نقد و بررسی نسبی‌گرایی اخلاقی از منظر علامه طباطبایی
پرسش پایة این جستار این است: علامه طباطبایی چگونه و بر پایة چه پایگاه فکریای نسبینگری اخلاقی را نقد میکند؟
چکیدهعلامه طباطبایی در المیزان، روایتی از نسبی گرایی اخلاقی را مطرح کرده، به نقد و بررسی آن می پردازد؛ نسبی نگریای که به هیچ اصل اخلاقی جهان شمولی باور ندارد و اخلاق را تابع اهداف و شرایط متغیر اجتماعی و فرهنگی می داند. پرسش پایة این جستار این است: علامه طباطبایی چگونه و بر پایة چه پایگاه فکریای نسبی نگری اخلاقی را نقد میکند؟ دستاورد پژوهش حاضر این است که علامه سه نوع مغالطه را در ادعای نسبی گرایان تشخیص میدهد که عبارتند از: 1. مغالطة خلط میان اصل اخلاقی و امور ناظر به واقع؛ 2. مغالطة خلط میان اطلاق مفهومی (=کلیت) و اطلاق وجودی (= دوام)؛ 3. مغالطة خلط میان امر عینی و فرضی. همچنین، به نظر می رسد: پایگاه فکری علامه طباطبایی در نقد نسبی گرایان اخلاقی، شهودگرایی اخلاقیِ مُستنَد به فطرت است؛ شهودگراییای که از سوی عقل و نقل، تأیید و تفسیر و تبیین شده است و نقل و عقل در حل تعارض میان شهودات متعارض به ما کمک می کنند.کلیدواژه ها: نسبی‌گرایی اخلاقی؛ شهودگرایی؛ فطرت؛ علامه طباطبایینویسنده:عبد الله صلواتی دو فصلنامه تأملات فلسفی - دوره 6، شماره 16، بهار و تابستان 1395.برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.
.pdf
08:00 - 18 بهمن 1395
0 بازدید
1 پاسخ