غرب از نقض فاحش حقوق بشر در بحرین پشتیبانی می‌کند
خبرگزاری فارس: آیـا ایـالات متحده و اتحادیه اروپا در زمینه دفاع از دموکراسی و حقوق‌بشر سیاست پیگیرانه‌ای دنبال می‌کنند؟ بحرین، کشور کوچک جزیره‌ای در خلیج فارس، مانع از پذیرش حقانیت این ادعا می‌شود.
به گزارش خبرگزاری فارس، به نوشته سایت راشین نیوز روسیه به قلم سرگئی نیکیتین بحرین کشوری چند مذهبی است. مسلمانان اهل تشیع اکثریت جمعیت بحرین را تشکیل داده و میزان آنها در جمعیت طبق برآوردهای مختلف به 80 – 75 درصد می‌رسد، بقیه مسلمانان اهل سنت هستند.
سنی‌ها که اقلیت آشکار را تشکیل می‌دهند 80 درصد مقام‌های دستگاه دولتی را به خود اختصاص داده‌اند. خاندان حاکم آل خلیفه (اعضای این خاندان که قوم خویشان پادشاه هستند، در پادشاهی مقام‌های کلیدی دارند) نیز اهل سنت هستند اما اکثریت اهل تشیع وضعیتشان شبیه به وضعیت سیاه پوستان ایالات متحده اواسط قرن 20 و سیاه پوستان آفریقای جنوبی در همان مرحله است.
شیعیان حق ندارند در قریب به 40 درصد سرزمین کوچک این پادشاهی زندگی کنند ولی محدودیت‌هایی که اکثریت جمعیت بحرین با آن روبرو می‌شوند، به اینجا ختم نمی‌شود. شیعیان حق ندارند در پـلیس و نیروهای مسلح و در اکثر مؤسسات دولتی خدمت کنند. فرزندان شیعیان نمی‌توانند با سنی‌ها به یک مدرسه بروند و مجبورند مدارس خاصی داشته باشند. دریافت وام از بانک بحرینی برای یک اهل سنت آسان‌تر و ارزان‌تر تمام می‌شود تا برای یک اهل تشیع.
به نظر می‌آید که حتی عنوان کردن موضوع دموکراسی در بحرین کار عجیبی خواهد بود. در بحرین همه احزاب سیاسی و از جمله حزب مخالف شیعی «الوفاق» ممنوع اعلام شده‌اند البته در این کشور یک نوع دکوراسیون برای تظاهر به دموکراسی وجود دارد.
به عنوان مثال، در بحرین پـارلمان دو مجلسی مرتبـاً جلسات تشکیل می‌دهد: مجلس عوام با رأی مردم انتخاب می‌شود و مجلس اعلا تـوسط حاکم منصوب می‌گردد ولی در شرایطی که پادشاه، سلطان مطلق می‌باشد و فعالیت احزاب سیاسی ممنوع است، مجلس نمی تواند به معنای عادی کلمه «قوه مقننه» محسوب شود. صحت برگزاری انتخابات هم امر مشکوکی است: نامزدهای شیعیان که نمایندگان اکثریت جمعیت هستند، همیشه به «دلیل مجهولی» تعداد ناچیز صندلی‌های مجلس عوام را دریافت می‌کنند. ناظران از حزب «الوفاق» در مراکز اخذ رأی گیری شهروندان عربستان سعودی را مشاهده کردند که یک روز قبل از آن پاسپورت بحرینی را دریافت کرده بودند.
در زندگی سیاسی و اجتماعی مردم بحرین طی دهها سال تضادهایی انباشته شده‌اند که دیر یا زود بایستی فواره بزنند. تصادفی نیست که جامعه بحرینی با الهام از انقلاب‌های تونس و مصر منفجر شد. 14 فوریه سال 2011 در منامه پایتخت بحرین بزرگترین تظاهرات با درخواست تغییرات دموکراتیک بر پا شد.
نکته شایان توجه این است که نه تنها شیعیان بلکه سنی‌ها نیز در تظاهرات میدان لؤلؤ شرکت کرده و سپس بازداشت گردیدند. از تابستان سال 2012 این کشور دستخوش اعتراضات شده است.
روز 8 ژوئن سال2012 پلیس بحرین طی عمل وحشیانه جدید خود، یکی از تظاهرات را با استفاده از گاز اشک آور و نارنجک‌های صوتی متفرق کرد.
در ماه سپتامبر همین حادثه تکرار شد. مانند سابق به مخالفان و مدافعـان حقوق بشر حکم‌های شدید دادگاهی صـادر می‌شوند در حالی که جـامعه جهانی و سازمان‌های محلی حقوق بشر از دادگاهها می‌خواهند در اکثر پرونده‌های مربوط به زد و خورد پلیس با تظاهر کنندگان بازنگری کنند. به عنوان مثال، با وجود اینکه اداره کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل روز 7 ژانویه 2013 از عدم تغییر حکم حبس ابد 20 شخص فعال سیاسی اظهار تأسف کرد، این امر بر تصمیم مراجع قضایی بحرین اثری نگذاشت.
از ماه نوامبر سال گذشته طی دستور شیخ راشد آل خلیفه وزیر کشور ، در خاک بحرین حالت فوق العاده اعلام شده و همه مراسم عمومی ممنوع شده است.
حالا ببینیم آمریکا و متحدانش با نقض مرتب حقوق بشر در بحرین چگونه برخورد می‌کنند؟ آیا قصد دارند نیروهای خود را به این پادشاهی بفرستند یا از مخالفان حمایت نظامی بکنند؟ آیا از حمد ابن عیسی آل خلیفه ترک تاج و تخت را می‌طلبند؟ آیا علیه این رژیم تحریم‌های اقتصادی اعمال می‌کنند؟ معلوم شد که می‌توان حداقل به یکی از این سؤال‌ها پاسخ مثبت داد.
نظامیان ایالات متحده در خاک بحرین حضور دارند. این پادشاهی، مهمترین نیروی دریایی ایالات متحده است که آنجا ناوهای ناوگان پنجم «امپراطوری» مستقر شده‌اند. اسلحه آمریکایی هم به این کشور ارسال می‌گردد ولی در اختیار دولت و نه مخالفان گذاشته می شود. تحویل اسلحه به ارتش این جزیره که در سال 2011 به حال تعلیق در آمده بود، در سال 2012 از سرگرفته شد.
«ویکتوریا نولند» سخنگوی رسمی وزارت امور خارجه آمریکا ضمن تفسیر این تصمیم دولت، بحرین را مهمترین متحد ایالات متحده در منطقه اعلام کرد، البته ایالات متحده برای حمایت از رژیم سیاسی بحرین دلایل کافی دارد.
این جزیره پایگاه ناوگان پنجم آمریکاست. در بحرین ستاد این ناوگان و زیر مجموعه‌های اساسی آن واقع شده‌اند. همانجا مرکز منطقه‌ای اداره نیروهای عملیات ویژه ارتش آمریکا قرار دارد. پایگاه نیروی هوایی «المحرق» و پایگاه نیروی دریایی «سیتره» در اختیار نظامیان آمریکایی گذاشته شده‌اند. در بحرین مرکز ارتباطات، مرکز جمع آوری اطلاعات، انبارهای مهمات و ایستگاه اطلاعات رادیویی واقع شده است.
در این کشور حدود 5 هزار نظامی به طور دائم مستقر شده‌اند. نباید همکاری نظامی ایالات متحده با رژیم آل خلیفه را فراموش کرد. این پادشاهی کوچک از سال 2001 تا 2009 معلوم نیست از چه طریقی و با چه هدفی از ایالات متحده سلاح‌های معادل 2 میلیارد دلار خریده است ولی اگر در بحرین دموکراسی پیروز شود، زمام امور این کشور به احتمال قوی به شیعیان منتقل خواهد شد زیرا تعداد رأی دهندگان آنها بیشتر است. از قرار معلوم، ایالات متحده به رژیم بحرین «پیشنهاد» مبنی بر سلب تابعیت بحرین از تعداد هر چه بیشتر شیعیان به هر بهانه‌ای که شده را داده است.
همزمان پیشنهاد شد شهروندان جدید اهل سنت از کشورهای دیگر دعوت شده و برای آنها فوراً پاسپورت بحرینی صادر شود. این نگرانی های آمریکا از اینکه دولت بحرین ممکن است نسبت به ایران شیعی سیاست دوستانه‌ای دنبال کند، باعث تعجب نمی‌شود. در این صورت آمریکایی‌ها مجبور خواهند شد در کشور دیگری دنبال پایگاهها و زیر ساخت مناسب بگردند.
در این شرایط چیزی اعضای خاندان آل خلیفه که ملت خود را نابود کرده و ارهاب می‌کنند، تهدید نمی‌کند که این بارزترین نمونه توسل کشورهای غرب و قبل از همه ایالات متحده به استاندارد دوگانه در سیاست عملی است البته رهبران بحرین در این شرایط به قدری پررویی از خود نشان می‌دهند که «ارباب» خود را به همدستی با مخالفان متهم می‌کنند. «سمیره رجب» وزیر اطلاعات بحرین، فعالان مخالف آل خلیفه را «متحدان آمریکا» دانست که این حرف‌ها باعث تعجب می‌شود.
ایالات متحده که با آب و تاب به سرنگونی «بشار اسد سوریه» تأکید می‌کند، به رژیم بحرینی متحد خود دست نمی‌زد و سعی می‌کند از جنایـات آن علیه ملت خود اغماض کرده و همه این جنایـات را فراموش کند.
مخالفان بحرینی بی‌سلاح و طرفدار اعتراضات صلح آمیز هستند ولی پلیس و ارتش کشور به عملیات زورگویانه علیه آنها دست می‌زنند. این وضع باعث نگرانی کاخ سفید و متحدان اروپایی و خاورمیانه‌ای آن نمی‌شود، اوضاع برای آل خلیفه امن و امان است.
انتهای پیام/خ
15:52 - 25 بهمن 1391
1 بازنشر
0 بازدید
1 پاسخ