کوچکترینسرباز، بزرگترین سلام
در میان هیاهوی خیابانهای رشت، جایی که عطر باران با شعارهای همدلی گره خورده بود، یک قاب کوچک اما ماندگار جان گرفت. دخترک کلاس اولی، با کاپشن صورتی کودکانه مقنعهای که با دقت روی سرش مرتب شده بود، در حاشیه راهپیمایی روز قدس ایستاده بود.او نه با زبان، بلکه با تمام وجودش میخواست چیزی بگوید. وقتی نگاهش به قامت استوار نیروهای امنیتی افتاد، لحظهای درنگ کرد؛ گویی تمام درسهای "بابا نان داد" و "ایران زیباست" در ذهنش به تصویری از اقتدار تبدیل شد. دست کوچک و ظریفش را با جدیتی که فقط در دنیای صادقانه کودکان پیدا میشود، کنار پیشانیاش برد و سلام نظامی داد.در آن لحظه، انگار زمان برای ثانیهای متوقف شد. لبخند گرم و غرورآمیز نیروهای امنیتی در پاسخ به این ادای احترامِ کودکانه، زیباترین بخش این روایت بود؛ پیوندی میان دستهای کوچکی که آینده را میسازند و شانههای استواری که امنیتِ امروز را نگاه داشتهاند. این دخترک رشتی با همان یک حرکت ساده، نشان داد که مفهوم ایستادگی و قدرشناسی، کلاس و سن و سال نمیشناسد و گاهی یک "سلام"، از هزاران واژه گویاتر است.
٣ MB
21:02 - 22 اسفند 1404