، به هر بوم و بَربمانَد نُوایِ دِانش سَر بِسَردر خویشتنِ خویش بِنالید سَختکه بر وی نَبخشید گردونِ بَختیکی نَاله زد چُنو شیرِ ژیانکه فرهنگِ پارسی نمانَد نهانجهان را به گُفتارِ جاوید کردبه نامِ خدا، نامِ ایران سپردچُو فردوسی آمد، زمان روح گرفتزمین زیر پایش روان جان گرفتنَبِیند چُو او چِشمِ ایران دِگرکه فرهنگ را کرد تاج و سپربماند تا هست خور و ماه راستپیامش چو راهی جاوید، بجاستاز این داستان بر جهان شد گواهکه فرهنگ ناب ماند به هر بارگاههمی گُوید این نام جان و جانان جاوید باد شاگرد بزرگان، فَریدَران
................................ فرید کیومرثیان زند از شیرازخصلت؛ فریدرانجمعه 1404/6/7#فردوسی #زینب_موسوی #فریدران #فرید_کیومرثیان#شعر #طوس #شاهنامه #ایران #تاجیکستان #هنر #شیراز #دشمن #جنگ #داستان #فارس #ادبی #جامعه
01:15 - 9 شهریور 1404