روابط بینامتنی نهج‌البلاغه با اشعار کلاسیک فارسی
هدف پژوهش حاضر شناخت، معرفی و بیان میزان بینامتنیت کلام امام (ع) در الفاظ و مضامین اشعار کلاسیک فارسی است.
چکیدهبر اساس نظریه‌ی بینامتنیت هر متن ادبی، آگاه یا ناخودآگاه، زایش و باز خوانشی از آثار ادبی پیش از خود یا معاصر با خود است. نهج‌البلاغه از هنگام ظهور تاکنون [بعد از قرآن کریم] همواره به عنوان یکی از منابع مهم و کلیدی ادبای عرب و ایران به شمار می رود. در این میان الگوپذیری شاعران کلاسیک سرای ایرانی از سخنان و مفاهیم ارزشمند امیر مؤمنان (ع)، برجسته تر است، به‌گونه‌ای که انواع بین امتنیت نهج‌البلاغه در بسیاری از سروده های کلاسیک فارسی، به وضوح قابل‌رؤیت می باشد. هدف پژوهش حاضر شناخت، معرفی و بیان میزان بینامتنیت کلام امام (ع) در الفاظ و مضامین اشعار کلاسیک فارسی است؛ این تحقق به روش توصیفی - تحلیلی و با استقراء الفاظ و مضامین گهربار نهج‌البلاغه در اشعار برجسته ترین شاعران ادب فارسی صورت پذیرفته است. با تحلیل و بررسی روند بینامتنیت در اشعار موردنظر (متن حاضر) و نهج‌البلاغه (متن غایب) درمی‌یابیم که گونه های بینامتنیت به صورت واژگانی و مضمونی و گزارشی و روابط بینامتنی میان متن حاضر و غایب به صورت نفی جزیی، نفی متوازی ، نفی کلی، تجلی یافته است. شایان ذکر است که بینامتنیت مضمونی از میان انواع بینامتنی و نفی متوازی از میان روابط بینامتنی، در شیوه‌ی نگارش اشعار بررسی‌شده، از انواع دیگر، از بسامد بیشتری برخوردار است.
کلیدواژگان: بینامتنیت؛ نهج‌البلاغه؛ امام علی (ع)؛ شعر کلاسیک فارسینویسندگان:سیامک ظفری زاده: دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه اصفهان محمد خاقانی اصفهانی: استاد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه اصفهان پژوهشنامه نهج البلاغه - دوره 3، شماره 11، پاییز 1394برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید. .
.pdf
03:03 - 29 ژانویه 2017
0 بازدید
1 پاسخ