اما همچنان ایستاده‌اند، با ریشه‌ای که تا اعماقِ زمینِ این خاکِ کهن پیش رفته است. نخل، در قاموسِ این خاک، یک درخت نیست؛ مانیفستِ مقاومت است. نخل در عطش می‌سوزد، ترکش می‌خورد، بی‌سر می‌شود، اما هرگز زانو نمی‌زند.
جوانانِ میرمهنا و جوانانِ سنگرهای جنوب و جوانانِ امروز که در عرصه‌ی جنگِ ، پرچمِ استقلال را بر دوش می‌کشند، هر سه شاگردانِ مکتبِ همین نخل‌ها بودند. ایستاده مردند، تا خاک، نشسته نماند.
مجاهدانِ ما، از آنانی بودند که صدایِ پایِ تاریخ را در دلِ دریا و سنگر و سانتریفیوژ و موشکو پهپاد شنیدند و فریاد زدند: «هیهات مِنَّا الذِّله».🕊 دوستان من!جاده‌های آبی، همیشه مستعدِ سرخ شدن‌اند. کالبدها در گذر زمان خاک می‌شوند، اما «روحِ مقاومت» در این
سرزمین تناسخ می‌یابد. خونِ آن جاشوی پابرهنه‌ای که دویست سال پیش بر عرشه‌ی کشتیِ هلندی ریخت، همان خونی است که در رگ‌های بسیجیِ نوجوانِ ما در شلمچه جوشید، و امروز، همان خون در رگ‌های آن فرماندهِ دلیرِ دریایی که ناوِ آمریکایی را به زانو درمی‌آورد،
00:44 - 9 اوت 2026
800 بازدید