دانشآموزی که پول خوراکیاش را خرج ساخت مدرسه کرد
طرح «آجر به آجر» از یک کلاس کوچک در نرجه شروع شد؛ جایی که دانشآموزی با اشتیاق، پول خوراکیاش را از کیف درآورد تا سهمش را در ساخت مدرسه بپردازد. زهرا آقاجانی، معلم و عضو شورای شهر، به او گفت این مبلغ معادل چند آجر است و افزود: با هر آجر، مسئولیت اجتماعی را به همکلاسیهایت نشان میدهیم. او این خاطره را شیرینترین لحظه فعالیتهای مدرسهسازیاش میداند.
به گزارش خبرگزاری فارس از قزوین، در دنیای امروز، یافتن چهرههایی که بتوانند میان «آموزش»، «کارآفرینی» و «خدمت به جامعه» پل بزنند، دشوار است؛ اما زهرا آقاجانی، معلم و عضو شورای اسلامی شهر نرجه، با تجربهای متمایز نشان داده است که چگونه میتوان از یک کلاس درس کوچک به تحولی در سطح یک منطقه رسید.مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، نیز در سفر به استان قزوین از زهرا آقاجانی مدیر مردمی پروژه بازسازی یکی از مدارس شهر نرجه (بخش مرکزی شهرستان تاکستان قزوین) بهدلیل مدیریت زنان و مشارکت مردمی در روند بازسازی مدارس و نقشآفرینی آنان تجلیل و تقدیر کرد.او که فعالیت خود را از ۲۰ سالگی در نهضت سوادآموزی آغاز کرده، اکنون با تجربهای درخشان در حوزه بیمه و طرحهای استراتژیک برای مدرسهسازی، از رویاهای بزرگ خود میگوید.گفتوگو با خانم آقاجانی پیش روی شماست:مسیر فعالیتهای اجتماعی شما از چه زمانی و با چه هدفی آغاز شد؟مسیر من از ۲۰ سالگی و در قالب نهضت سوادآموزی شروع شد. در دوران دانشجویی، تمرکز اصلی من بر آموزش بانوان خانهدار بود. میخواستم با افزایش سطح سواد در میان زنان، اولین گام را برای تغییر در ساختار خانوادهها بردارم. همین علاقه به آموزش و تعامل با مردم، بعدها مرا به سمت دنیای متفاوت بیمه سوق داد.
از وضعیت مدارس شهر بگویید. دقیقاً با چه چالشی روبهرو هستید؟·واقعیت این است که ما در وضعیت نگرانکنندهای قرار داریم. از شش مدرسه شهر، دو مدرسه وضعیت تخریبی دارند. اما آنچه بیش از همه مرا نگران میکند، وضعیت مدرسه «شهید رحیمی» است؛ تنها مدرسه پسرانه راهنمایی و دبیرستان ما که در دو شیفت فعال است. اینجا جایی است که مردان آینده این سرزمین آموزش میبینند، اما متأسفانه با امکانات ناقص و در ساختمانی که در حال تخریب است، فعالیت میکنند. بدون مشارکت مردم و همافزایی با دولت، حل این بحران آموزشی ممکن نیست. من با این باور که تغییر از مردم آغاز میشود، قدم اول را برای فرهنگسازی مشارکت برداشتم.برای مدیریت منابع و جلوگیری از بیاعتمادی، چه برنامهای برای شفافیت مالی دارید؟شفافیت، کلید اصلی جلب اعتماد عمومی است. صندوقهای مدرسه ما از بودجه عمومی در کنار مشارکت بخش خصوصی و خیرین تشکیل میشود. ما متعهد هستیم که گزارشهای بسیار ساده و شفاف از تمام هزینهها و روند پیشرفت پروژهها را بهصورت منظم منتشر کنیم تا همه بدانند هر ریال کجا صرف شده است.در مسیر این تلاشها، حتماً با لحظات تاثیرگذار و حتی تلخ روبهرو شدهاید. از خاطرات خودتان بگویید.خاطرات زیادی دارم. یکی از شیرینترینها، زمانی بود که طرح «آجر به آجر» را مطرح کردم؛ دانشآموزی با اشتیاق گفت میخواهد ۵۰ هزار تومان از پول خوراکیاش را بدهد. من به او گفتم این مبلغ معادل چند آجر است و با هر آجر، ما مسئولیت اجتماعی را به همکلاسیهایت نشان میدهیم.
اما خاطرهای هم هست که یادآور ارزش «زمان» است؛ پاکبان عزیز شهر، آقا ابراهیم، با وجود مشکلات مالی، با تمام اشتیاق قول داد تا پروژه به مرحله «سربرج» برسد، اما متأسفانه عمر ایشان تا رسیدن به آن مرحله همراه ما نبود. این به من درس داد که فرصتها کم هستند و باید مسیری پایدار و سریع ایجاد کنیم. ای کاش هر کسی که دستش میرسد، همین حالا اقدام کند.شما در طرح مدرسهسازی بر نقش زنان تأکید ویژهای دارید. چرا معتقدید زنان کلید اصلی این تحول هستند؟تجربه من در عرصه اجتماعی نشان داده که زنان تنها همراه نیستند، بلکه «بنیانگذار مشارکت» هستند. برای یک مادر، آینده فرزندانش ارزشی بسیار فراتر از هر مادیات دارد. من نمونههایی از ایثار مادرانه دیدهام؛ مادرانی که حتی بخشی از یارانه ماهانه خود را برای تأمین بودجه مدرسه کنار میگذارند. زنان با حضور در جلسات داوطلبی، همسرانشان را به مشارکت ترغیب میکنند و با پایداری خود، به تیمهای محلی روح میبخشند. مشارکت آگاهانه از همین جا آغاز میشود: وقتی هر فرد، با تمام توانش، وارد میدان شود.
مسیر اجرای این طرحهای بزرگ، قطعاً بدون سنگلاخ نبوده است. با چه چالشهای اصلی روبهرو هستید؟بله، واقعیت این است که مسیر دشوار است. ما با چالشهای معیشتی مردم روبهرو هستیم که مشارکت داوطلبانه را تحتالشعاع قرار میدهد. تورم، پیچیدگیهای اداری، کاغذبازیها و فرآیندهای طولانی مناقصات که باعث افزایش هزینهها میشود، از موانع اصلی ماست. علاوه بر این، همیشه تردیدها و مخالفتهای داخلی و بیرونی وجود دارد.نقش شخصی شما در میان این همه فشار چگونه است؟ شما همزمان معلم، عضو شورا و مادر دو فرزند هستید.نباید پنهان کنم که خستگی ناشی از این نقشهای چندگانه، گاهی بسیار سنگین است. اما من با انگیزهای قلبی فهمیدهام که تغییر از دل مردم آغاز میشود. من برای غلبه بر این چالشها، «شفافیت» و «گفتوگوی مستمر» را شعار دادهام. از مردم میخواهم با هر توان ممکن ـ چه مبلغی اندک، چه زمان و چه یک دلگرمی ساده ـ در این حرکت سهیم شوند. هدف من فقط رضایت قلبی فرزندان این شهر است.شما به ساخت «مدرسه پسرانه» در نرجه اشاره کردید؛ چرا این اولویت اصلی شما بود؟چون آینده پسران شهر را در خطر میدیدم. محرومیت اقتصادی و نبود آموزش باکیفیت باعث میشد پسران ما یا ترک تحصیل کنند یا برای ادامه تحصیل به شهرهای دیگر مهاجرت کنند. من میخواستم با ساخت این مدرسه، بستری فراهم کنم که استعدادهای محلی، مثل همین شاگردان موفق ما که در ریاضیات و کنکور رتبههای برتر میگیرند، شکوفا شوند و نریزند.
شما فعالیتهای خود را از تدریس ریاضی و فعالیت در جامعهالقرآن آغاز کردید، اما همیشه چیزی فراتر از تدریس در ذهن داشتید. دغدغه اصلی شما در دوران معلم بودن چیست؟من همیشه معتقد بودم مدرسه فراتر از یک ساختمان است؛ مدرسه «خانه دوم» کودکان، والدین و معلمان است. دغدغه من این بود که آیا این خانه، محیطی امن و باکیفیت برای رشد فرزندان ما هست یا نه؟ من نمیخواستم فقط یک معلم باشم که در زنگ تفریح مینشیند و چای میخورد؛ دلم میخواست مدرسهها تجهیز شوند و محیطی بهتر پیدا کنند.در این مسیر با چه چالشهایی روبهرو شدید؟وقتی من به جای استراحت در زنگ تفریح، با اولیا صحبت میکردم تا بتوانم برای تجهیز و بازسازی مدرسه کمک جذب کنم، بسیاری از همکاران از این کار من انتقاد میکردند. اما من متوقف نشدم. حتی با بازدید از سایر مدارس شهر نرجه، سعی کردم کمکهای مردمی را برای آنها نیز جمعآوری کنم. هدف من این بود که مدرسه شهر ما به سطح استانداردی برسد. خوشبختانه این تلاشها نتیجه داد و در نهایت، این اقدامات مورد تقدیر رئیسجمهور قرار گرفت که برای من بسیار ارزشمند بود.
در مورد موفقیت مالی و تجهیزاتی که برای مدارس به دست آوردید، چقدر از مشارکت مردم نرجه نقش داشت؟مشارکت مردم در این مسیر شگفتانگیز بود. در نخستین سال فعالیتام، توانستم مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان برای بازسازی مدرسه جمعآوری کنم. این کار فقط با پول نبود؛ برخی از عزیزان دستگاه کپی و پرینتر به مدارس هدیه دادند و برخی دیگر با تهیه لوازمتحریر برای شروع سال تحصیلی، در کنار من بودند. همه اینها با عشق و همدلی جمع شد تا فضایی بهتر برای بچهها بسازیم.
اکنون با نگاه به آینده، برنامههای شما برای شهر نرجه چیست؟ شنیدهایم که طرحی پنجساله برای مدرسهسازی در دستور کار دارید.بله، من معتقدم «شما قدرت تغییر دارید». برنامه پنجساله من بر پایه مدرسهسازی استوار است. برای اینکه این هدف را با سرعت به پیش ببرم، سه راهبرد اصلی را دنبال میکنم تا هزاران نفر از دانشآموزان، والدین و کارشناسان هم به عنوان مبلغان این طرح وارد عمل شوند. اولین قدم ما، ایجاد «تیمهای محله‑مدرسه» با نقشهای مشخص است؛ جایی که دانشآموزان مبلغان اصلی باشند و داوطلبان حرفهای از سراسر کشور در نظارت و پشتیبانی با ما همراه شوند.در پایان، اگر بخواهید از شهروندان نرجه درخواستی داشته باشید، چه میگویید؟من از همه میخواهم: «ما به پای کار آمدیم، لطفاً شما هم قدم بردارید.» شما قدرت تغییر دارید. از مدرسهها تا محلهها، هر فرد میتواند مبلغ آموزشی، داوطلب مدارس یا پشتیبان عدالت آموزشی باشد. حتی سادهترین کارها مثل شرکت در جلسات تصمیمگیری یا ارائه تجربیات فنی هم مؤثر است. هدف ما مشارکت سطح بالایی است تا با هم یاد بگیریم و با هم، فردایی امنتر و عادلانهتر برای فرزندانمان بسازیم.#معلم #مدرسه #دانش_آموز
07:56 - 16 اردیبهشت 1405