مبانی فکری سیاستنامهنویسی
این مقاله با فرض گرفتن جریانی به نام «سیاستنامهنویسی» در تاریخ اندیشۀ سیاسی سده‌های میانۀ ایران، به دنبال آن است تا مبانی فکری این جریان اندیشه را بازخوانی کند.
چکیدهاین مقاله با فرض گرفتن جریانی به نام «سیاستنامهنویسی» در تاریخ اندیشۀ سیاسی سده‌های میانۀ ایران، به دنبال آن است تا مبانی فکری این جریان اندیشه را بازخوانی کند. ازاین‌رو، با برشمردن پنج مؤلفۀ بنیادین، بر آن است تا وجوه مفهومی و معنایی آن ها را در متون موسوم به خداینامهها و سیاست‌نامه‌ها مشخص نماید. این پنج مؤلفه عبارت‌اند از: فرّ ایزدی، عدالت، توأمانی دین و سیاست، اَشَه، و شاه آرمانی. در این راستا، مقاله کوشیده است تا نه تنها این مفاهیم را برای کشف سازه‌های استدلالی شان درونکاوی کند، بلکه میخواهد چگونگی وابستگی و پیوستگی این مفاهیم را به یکدیگر نشان دهد. فرضیۀ این مقاله آن است که مجموعۀ این مفاهیم مؤلفه‌هایی جدا از یکدیگر نیستند، بلکه خوشه‌ای مفهومی‌اند که در ارتباطی نظاممند با همدیگر قرار دارند؛ به‌نحوی‌که در هر مفهوم هاله‌ای از معانی دیگر مفهوم‌ها حضوری نامحسوس، ولی درعین‌حال قابل شناسایی دارد.کلیدواژه ها: فرّ ایزدی؛ عدالت؛ توأمانی دین و سیاست؛ اَشَه؛ شاه آرمانینویسندگان:منصور میر احمدی: استاد علوم سیاسی دانشکدۀ علوم اقتصادی و سیاسی دانشگاه شهید بهشتی محمدرضا مرادی طادی: دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتیفصلنامه علوم سیاسی - دوره 20، شماره 78، تابستان 1396.برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.
.pdf
02:19 - 2 آذر 1396
22 بازدید
1 پاسخ