آقایان از شورای امنیت، امنیت درنمیآید
این روزها تقریباً هیچ بیانیه رسمی از وزارت خارجه نیست که در پایانش یک مطالبه تکرار نشود؛ «شورای امنیت و سازمان ملل باید متجاوز را پاسخگو کنند.» جملهای که سالهاست پس از هر تجاوز، هر جنایت و هر نقض آشکار حقوق بینالملل تکرار میشود؛ آنقدر تکرار شده که دیگر کمتر کسی از خودش میپرسد: مگر این سازمان، تا امروز چه کسی را پاسخگو کرده که این بار قرار است آمریکا را پاسخگو کند؟کدام سازمان ملل؟همان سازمانی که در برابر نسلکشی غزه، با وجود دهها هزار کشته و ویرانی گسترده، نتوانست حتی یک تصمیم الزامآور را به اجرا بگذارد؟ همان شورایی که حمله آمریکا به عراق را متوقف نکرد، در برابر اشغال بیستساله افغانستان تماشاگر ماند، سالها درباره یمن گزارش نوشت اما نتوانست جنگ را متوقف کند، و امروز نیز در برابر تجاوزهای مکرر رژیم صهیونیستی به لبنان، سوریه و فلسطین، از صدور بیانیه فراتر نرفته است؟واقعیت تلخ این است که مشکل تنها آمریکا یا رژیم صهیونیستی نیست؛ مشکل، ساختاری است که عدالت را به حق وتوی چند قدرت گره زده است. چگونه میتوان انتظار داشت نهادی که یکی از اعضای دائم و صاحب حق وتوی آن، خود طرف درگیری است، همان کشور را محکوم یا مجازات کند؟ آیا متهم میتواند قاضی پرونده خودش باشد؟
مطالبه از سازمان ملل، از منظر حقوقی اقدامی طبیعی و لازم است؛ اما اگر به امید اجرای عدالت از سوی همین ساختار معیوب باشد، بیش از آنکه یک راهبرد باشد، نوعی دلخوشی سیاسی است. تجربه هشت دهه گذشته نشان داده است که سازمان ملل، هرجا پای منافع قدرتهای بزرگ در میان بوده، بیش از آنکه ضامن اجرای عدالت باشد، به ثبتکننده وقایع تبدیل شده است.بنابراین، پرسش اصلی نباید این باشد که سازمان ملل چرا آمریکا را پاسخگو نمیکند؛ بلکه باید از خودمان بپرسیم چرا هنوز امنیت و حقوق ملت را به نهادی گره میزنیم که کارنامهاش بیش از هر چیز، روایت ناتوانی در برابر قدرتهاست.آقایان مسئول؛ امنیت ایران نه در نیویورک، که در تهران تضمین میشود. سازمان ملل شاید بتواند بیانیه صادر کند، گزارش بنویسد یا پرونده تشکیل دهد؛ اما مسئولیت دفاع از منافع ملی، بازدارندگی و پاسخ به متجاوز، پیش از هر سازمان بینالمللی، بر عهده خود شماست. تاریخ نشان داده است ملتها را قدرتشان حفظ میکند، نه قطعنامههایی که سالها در کشوی شورای امنیت خاک میخورند.
11:32 - 22 تیر 1405