آشیانهی عاشقان، زخم خورده اما استوار
سلام بر شمایی که قلبتان برای خاک پاک این سرزمین میتپد.اندیمشک...نامی که برای ما یادآور مقاومت و خاطرهی مردانی است که از خاک آن،عطر شهادت برخاست.«اردوگاه شهید حاج کاظم رستگار»،نه فقط یک مکان،که تاریخ زندهی دلاوریهای هشت سال دفاع مقدس بود؛ خانهای که سایهسار خادمی ما در محضرِ نورانی شهدا بود.
چگونه میتوان وصف کرد روزهایی را که با وضو وارد میشدیم و برای فضاسازی مزار و یادگار آنها دست میجنباندیم؟ هر گوشه از آن اردوگاه، شاهد زمزمههای ما با شهیدان بود، هر غباری که میزدودیم، غبار از روی دلهایمان برمیداشت. آنجا، ما خادم بودیم، اما در حقیقت، مهمان سفرهی کرم شهدا بودیم.
امروز،شنیدن خبر حملهی ناجوانمردانه به این مکان مقدس،قلب را به درد میآورد. این حمله،نه فقط سنگ و خشت را هدف قرار داد،بلکه تلاش کرد تاخاطرهی مقاومت رامخدوش کند.اما بدانید:این اردوگاه،تنها یک سازه نبود؛ریشهاش درقلبهای ماست.آری،بنایی فرو میریزد،اما آرمانهای کاظم رستگار ویارانش هرگزفرونخواهندریخت
ماکه روزی خادم این آستان بودیم،عهد میبندیم:همانطور که شهدا برای دفاع از این خاک خون دادند،برای بازسازی این نمادمقاومت،باتمام توان ایستادهایم.این زخم،مرهمی ازجنس اراده و ایمان خواهد خورد.اردوگاه،دوباره خواهدایستاد؛بلندتر،استوارتر،و پرنورتراز همیشه،تاباردیگرمیزبان عاشقان وزائران شهداباشد.انشاءالله.
17:20 - 12 اسفند 1404