پیامبر عزیز اسلام فرمودند:در دوره آخرالزمان که سختی ها و فتنه ها زیاد میشود ۱۰ آیه اول سوره کهف را زیاد بخوانید.🤲
حقیقت‌های علمی جالب در مورد غار اصحاب کهف
داستان اصحاب کهف تنها روایت خواب طولانی چند جوان مؤمن نیست؛ قرآن کریم در توصیف این ماجرا به جزئیاتی درباره جابه‌جایی بدن آنان، نحوه تابش خورشید به غار و مدت اقامتشان اشاره می‌کند که قرن‌هاست مورد توجه مفسران و پژوهشگران قرار گرفته است.
١٨ MB
به گزارش خبرنگار گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس، داستان اصحاب کهف یکی از شگفت‌انگیزترین داستان‌های قرآن کریم است که در آیات ۹ تا ۲۶ سوره «کهف» روایت شده است؛ گروهی از جوانان مؤمن که برای حفظ ایمان خود از جامعه خویش فاصله گرفتند و به غاری پناه بردند و به اراده الهی برای سال‌های طولانی در خواب بودند.یکی از نکات قابل توجه در این داستان، اشاره قرآن به جابه‌جایی بدن اصحاب کهف در طول خواب است. خداوند در آیه ۱۸ سوره کهف می‌فرماید: «وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْیَمِينِ وَذَاتَ الشِّمَالِ»؛ یعنی آنان را به سمت راست و چپ می‌گرداندیم.این آیه نشان می‌دهد که بدن اصحاب کهف در طول خواب طولانی به حالتی ثابت باقی نمانده و به سمت راست و چپ جابه‌جا می‌شده است. در علم پزشکی نیز بی‌حرکتی طولانی‌مدت می‌تواند موجب فشار مستمر بر بخش‌هایی از بدن، اختلال در گردش خون و ایجاد زخم‌های فشاری شود؛ از همین رو برخی مفسران و نویسندگان، این بخش از آیه را از جنبه جسمانی مورد توجه قرار داده‌اند.توصیف متفاوت قرآن از موقعیت غارقرآن کریم در آیه ۱۷ سوره کهف، موقعیت غار و نحوه تابش خورشید را نیز توصیف می‌کند: «وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَتْ تَزَاوَرُ عَن كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِي فَجْوَةٍ مِّنْهُ».بر اساس این آیه، هنگام طلوع، خورشید از سمت راست غار متمایل می‌شد و هنگام غروب از سمت چپ آنان عبور میکرد، در حالی که اصحاب کهف در فضای وسیعی از غار قرار داشتند.
این توصیف نشان می‌دهد که غار از موقعیتی برخوردار بوده که تابش مستقیم خورشید به پیکر اصحاب کهف استمرار نداشته است. برخی تحلیل‌ها، این ویژگی را در کنار فضای غار و گردش هوا، از عوامل محیطی قابل توجه در داستان اصحاب کهف دانسته‌اند؛ هرچند نمی‌توان جزئیات علمی فراتر از تصریح آیات را به‌طور قطعی به قرآن نسبت داد.چرا قرآن از ۳۰۰ سال و ۹ سال سخن می‌گوید؟نکته دیگر در داستان اصحاب کهف، مدت اقامت آنان در غار است. خداوند در آیه ۲۵ سوره کهف می‌فرماید: «وَلَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلَاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَازْدَادُوا تِسْعًا»؛ آنان در غار خود سیصد سال درنگ کردند و نه سال بر آن افزودند.برخی مفسران این تعبیر را با تفاوت میان سال شمسی و قمری مرتبط دانسته‌اند. سال قمری حدود ۱۱ روز کوتاه‌تر از سال شمسی است و بر همین اساس، ۳۰۰ سال شمسی تقریباً معادل ۳۰۹ سال قمری خواهد بود.داستان اصحاب کهف در کنار بیان این جزئیات، تصویری از ایمان و توکل جوانانی ارائه می‌کند که برای حفظ اعتقاد خود از زندگی و آسایش خویش گذشتند و به غار پناه بردند؛ ماجرایی که قرآن کریم آن را نشانه‌ای از قدرت و حکمت الهی معرفی می‌کند.پایان پیام/#اصحاب_کهف#قرأن
21:49 - 10 شهریور 1405
3 الإجابة
@user170910043453732108310 شهریور 1405تعليقًا على @Islamic_seminaryنکات دیگری هم در داستان هست. مثلا سگ در داخل غار و در کنار افراد نبود بلکه آستانه غار شاید هم بیرون غار بود. نکته دیگه که ارتباطی شاید نداشته باشه ولی سر مبارک امام حسین بر نیزه این آیه را تلاوت میکرد ام حسبت ان اصحاب الکهف والرقیم کانو من آیاتنا عجبا