بررسی نقش آموزش در ایجاد سرمایه اجتماعی در ایران (1390-1360)
در این پژوهش سعی در اثبات این فرضیه‌ها بوده است که آموزش، منجر به ایجاد سرمایه اجتماعی می‌شود؛ همچنین دوره ابتدایی بیشترین اثر را در ایجاد سرمایه اجتماعی دارد.
چکیدهاز دهه 1990 که سرمایه اجتماعی به عنوان موتور توسعه اقتصادی کشورها مطرح شد، این سرمایه در کانون توجه قرار گرفت. لذا کشورها برای دستیابی به توسعه اقتصادی اقدام به سرمایه‌گذاری در ایجاد این سرمایه کردند. در این راستا سرمایه‌گذاری در آموزش به عنوان اثرگذارترین عامل در دستور کار قرار گرفت. آموزش با افزایش توانمندی‌ها و دانش افراد، زمینه مشارکت و تعاملات اجتماعی و حضور افراد در شبکه‌های اجتماعی را فراهم می‌سازد. همچنین، با ایجاد و درونی کردن هنجارها، رفتار افراد را قانونمند می‌کند. این امر منجر به افزایش اعتماد اجتماعی و در نتیجه شکل‌گیری سرمایه اجتماعی می‌گردد. در این پژوهش سعی در اثبات این فرضیه‌ها بوده است که آموزش، منجر به ایجاد سرمایه اجتماعی می‌شود؛ همچنین دوره ابتدایی بیشترین اثر را در ایجاد سرمایه اجتماعی دارد. لذا با بهره‌گیری از روش GMM، اثر سطوح مختلف آموزشی بر سرمایه اجتماعی ایران برای دوره زمانی 1390-1360 بررسی گردید. نتایج مبین آن است که آموزش در این دوره اثر مثبت و معناداری بر میزان سرمایه اجتماعی در ایران داشته است. در بررسی اثر سطوح مختلف آموزش نیز نتایج نشان می‌دهد که دوره پایه بیشترین اثر را در ایجاد سرمایه اجتماعی دارد و آموزش عالی با ضریب 0/29 کمتر از آموزش پایه روی سرمایه اجتماعی اثر می‌گذارد.
کلیدواژگانآموزش؛ اعتماد؛ هنجار؛ مشارکت؛ سرمایه اجتماعینویسندگان:سیدمحمدرضا سیدنورانی: دانشیار دانشکده اقتصاد علامه طباطبایی معصومه سادات سجادی: موسسه تحقیقاتی تدبیر اقتصاد فائزه فروزان: خصوصیفاطمه جهانگرد: محققفصلنامه پژوهش های رشد و توسعه اقتصادی - دوره 5، شماره 20، پاییز 1394برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید. .
.pdf
02:57 - 4 دی 1395
2 بازدید
1 پاسخ