اروپا و ریشه های استعماری تاریخ آمریکا
جوهر انقلاب آمریکا منازعه ای میان منافع تجاری انگلیس و آمریکا بود. در انقلاب آمریکا نیروهای چندان رادیکالی وجود نداشتند و کار عمده آن انقلاب، ایجاد یگانگی سیاسی در میان مهاجرنشین ها و کسب استقلال از انگلستان بود.
چکیده:
به سختی می توان به جنبش های آزادی خواهانه ی آمریکا در فاصله سال های 1775 تا 1783 نام انقلاب گذاشت. تاریخ آمریکا تاریخ شرافتمندانه ای نیست بلکه تاریخ استعمار است. این را گزارش های تاریخی ای که خود مورّخان آمریکایی نگاشته اند به ما می گویند. در این مقاله تلاش شده تا ریشه های تاریخیِ استعمارزده ی آمریکا بررسی و نقش اروپا در شکل گیری قاره ی آمریکا واکاوی و بازشناسی شود.
برای این منظور ناگزیریم لختی به گذشته برگردیم و داستان را از زمانی که کشتی کریستف کلمب به قصد هند مسافرت کرد و دست بر قضا از منطقه ای ناشناخته سر برآورد (که بعدها نام آمریکا گرفت) آغاز کنیم. یا حتی به گذشته ای دورتر رفته و زندگی اقوام و تمدن های اولیه ی ساکن در آمریکا را بازشناسی کنیم. سپس ببینیم چگونه این صاحبانِ اصلی حوزه ی تمدنی آمریکا به زور از خاک خود رانده شده و یا به بردگی واداشته شدند. این مقاله تلاشی است برای شناخت دقیق تر زمینه های تاریخی و استعماری قاره ی آمریکا.
داستان تولد یک کشور
در شب 11 اکتبر 1492 سه کشتی کوچک «سانتاماریا»1، «پینتا»2 و «نینیا»3 به فرماندهی کریستف کلمب و با 90 سرنشین به اُمید رسیدن به هندوستان از سمت غرب در حال پیمودن اقیانوس اطلس بودند. سرنشینان کشتی پس از پنج هفته دریانوردی به تدریج امید خود را از دست داده بودند. سرانجام در حدود ساعت 2 بامداد روز 12 اکتبر 1492 فریاد خشکی! خشکی! دیده بان کشتی پینتا آرامش نیمه شب را در هم شکست.
کلمب به جزیره ای در کنار سواحل قاره ی بزرگ رسیده بود. اما او به هیچ وجه از وجود این قاره آگاه نبود. رسیدن به این جزیره در واقع پایان سفری بود که او از ده سال قبل در پی انجام آن بود. این سفر از 3 اوت 1492 آغاز و در 12 اکتبر 1492 پایان یافت.4 کلمب پس از پیاده شدن از کشتی، در مقابل خداوند زانو زد و از خدا سپاسگزاری کرد. وی این سرزمین جدید را «ال سالوادور»5 نامید.
جزیره ای که کلمب در بامداد 12 اکتبر 1492 آن را دید و در آن گام نهاد در مجمع الجزایری قرار داشت که امروز باهاما نامیده می شود. کلمب به تصور اینکه به هندوستان رسیده است اهالی جزیره ال سالوادور را هندی (ایندین) نامید. وی به سرعت به سازماندهی سفرهای اکتشافی در جزایر و دریاهای همسایه پرداخت. او در این سفرهای اکتشافی جزیره ی کوبا6 و هیسپانیولا7 هائیتی (دومنیکن امروزی) را کشف کرد. کشتی سانتاماریا در سواحل هیسپانیولا و در روز عید تولد حضرت مسیح در هم شکسته شد.
تعدادی از جاشویان و ملوان هایی که در خدمت کلمب بودند تصمیم گرفتند به منظور جستجو و یافتن طلا در هیسپانیولا سکونت کنند. لذا با استفاده از بقایای کشتی درهم شکسته سانتاماریا اقدام به تأسیس خانه و دژ نمودند. آنها سکونت گاه خود را «لاناویداد»8 نامیدند. لاناویداد اولین سکونت گاه اروپائیان در قاره ی آمریکا بود.9
کریستف کلمب در بازگشت به اروپا تعدادی از اهالی بومی آمریکا و مقداری از گیاهان، طلاجات و مواد غذایی موردمصرف سرخ پوستان را همراه خود برد. وی در اسپانیا به طرز باشکوهی مورد استقبال قرار گرفت و لقب «ناخدای اقیانوس» نایب السلطنه ی «جزایر مذکور»10 به وی اعطا شد. کلمب در دومین سفر خود به آمریکا در سپتامبر 1493 هفده کشتی همراه خود برد. تا سال 1496 هیچ سکونت گاه دائمی در آمریکا توسط اروپائیان تأسیس نشد. در این سال سکونت گاه «سانتودومینگو»11 پایه گذاری شد.
امروز این سکونت گاه در جمهوری دومینیکن واقع شده است و کهن ترین سکونت گاه اروپائیان در قاره ی آمریکا محسوب می شود.12 کلمب دو سفر دیگر نیز به قاره ی آمریکا انجام داد که مدت زمان بسیاری به طول انجامید و سرانجام در سال 1504 پس از یازده سال سفر پیر، خسته و بیمار به اسپانیا بازگشت و در سال 1506 در سن 55 سالگی در انزوا درگذشت. نکته ی قابل توجه این بود که کلمب تا لحظه ی مرگ متوجه کشف قاره ی جدید نشده و بر همان تصور اولیه که سرزمین موردنظر هندوستان است باقی ماند!
پس از کریستف کلمب، از میان کسانی که راه او را دنبال کردند و به شناسایی قاره ی نو پرداختند، «آمریگو وسپوچی»13 حائز اهمیت بسیاری می باشد. چرا که بعدها قاره ی جدید به پیشنهاد یک جغرافیدان آلمانی به نام وی «آمریکا» نامیده شد. آمریگو وسپوچی جهانگرد و کاشف ایتالیایی چندین سفر به قاره ی جدید انجام داده و از سواحل ونزوئلا و برزیل دیدن کرد.
نامه ها و نوشته های وی در خصوص قاره ی نو در اروپا مشهور شد و نظر بسیاری را به خود جلب کرد. او از جمله اولین کسانی بود که اعتقاد داشت که کریستف کلمب سرزمین جدیدی را کشف کرده و سرزمین مورد نظر وی به هیچ وجه هندوستان نیست.
به دنبال انتشار فرضیه ی وسپوچی، یک اسپانیایی به نام «بالبوا»14 با انجام چند سفر اکتشافی فرضیه ی وسپوچی را به اثبات رساند. بالبوا از سوی حکومت اسپانیا به فرمانداری سکونت گاهی در سواحل شرقی پانامای امروزی تعیین شده بود. او موفق شد اعتماد بومیان سرخپوست را به خود جلب کند.
یکی از سرخپوستان در مورد سرزمین ثروتمندی که در غرب سکونت گاه موردنظر که دارای منابع بزرگی از طلا و ثروت بود و همچنین از وجود اقیانوس بزرگی در غرب سکونت گاه مذکور به وی خبر داد. در پی این امر بالبوا یک سفر اکتشافی مرکب از دویست اسپانیایی و تعدادی سرخپوست به فرماندهی خودش ساماندهی کرد و به سوی غرب حرکت کرد. در سپتامبر 1513 بالبوا و اردوی او به سواحل آبی رنگ اقیانوس بزرگی رسیدند که بالبوا آن را «دریای جنوبی» نامید و ما امروزه آن را اقیانوس آرام می نامیم.
فتوحات اسپانیا و پرتغال (1535 – 1500)
با توجه به حمایت پادشاه اسپانیا از کریستف کلمب ایتالیایی در سفر ماجراجویانه به منظور یافتن مسیری از سوی غرب به آسیا و هند که منجر به کشف آمریکا شد، طبیعی بود که اسپانیا و همسایه ی آن پرتغال زودتر از سایر کشورها و ملت های اروپا به ایجاد سکونت گاه، اعزام مهاجرین و توسعه ی متصرفات در قاره ی آمریکا دست بزنند.
نخستین کاشفان اسپانیایی که به همراه کلمب و پس از او به قاره ی جدید سفر کردند به همراه خود داستان های بسیاری در مورد ثروت و شکوه و جلال امپراتوری آزتک در قاره ی جدید در اروپا انتشار دادند. اندیشه ی دستیابی به منابع ثروت موجب شعله ور شدن انگیزه ی ماجراجویی بسیاری از اسپانیایی های خواهان افزایش ثروت، شکوه و گسترش قلمروی کشور اسپانیا شد.
یکی از این افراد هرناندو کورتز فاتح امپراتوری آزتک و دیگری فرانسیسکو پیزارو فاتح امپراتوری اینکا و خزائن عظیم آن بودند. از سوی دیگر کاشفین پرتغالی نیز که در سواحل غربی آفریقا در حال کار بودند دست به اکتشاف سواحل آمریکای جنوبی در برزیل زدند که به تدریج موجب برخورد میان دو امپراتوری بر سر تعیین منطقه ی نفوذ و مرز میان آنها شد. در نتیجه پادشاهان اسپانیا و پرتغال از پاپ خواستند تا در مورد اختلافات آنها داوری کرده و منطقه ی نفوذ هر یک را مشخص کند.
در سال 1494 با میانجی گری پاپ خط 370 لیگ در غرب جزایر کیپ ورد مرز میان اسپانیا و پرتغال اعلام شد. به این ترتیب که شرق خط به پرتغال و غرب آن به اسپانیا تعلق می گرفت. اسپانیا نیز تا سال 1540 کلیه مناطق غرب خط مذکور را به تصرف خود درآورد.
تنها حوزه ی رود آمازون به دلیل گرما و رطوبت طاقت فرسا و فلات پاتاگونی در جنوب آرژانتین و سرزمین های جنوبی شیلی در منتهی الیه جنوب آمریکای جنوبی تا قرن نوزدهم خارج از حاکمیت دو امپراتوری باقی ماند. به جز اسپانیا و پرتغال، فرانسه، هلند و انگلستان نیز اقدام به ایجاد مستعمراتی در آمریکای جنوبی در حد فاصل میان ونزوئلا و برزیل کردند که به دلیل کوچکی سرزمین، قابل مقایسه با متصرفات اسپانیا و پرتغال نبودند.
اسپانیایی ها هنگامی که به کالیفرنیا و سواحل اقیانوس آرام دست یافتند در برابر خطر رو به افزایش روس ها در قرن هجدهم قوای نظامی نیرومندی را برای مقابله با آنان مستقر کردند و به تدریج امپراتوری پهناور آمریکایی خود را نه به صورت یک مستعمره بلکه به عنوان ایالات وابسته به کشور اسپانیا اداره می کردند و برای آن نایب السلطنه تعیین می کردند.
نقشه برداران و جغرافیدان های اسپانیایی برای اولین بار وارد شبه جزیره ی زیبایی در شمال کوبا شدند که پوشیده از گل و درخت کاج بود. لذا آن را سرزمین گل یا «تررا فلوریدا»15 نامیدند. پس از آن کاشفین و ماجراجویان اسپانیایی تا سواحل کارولینای شمالی پیش رفتند و در مدت سه سال به دره ی می سی سی پی، تگزاس و اوکلاهما رسیدند. سیاحان دیگر هم به کلرادو و نیومکزیکو، آریزونا، نوادا، کالیفرنیا سفر کردند و همان گونه که گفته شد این مناطق به تدریج جزء متصرفات اسپانیا گردید.
فرانسه و رویای تأسیس امپراتوری در آمریکای شمالی
پس از کشف قاره ی آمریکا و آشکار شدن این موضوع که سرزمین جدید هندوستان نیست بار دیگر دریانوردان، سیاحان و کاشفان بر آن شدند تا مسیر یا مسیرهای کوتاهی را برای رسیدن به آسیا بیابند. به منظور کشف و نقشه برداری راه های دریایی، دریانوردانی از انگلستان و فرانسه عازم سفرهای طولانی و خطرناک شدند. یکی از این دریانوردان یک فرانسوی به نام «ژاک کارتیه»16 بود که در سال 1534 «گذرگاه شمال غربی»17 در شمال آمریکای شمالی به او محول شد.
کارتیه اقیانوس اطلس را طی کرد و به سواحل نیوفوندلند امروزی رسید. در امتداد سواحل به حرکت ادامه داد تا اینکه به عنوان نخستین اروپایی با عبور از تنگه ی «جزیره بیه»18 وارد خلیج و کانال سنت لاورنس امروزی شد. در اینجا وی با سرخپوستان ایروکوئیس روبه رو شد. در میان این سرخپوستان داستان های بسیاری در مورد وجود پادشاهی ثروتمندی در غرب رایج بود. هنگامی که کارتیه از آنها در مورد نام سرزمینشان پرسش کرد، در پاسخ آن را «کانادا» نامیدند. در زبان سرخپوستان ایروکوئیس کانادا به معنی روستا و دهکده بود و از آن زمان به بعد آن سرزمین کانادا نامیده شد.
پس از کارتیه به تدریج فرانسه نفوذ خود را در آمریکای شمالی افزایش داد و در سال 1540 نخستین نمایندگی تجاری فرانسه در آمریکای شمالی تأسیس شد. مهم ترین کالا برای فرانسوی ها پوست خز بود و ارزش آن معادل طلا برای اسپانیایی ها محسوب می شد. اکتشافات کارتیه انگیزه ی ایجاد امپراتوری در آمریکای شمالی را در ذهن فرانسویان تقویت کرد.
در سال 1608 «ساموئل دشامپلن»19 نخستین سکونت گاه همیشگی فرانسویان را در «کبک»20 امروزی تأسیس کرد. در سال 1682 «روبرت دلاساله»21 به بخش های پایین رود می سی سی پی سفر نمود. او این سفر را تا دهانه ی رود می سی سی پی در خلیج مکزیک ادامه داد.
دلاساله تمام سرزمین های حوزه ی رود می سی سی پی را متعلق به فرانسه اعلام کرد و به احترام پادشاه وقت لوئی چهاردهم این سرزمین ها را «لوئیزیانا»22 نامید.23 وی شهر سنت لوئیس را در بلندی های ایلی نوا در ایالت ایلی نویز امروزی تأسیس کرد. با این حال افسانه ی پایه گذاری یک امپراتوری آمریکایی توسط فرانسویان هیچ گاه جنبه ی واقعی به خود نگرفت. برخلاف انگلستان، فرانسه به هیأت های مذهبی اجازه ی سکونت در مستعمرات را نداد. تعداد مهاجرین فرانسوی به قاره ی آمریکا بسیار کمتر از مهاجرین اسپانیایی و انگلیسی بودند.
هلند در جستجوی ایستگاه های بازرگانی در آمریکا
هلند با وجود مساحت و جمعیت کم اما به دلیل مهارت مردمان آن کشور در دریانوردی به یک قدرت دریایی مهم در اروپا تبدیل شده بود. گسترش سیاست های استعماری توسط انگلستان، فرانسه، اسپانیا و پرتغال، هلندی ها را نیز وسوسه کرد تا آنها نیز به پیروی از دیگر قدرت های اروپایی به ایجاد مستعمره در گوشه و کنار جهان به ویژه در قاره ی آمریکا مبادرت کنند. هلندی ها سرزمین سورینام در آمریکای جنوبی را با نام گویان هلند تحت سلطه ی خود درآوردند سپس در مجمع الجزایر آنیتل (هلند غربی) چند جزیره را با هدف گسترش بازرگانی به زیر سلطه ی خود درآوردند.
به منظور تحکیم موقعیت هلند در آمریکا، این کشور یک دریانورد ماجراجو و سرکش انگلیسی به نام «هنری هودسن»24 را به استخدام درآورد. او در سال 1609 آب های اقیانوس اطلس را برای یافتن گذرگاه شمال غربی در نوردید و به سواحل شمالی ایالات متحده ی آمریکای امروزی رسید و دهانه ی وسیع رودی را شناسایی کرد که امروزه به نام خود او رود هودسن نامیده می شود و در ایالت نیویورک جریان دارد. وی در امتداد رود هودسن تا قلعه ی مستحکم «اورانژ» پیش رفت.
هودسن در بازگشت به هلند مورداستقبال قرار گرفت و دولت هلند به پیشنهاد این دریانورد بر کلیه ی نقاطی که هودسن توسط کشتی پیموده و یا در آن گام نهاده بود ادعای مالکیت کرد. بازرگانان هلند کمپانی هلند نو را تأسیس کردند. در سال 1623 این کمپانی اولین گروه مهاجرین هلندی را به هلند نو فرستاد و تعداد این مهاجرین به دویست نفر بالغ گردید. این مهاجرین در دهانه ی رودهای هودسن، دولاوار پراکنده شدند.
در سال 1626 با خریداری جزیره ی «منهتن» از سرخپوستان، هلند به یکی از مهم ترین ایستگاه های بازرگانی در سواحل آمریکای شمالی دست یافت. مهاجرین هلندی از منهتن تا آلبانی (مرکز کنونی ایالت نیویورک) در امتداد رود هودسن مهاجرنشینانی تأسیس کردند. اما هلند نیز همانند پرتغال به دلیل جمعیت و وسعت کم توانایی فرستادن تعداد کثیری مهاجر به خارج از هلند را نداشت و مهاجرنشین های هلندی در آمریکای شمالی به دهانه ی رود هودسن محدود شد.
منهتن در مدت کوتاهی تبدیل به انبار اصلی تجارت پوست هلند در آمریکای شمالی گردید و با تشویق مقامات هلندی شهر آمستردام نو تأسیس گردید. این شهر هسته ی اولیه بندر نیویورک کنونی بود. به منظور جلوگیری از تهاجم سرخپوستان دیوار محکمی به نام «وال» پیرامون آمستردام نو کشیده شد. وال استریت کنونی در محل دیوار دفاعی هلندی ها ساخته شده است.
ورود مهــــاجرنشیـن هـای انگلیسی در آمریکای شمالی و شکل گیری ایالات متحد آمریکا
اگرچه انگلستان بازرگانی ماوراء دریاها را تا قرن 15 گسترش داده بود، پادشاهان انگلستان قدرت اسپانیا و پرتغال را به رسمیت شناختند و به جای رقابت با اسپانیا در دریای کارائیب توجه خود را به اقیانوس اطلس شمالی و سواحل شرقی آمریکای شمالی معطوف کردند. به همین منظور «جات کابوت»25 را در سال 1497 مأمور کشف سواحل آمریکای شمالی نمودند. وی سواحل نیوفاندلند، نوا اسکاتیا و نیوانگلند را بازدید و نقشه برداری کرد. کشفیات وی موجب شرح ادعای مالکیت این سرزمین ها از سوی انگلستان شد.26
علایق و منافع انگلستان در آمریکای شمالی موجب تحریک انگیزه ی استعمارگرایی این کشور شد. در طی سده ی هفدهم چندین مستعمره در امتداد سواحل شرقی آمریکای شمالی تأسیس شد. اولین مهاجرنشین دائمی در سال 1607 به نام جیمزتاون در محل کنونی ایالت ویرجینیا پایه گذاری شد. جیمز اول پادشاه انگلستان مهاجرین را به کشف و استخراج معادن طلا، نقره و مس تشویق می کرد. دومین مهاجرنشین پلیموت نام داشت که در سال 1620 در مکان فعلی ایالت ماساچوست تأسیس شد.
27 تا سال 1640 در حدود 60000 نفر از مردم انگلستان به آمریکای شمالی مهاجرت کردند. تعدادی از این مهاجرین کشاورزان فقیری بودند که در اثر عدم توانایی پرداخت وام هایشان، زمین های خود را از دست داده بودند و تعدادی نیز مانند «پیوریتن ها» و «کواکرها» به خاطر داشتن عقاید مذهبی خاص در انگلستان مورد آزار و شکنجه قرار می گرفتند.
این عده در پی کسب آزادی و بیان به آمریکا مهاجرت می کردند. پیوریتن ها گروهی از پروتستان های انگلیسی بودند که در پی جدا کردن کلیسای انگلستان از زیر سیطره ی کلیسای رم و مذهب پالایش شده از عقاید نادرست بودند. پیوریتن ها پیشتاز مهاجرت و سکونت در نیوانگلند بودند. کشتی «می فلاور» نخستین پیوریتن ها را به آمریکا آورد و آنها را در سواحل خلیج پلیموت در ماساچوست پیاده نمود.
تشکیل سیزده مهاجرنشین در سواحل شرقی آمریکای شمالی
چنانکه گفته شد پس از کشف قاره ی آمریکا، اروپائیان از هر سو به آن قاره ی پهناور روی آورند. انگلیسی ها و فرانسوی ها نخست به عنوان بازرگان به آن سرزمین رفتند و به تدریج به تصرف سرزمین هایی در آن قاره پرداختند. اختلافات داخلی به خصوص کشمکش های مذهبی که در سراسر قرن هفدهم در انگلستان ادامه داشت نیز موجب مهاجرت عده ی زیادی از انگلیسی ها به آمریکا شد. این عده در سواحل اقیانوس اطلس و نزدیکی دریاچه های پنجگانه ی مهاجرنشین هایی ایجاد کردند.
مهاجرت به آمریکا برخلاف سایر نقشه های استعماری که پیش از آن توسط کشورهای دیگر صورت گرفته بود هیچ گونه جنبه ی رسمی نداشت و از طرف دولت پشتیبانی نمی شد. بلکه عملی بود که به دست افراد و دسته های غیردولتی به طور آزاد و به میل خودشان انجام می گرفت. مثلاً مهاجرنشین های «ویرجینیا» و «ماساچوست» به دست دو شرکت غیردولتی به وجود آمد که بودجه ی آنها از سرمایه های خصوصی تشکیل شده بود.
سایر مهاجرنشین ها مانند نیوهمپشایر، ماین، مریلند، کارولینای شمالی و جنوبی، نیوجرسی و پنسیلوانیا به افرادی از طبقه ی متوسط و یا اشراف انگلستان تعلق داشت که از سرمایه های شخصی خود برای عمران و آبادی سرزمین هایی که از طرف پادشاه انگلستان به آنها اعطاء شده بود استفاده کردند و هزینه ی استقرار و ادامه ی زندگی کارگران و مستأجران خود را با همان شرایطی که در انگلستان متداول بود متحمل می شدند.
مثلاً شارل اول پادشاه انگلستان در حدود هفت میلیون جریب (5/3 میلیون هکتار) به «سیسیل کالورت»28 که به لرد بالتیمور ملقب گردیده بود اعطا کرد که بعدها شهر بالتیمور را به وجود آورد و به همین گونه سرزمین های «کارولینا» و «پنسیلوانیا» از طرف شارل دوم به افراد دیگری اعطا گشت. این افراد و شرکت ها که مالکان زمین شناخته می شدند از نظر قانون، مستأجران پادشاه انگلستان بودند که ظاهراً هدایای ناچیزی به او می پرداختند. مثلاً «لرد بالتیمور» هر سال دو عدد پیکان و «ویلیام پن» بنیانگذار پنسیلوانیا سالانه دو قطعه پوست سگ آبی برای پادشاه هدیه می فرستادند.29
برخی از مهاجرنشین ها مانند شاخه هایی بودند که از مهاجرنشینان اولیه منشعب می شدند. مثلاً مهاجرنشین های رود آیلند و کانکتیکات به دست مهاجرنشینان ماساچوست که در واقع مؤسس اصلی تمام سرزمین نیوانگلند به شمار می روند، به وجود آمدند. یکی دیگر از این موارد مهاجرنشین جورجیا بود که بیشتر بر اساس مساعی خیریه و به دست اشخاص نیکوکار و خیّری مانند «جیمس ادوارد اگلتروپ» و چند نفر دیگر از نیکوکاران انگلیسی تأسیس شد.
هدف از این کار این بود که بدهکاران را از زندان های انگلستان آزاد کرده و به آمریکا بفرستند تا با تشکیل یک مهاجرنشین سدی در برابر اسپانیایی هایی که از طرف جنوب در حال گسترش امپراتوری خود بودند، به وجود آورند. مستعمره ی «هلند جدید»30 که در سال 1624 توسط هلندی ها به وجود آمده بود چهل سال پس از تأسیس به دست نیروهای انگلیسی افتاد و به نام نیویورک خوانده شد. به این ترتیب تا اواخر قرن هفدهم سیزده مهاجرنشین در سواحل شرقی ایالات متحده ی آمریکای شمالی امروز شکل گرفتند. تا این زمان هنوز مهاجرنشین های منظم و متشکل از حدود سواحل تجاوز نکرده و به داخل قاره ی آمریکا توسعه نیافته بود.
حدود این مهاجرنشین ها نیز کاملاً معین نبود. تنها از زمانی که توسعه ی استعمار و اکتشاف به جانب غرب شروع شد مسأله ی مرزها موجب مشکلات و اختلافات فراوان گردید. سیزده مهاجرنشین از جنوب به شمال عبارت بودند از: جورجیا، کارولینای جنوبی و کارولینای شمالی، ویرجینیا، مریلند، دلاویر، نیوجرسی، پنسیلوانیا، نیویورک،کانکتیکات، ماساچوست، نیوهمپشایر و رود آیلند.نگاهی دقیق تر به زمینه های شکل گیری این سیزده مهاجرنشین فرضیه استعماری بودن ایالات آمریکا را بهتر به ما نشان می دهد.
ویرجینیا
وقتی جانشین ملکه ی الیزابت، ژاک اول، پسر ماری استوارت در سال 1603 به تخت سلطنت انگلستان نشست، بعداً خود را برای تصاحب تیولی که از ملکه ی الیزابت به جا مانده بود محق می دانست. مدعای او شامل تمامی سواحل اقیانوس اطلس واقع در مدار 34 و 35 درجه، یعنی میان کارولینا در جنوب و نیواسکاتلند در شمال نیز می گردید. بنابراین وی در سال 1606 به یک کمپانی سهامدار به نام «ویرجینا کمپانی» امتیازی در مورد سرزمین های فوق اعطا کرد که این کمپانی در این معامله سود کلانی را بو کشیده بود. این سرمایه گذاری که مبلغ آن در آن زمان رقم قابل ملاحظه ای به حساب می آم؛ مشارکت دو شرکت لندن کمپانی و پلیموت کمپانی انجام گرفت.
از اوایل سال بعد، در ماه مه 1607 سه کشتی کوچک متعلق به لندن ـ کمپانی به نام های گود اسپید31 و سوزان کنستانت32 و دیسکاوری33 در خلیج چزاپیک34 لنگر انداخت. این بخش ویرجینیا، و حتی محل اولی یعنی «پالیساد»35 بسیار به جا و خوب انتخاب شده بود.
صدها مهاجر بریتانیایی که به این ترتیب اقیانوس اطلس را پیموده بودند، در شبه جزیره ی پستی که به زودی به افتخار ژاک اول پادشاه اول جیمزتاون نامیده شد مستقر گردیدند. سال های اول بسیار سخت و دشوار بود. از سال 1614 به بعد به هر جهت اوضاع رو به بهبود نهاد. در این هنگام امتیاز تازه ی دیگری به کمپانی اعطا شده بود. اولین کشت توتون با موفقیت انجام یافته و برگ های آن در انگلستان خواهان یافته و به بهای غیرمنتظره ای به فروش می رفت. به زودی کاروان های تازه ای تعداد جمعیت را به بیش از هزار نفر رسانید. سال 1619 برای آینده ، سرنوشت ساز بود. زیرا این سال با سه حادثه ی مهم پیوند خورده بود.
دو حادثه ی اول اهمیت جمعیتی داشت. یک کشتی نود دختر را از انگلستان به همراه آورد. مردها می توانستند به شرط پرداخت مخارج مسافرت دخترها، با ایشان ازدواج کنند: برای ازدواج کافی بود که صدوبیست لیور توتون فراهم آورند. از آن پس مستعمره می توانست به خودی خود و بدون آنکه فقط بر روی ماجراجویان انگلیسی حساب کند توسعه یابد.
در ماه اوت همان سال، یک کشتی هلندی که در جیمزتاون لنگر انداخته بود برای تقریباً بیست برده ی آفریقایی به آسانی مشتری یافت. این امر سرآغاز یک انقلاب اقتصادی و اجتماعی بود. تعداد کارگران قراردادی بسیار کم بود. آنها یا از تمدید قرارداد سرباز می زدند یا بازده کارشان چندان رضایت بخش نبود. از سوی دیگر توتون کاران سفید به زودی دریافته بودند که هرگز موفق به همنشینی و همکاری با سرخ پوستان نخواهند شد.
بنابراین از این پس این امکان برایشان پیش آمده بود که سخت ترین کارها مثل کشت توتون که دیگر اجتناب ناپذیر شده بود را بر دوش مطیع ترین و رام ترین انسان ها بیندازند. کشت توتون در سایه ی کار یدی این بردگان رام و مطیع چنان ابعادی یافت و چنان سودآورد شد که تعدادی از ملاکین مزارع توتون، سدهای خصوصی ایجاد کردند. به این وسیله برده های سیاه شان می توانستند بسته های مال التجاره را مستقیماً تا داخل کشتی هایی که به مقصد بریستول می رفتند حمل کنند.
سومین حادثه ی سال 1619 شاید در مقایسه با دو حادثه ی پیشین از اهمیت بیشتری برخوردار بود: در سی اُم ژوئیه ی همین سال در کلیسای جیمزتاون اولین مجمع نمایندگان انگلیسی های آمریکایی تشکیل گردید. این هیأت قانونگذاری غیر از حاکم و شش مشاورش از بیست و دو «بورژوا» (یعنی شهرنشین) تشکیل می گردید. این مجمع که «خانه ی بورژواها»36 نامیده شد، شکل اولیه ی هیأت مقننه ی37 آینده ی ویرجینیا بود.
ماساچوست
برخلاف اولین مهاجران ویرجینیا که «ماجراجویان» ساده ای بیش نبودند، اولین دسته از مهاجران ماساچوست از شدت آزار و ستم های مذهبی فرار کرده بودند. این عده را «تجزیه طلب»38 می نامیدند که جزو یکی از دو شعبه ی فرقه ی پروتستان پیوریتن به شمار می رفت. شعبه ی دیگر «ناون کنفورمیست ها»39 بودند که همیشه در معرض شکنجه و آزار قرار داشتند.
بعضی از تجزیه طلبان در اوایل قرن 17 به هلند گریختند، لیکن چون بسیار انگلیسی مآب باقی مانده بودند، آسایش و آرامش موردنظر خود را در این کشور بیگانه نیافتند. برخی از ایشان و نیز بعضی دیگر که در انگلستان باقی مانده بودند بر آن شدند تا کانون جدیدی در آمریکا برای خود دست وپا کنند و چنین می پنداشتند که خواهند توانست در این قاره ی جدید مطابق عقیده و سلیقه ی خود زندگی کنند. به این منظور پروانه ای از کمپانی ویرجینیا اخذ و پیش پرداختی از یک مرکز بازرگانی لندن دریافت کردند.
به این ترتیب در شانزده سپتامبر 1620 تعدادی از این زایران ـ (خود را این چنین می نامیدند) ـ در بندر پلیموت بر کشتی کوچکی که 180 چلیک ظرفیت داشت و می فلاور40 نامیده می شد نشستند. بر اساس آنچه که در پروانه ی شان پیش بینی شده بود مقصد ایشان ویرجینیا بود. لیکن بادهای مخالف کشتی را به سوی شمال به طرف دماغه ی کد که آن را در نوزدهم نوامبر مشاهده کردند، راند. بیش از دو ماهی به بررسی ساحل پردختند و به خصوص خلیج وسیعی را که میان دماغه ی آن41 در شمال و دماغه ی کد در جنوب، دهان گشوده بود کشف کردند و آخرالامر در 21 دسامبر مصمم به لنگر انداختن شدند.
زائران در این سفر دچار یک مشکل وجدانی گردیده بودند. زیرا می بایست برخلاف قانون، قدم بر سرزمینی بگذارند که به مقصد آن مأموریت نیافته بودند. در این موقعیت اضطراب انگیز وظیفه و عقل بر آنان حکم می کرد تا شخصاً خط مشی معقول و قاطعی برگزینند. و این کاری بود که چهل و یک تن از مهاجرین با امضای پیمان می فلاور42 پس از فرود آمدن در ساحل انجام دادند. این پیمان نامه بعدها زمینه ی شیوه ی حکومت خودمختاری ایشان شد و سپس کم وبیش مقدمه ی روش حکومتی تمامی مستعمرات مجاور گردید.
آخر سر مکانی که برای استقرار انتخاب گردید خلیج کوچکی بود به نام پلیموت که تصادفاً به افتخار کمپانی پلیموت به وسیله ی جان اسمیت بر روی نقشه ای که در سال 1614 ترسیم کرده بود پلیموت نامیده شده بود. در بهار 1621 تقریباً نیمی از مهاجرین به اضافه ی حاکمی که خود را به این عنوان خوانده بود از میان رفته بودند.
جانشین وی ویلیام برادفورد مردی لایق، مصمم و مدیری شایسته بود. لیکن استقرار مهاجرین بسیار کند و رشد جمعیتی آن تا مدتی مدید بسیار ناچیز بود. سال 1630 پلیموت هنوز بیش از 300 سکنه نداشت. اما در سال 1640، جمعیتی که در طول خلیج ماساچوست اسکان یافته بود از بیست هزار نفر متجاوز می گشت. این جمعیت میان شهرهایی که هر کدام به شکل مستقلی اداره می شد پراکنده شده بود.
در طول ده ها سال مستعمره ی ماساچوست نمونه ی بارزی از یک جمهوری پیوریتن گردید که با سخت گیری و شقاوت تمام به وسیله ی قانون گذاران خود اداره می شد. به این ترتیب بود که سال 1644 قانونی بر علیه طرفداران تعمید (باپتیستها) تصویب شد و سال های 1656 تا 1662 شاهد آزار و ستم نسبت به اعضای فرقه ی کویکر43 گردید که اغلب تحت تعقیب قرار گرفتند، زیر ضربات تازیانه افتادند، به سیاه چال ها افکنده شدند و حتی اعدام گردیدند.
از میان قلمروهای کشیشی و مذهبی که از سایر قلمروها رفتار بی رحمانه تری داشت، قلمرو سالم بود. قلمرو اخیر به سبب خشونت هایی که در مورد اشخاص متهم به جادوگری اعمال کرده شهرت غم انگیزی کسب کرده است. در 1692 ـ 1691 سی ودو نفر به جرم اعمال «شیطانی» اعدام و نوزده نفر از ایشان در گالوزهیل44 به دار آویخته شدند.
درست همین هنگام، یعنی سال 1691 بود که ماساچوست به موجب امتیاز جدیدی که به وسیله ی لندن تحمیل گردیده بود به یک ایالت سلطنتی تبدیل گردید. از آن پس دربار انگلستان حاکم ماساچوست را برمی گزید. لیکن مجلس عوام همچنان پابرجا بود. اعضای آن به وسیله ی مردم انتخاب می شدند و نظارت آن بر بودجه حفظ شده بود.
رود آیلند46
تعصبات کینه توزانه ی رژیم پیوریتن در ماساچوست و محدودیت آزادی و بالتبع یک عقیده ی مذهبی انعطاف ناپذیر از علل اساسی تشکیل سه دولت کوچک همجوار در رود آیلند، نیوهامپشایر و کانکتیکات47 بود. سکنه ای که در درونشان احساس عصیان می جوشید، در پی رهایی از تفتیش ها و تضییقات مذهبی لاجرم به ترک شهر و دیار و اسکان در مکانی دیگر مبادرت کردند.
مصمم ترین و سرسخت ترین این نافرمانان شخصی به نام راجر ویلیامز48 بود که پس از تحصیل در کالج پمبروک49 (کمبریج)، در فوریه ی 1631 در سالم پیاده شده بود. کار کشیشی وی در شهر عموماً با جنب وجوش توأم بود و به زودی خصومت و نکوهش حکومت را برانگیخت، زیرا وی در مواعظ خود یادآور می گشت که دولت حق دخالت در اینکه مردم چگونه خدا را پرستش کنند ندارد و به این ترتیب شدیداً دولت را از دخالت در معتقدات مذهبی مردم منع می کرد؛ به عقیده ی وی: «خداوند هرگز خواهان یکسانی مذهب نیست. چنین تحمیلی که به وسیله ی دولت اعمال می شود (دیر یا زود) بهانه ی مناسبی برای جنگ داخلی فراهم خواهد آورد.»50
به زودی کار بدانجا کشید که در ژانویه ی 1636 به وی دستور دادند که به انگلستان برگردد. لیکن او ترجیح داد که به جنوب بگریزد و با مشکلات فراوان از راه زمینی خود را به خلیج ناراگانست برساند. وقتی دوباره امنیت یافت با چند تن از دوستان کشتزاری بزرگ تشکیل داد تا به قول خودش «آنچه را که در جای دیگر به سبب شیوه ای که در پرستش خدا داشتم از دست داده ام به دست آورم.» وی این کشتزار را «مشیت الهی» نام نهاد. سایر سکنه که به همان میزان شیفته ی آزادی مذهبی بودند، به زودی در همان حدود دست به تأسیس کشتزارهای مشابه مانند پورتس ماوث51 و نیوپورت52 زدند.
استقلال این کشتزارها، چون در انزوا و برخلاف میل مقامات قانونی ایجاد گردیده بودند، ناپایدار بود. به همین جهت راجر ویلیامز در 1642 به انگلستان رفت تا اجازه نامه ی رسمی دریافت کند و به این وسیله برای شهرهای جدید اجازه ی تشکیل حکومت های قانونی کسب کند. وی این اجازه نامه را تحصیل کرد. آن گاه در سال 1644 یک امتیاز سلطنتی جدید، وجود یک مستعمره ی مجزا و مستقل به نام «پروویدنس پلان تیشن این ناراگانست بی»53 را به رسمیت شناخت.
به طوری که انتظار می رفت این مؤسسه از همان آغاز مصمم در راه آزادی مذهب گام برداشت، به خصوص اینکه سکنه ی آن اغلب عضو فرقه های گوناگون بودند و همگی با استقرار یک کلیسای رسمی مخالفت داشتند.
نیوهامپشایر54
در نوامبر 1637 یک سال پس از تبعید راجر ویلیامز، کشیشی دیگر به نام عالی جناب جان ویل رایت55 به خاطر «فتنه و اهانت» از ماساچوست طرد گردید. لیکن در حوالی شمال که چند کلبه ی ماهیگیری وجود داشت پناه گزید. وی به یاری چند تن فراری و پناهنده ی دیگر شهر کوچک اگزه تر56 را در سال 1638 کنار رودخانه ی پیسکاتاکا57 بنیاد نهاد.
چند سال بعد پیوریتنهای ماساچوست به استناد یک اجاره نامه ی پیشینی نسبت به شهر اگزه تر و شهرک های کوچکی که پیاپی در آن حوالی تشکیل می شد ادعای مالکیت کردند. این امر مقدمه ی منازعات پایان ناپذیری گردید که هم در ماساچوست و هم در دادگاه های انگلستان مطرح می شد. بالاخره در سال 1679 دربار انگلستان استقلال مستعمره را با حکومت و مجلس نمایندگان مخصوص به خود به رسمیت شناخت.
کانکتیکات
اولین دسته ی مهاجران ماساچوست که به داخل قاره سرازیر شده و خود را به دست حوادث سپردند، از حاصلخیزی دره ی رودخانه ی کانکتیکات دچار حیرت شدند. در سال 1635 عالی جناب توماس هوکر58 کشیش کلیسای نیوتاون از دیوان عالی خلیج ماساچوست اجازه گرفت که با بعضی افراد قلمرو خود در آن محل استقرار یابد. اواخر سال بعد اولین خانه های چوبی سه شهری که در حاشیه ی رودخانه ردیف گردیدند بنا شد؛ سه شهر فوق عبارت بودند از: ویندسور59، هارت فورد60، و درفیلد.61 بعد از چندی مشکل اداره ی امور مشترک این شهرها مطرح گردید.
در ژانویه ی 1639، آزادمردانی که جدیداً در شهرهای فوق سکنی گزیده بودند به رهبری کشیش خود و به انگیزه ی آزادی خواهی در هارتفورد گرد آمده و موافقت نامه ی مشترکی تنظیم کردند که شبیه یک قانون اساسی واقعی در یازده ماده بود. نام آن را نیز قانون اساسی62 نهادند. این قانون حتی قدرت ها و اختیارات مجلس یا دیوان عالی را با ذکر جزییات تشریح می کرد. اقدام مذکور مؤید نیاز عمیقی است که اولین مهاجران انگلیسی آمریکا در مورد داشتن یک حکومت قانونی و منظم احساس می کردند که قادر به حمایت از آنان در امور روزانه باشد و از حقوق آنان به عنوان یک انسان جانبداری کند و مدیرت مؤثری را اعمال سازد.
با وجود این دسته ی دیگری از مهاجران که این بار مستقیماً از انگلستان آمده بودند برای زمانی کوتاه در بوستون لنگر انداخته و سپس دماغه ی کد را دور زده و امتداد ساحل رود آیلند را پیموده و بندر کوچک نیوهاون را بنیاد نهادند. در سال 1662 یک امتیاز رسمی سلطنتی که به طوری استثنایی آزادیخواهانه بود، مستعمره ی داخلی و این مستعمره ی ساحلی را تحت یک حکومت متحد قرار داد.
مریلند63
در دسامبر 1633 دو کشتی به نام های «آرش»64 و «کولومب»65 انگلستان را با صد سرنشین مهاجر که بعضی کاتولیک و برخی دیگر پروتستان بودند ترک گفت. مقصد آنان مصب پوتوماک در خلیج چزاپیک بود. این مهاجران در رأس خود کاتولیک متهمی به نام لئونار کالور66 را داشتند که برادر کوچک مبتکر این برنامه بود و شخص دیگری به نام لرد بالتیمور67 که پادشاه شارل اول مالکیت قسمتی از سرزمین واقع در شمال ویرجینیا را به وی بخشیده بود.
کاتولیک های انگلستان نیز که آزار و ستم دیده بودند آرزو داشتند آزادانه در آن سوی اقیانوس اطلس به اعمال مذهبی خود بپردازند. به این ترتیب اولین شهرک مستعمره ی جدید به نام «سنت ماریز»68 بنیاد نهاده شد. سایر شهرها نیز بلافاصله پس از آ ن پدید آمدند. لیکن شهر بالتیمور که در آینده نقش مهمی بر عهده داشت در سال 1729 به وجود آمد.
بنا به درخواست خانواده ی «مالک» مواد و شرایط مذهبی ملحوظ در این امتیاز بسیار سخاوتمندانه و منطبق با موازین آزادی خواهانه بود، از این رو مریلند برای کلیه ی مهاجرین با هر مذهبی پناهگاه مناسبی محسوب می گشت. به علاوه اکثریت مهاجران که صنعتگر و کارگر بودند از همان ابتدا به مذهب پروتستان گرویدند و حال آنکه نجیب زادگان، کاتولیک باقی ماندند. خوش رفتاری و اجازه ی انجام اعمال مذهبی در فرمان مشهور مدارای مذهبی69 که در 21 آوریل 1649 صادر گردید تصریح شده بود.
در این قانون به صراحت آمده بود که:«... چنین مقرر می دارد که هیچ فرد یا افراد این ایالت که بر عیسی مسیح معتقد و بر ایمان خویش معترف است، از این پس به هیچ عنوان به خاطر اجرا یا به هنگام فرایض مذهبی، مورد مزاحمت، ستم و آزار قرار نگیرد و نیز به هیچ طریق ملزم به انجام اعتراف یا اجرای اعمال سایر مذاهب بر خلاف تمایل شخصی شان نشوند»
این سیاست مدارا نوسانات بسیاری به خود دید. به هنگام به قدرت رسیدن کومول و کله گردها سال 1654 قانون مدارا لغو70 و انجام فرایض مذهب کاتولیک در مستعمره ممنوع اعلام شد. مهاجرین مریلند پس از یک دوره آزادی مذهبی دوباره در طول رژیم پادشاه گیوم و ملکه ماری با سال های بسیار سختی روبرو شدند. کلیسای آنگلیکان دوباره برقرار گشت و همه ی مهاجرین با هر مذهبی ناگزیر به پرداخت مالیات کلیسا شدند. به این ترتیب بسیاری از خانواده های کاتولیک به مستعمره ی مجاور، یعنی پنسیلوانیا کوچیدند و در آنجا ویلیام پن71 و کویکرهای او به ایشان اجازه دادند تا آزادانه به انجام فرایض دینی خود بپردازند.
کارولینای شمالی ـ کارولینای جنوبی
در سال 1653 گروه کوچک و متهوری از ساکنین ویرجینیا به سبب نارضایی از محیط یا به انگیزه ی نوگرایی، تصمیم گرفتند خود را به دست حادثه سپرده و در نقطه ی دوردستی در جنوب قاره مستقر شوند. بنابراین بدون آنکه اجازه نامه یا امتیازی در اختیار داشته باشند در حاشیه ی رود چووان72 سکنی گزیدند. این مهاجران بلافاصله پس از استقرار از درخت های کاج که در پیرامون شان فراوان بود به ساختن قیر و قطران که برای تعمیر یا ساختن کشتی های چوبی بسیار ضروری بود پرداختند.
ده سال بعد پس از بازگشت استوارت ها به قدرت، استیلای استعماری رسماً در این ناحیه آغاز گشت. به این ترتیب که چارلز دوم لرد کلارندون73 و دوک آلبه مارل74 و شش نفر نجیب زاده ی دیگر که او را در بازگشت به سلطنت یاری کرده بودند با اعطای امتیازی که به موجب آن حق مالکیت سرزمین وسیعی را در جنوب و غرب ویرجینیا به ایشان اعطا می کرد پاداش داد. تردیدی نیست که آنها نیز بدون درنگ نام این مستعمره را به افتخار ولی نعمت خویش کارولینا نهادند. این امتیاز نیز از همان قماشی بود که قبلا به لرد صاحب بالتیمور اعطا شده بود.
اولین گروه مهاجران در سال 1670 از کشتی پیاده شده و در کنار رودخانه ی اشلی75، در جنوب کارولینا مؤسسه ای تأسیس کردند. دو سال بعد تشکیل چارلستون تحقق پذیرفت. البته این دهکده به تدریج و با تأنی توسعه یافت. لیکن در سایه ی مهاجرت های مداومی که از مبدأ جزیره ی بارباد76 انجام می گرفت در حال پیشرفت بود.
به علاوه پیش از لغو فرمان نانت (1685) و بیشتر پس از لغو این فرمان، هوگنوها77 که در معرض شکنجه و آزار قرار گرفته بودند در جستجوی آزادی مذهبی به این بندر آمدند و از این آزادی برخوردار گشتند. اما مدیریتی نامطلوب و مزاحم در این شهر اعمال می شد. به همین جهت چند سال در ناآرامی سپری شد و حتی طوفان طغیانی نیز از سوی اهالی سر برداشت. گروهی از مخالفین به شاه توسل جستند که آخرالامر در سال 1729 به تقسیم مستعمره به دو ایالت کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی انجامید. هر یک از این مستعمرات حکومتی جداگانه داشت که حاکم آن از سوی پادشاه انتخاب می گردید.
نیویورک
مستعمرات انگلیسی که در شمال و جنوب هلند نو، یعنی شمال رودخانه ی هودسن و جنوب رودخانه ی دولاوار واقع بود طبعاً دخالت رقبای خطرناک را درست در قلب این ساحل طولانی اقیانوس اطلس که امتیازات پادشاهی تمامی آن را مایملک دربار انگلیس ملحوظ داشته بود، برنمی تافت و لندن یکسره در کمین این فرصت بود تا حقوق مورد ادعای سابق خویش را دوباره جاری و مسجل کند. به علاوه پیشرفت و رونق مؤسسه ی بازرگانی هلندی در ساحل رود هودسن و ثروت حاصله از نیوآمستردام واقعاً آزاردهنده بود. عامل قدرت بالقوه ی این مستعمره ی بیگانه نیز تهدید مسلمی برای آینده محسوب می گشت.
در سال 1664 وقتی در اروپا جنگ میان انگلستان و هلند درگرفت فرصت مطلوب به دست آمد. یک ناوگان عظیم انگلیسی بلادرنگ در مدخل بندر آمستردام نو پدیدار شد. حاکم فعال و پرشور هلندی پطروس استویی وزان78 خیال مقاومت داشت. لیکن وسایل دفاعی ناچیز بود و به توصیه ی مشاوران از مقاومت منصرف شد و به تسلیمی تن در داد که نابودی تمامی هلند نو را موجب گشت. انگلستان یکباره به موجب عهدنامه ی بره دا79 (1667) بی هیچ قید و شرط از مین گرفته تا کارولینای جنوبی مالک و یکه تاز ساحل اقیانوس اطلس گردید.
چارلز دوم که به چنین موفقیتی دست یافته بود خود را موظف دید تا سرتاسر سرزمین واقع میان رود کونکتیکات و دولاوار را به برادر خود ژاک، دوک آویورک ببخشد. در همین زمان آمستردام نو نیز به افتخار دوک مذکور نیویورک نامیده شد.
پس از این فرصت کوتاه در سال 1672 دوباره جنگی میان هلند و انگلستان درگرفت. هلند نو به طور موقت به هلند مسترد گردید. لیکن پانزده ماه بعد انگلستان برای همیشه مالکیت آن سرزمین را به موجب معاهده ی وست مینستر به چنگ آورد.
نیوجرسی80
امتیازی که در سال 1664 به وسیله ی شارل دوم به برادرش ژاک دوک آویورک اعطا شده بود شامل سرزمینی بود که اکنون نیوجرسی نامیده می شود. این سرزمین در آن هنگام با عده ی کمی از مهاجران هلندی که به تازگی در آن مستقر شده بودند قابل سکونت بود. دوک آویورک عنوان مالکیت خود را به دو نفر از دوستانش، سر جان برکلی81 و سر جورج کارترت بخشید. به این ترتیب بود که شهرهای نیوارگ82 و الیزابت بنیاد نهاده شدند.
دولاوار
سومین مستعمره ای که در سال 1664 از چنگ هلندی ها ـ که خود آن را از سوئد گرفته بودند ـ بیرون آورده شد و در بخشی جنوبی تر قرار داشت دولاوار بود که در سال 1702 به افتخار بارون دولاوار83 اولین حکمران ویرجینیا چنین نامگذاری شده بود. در سال 1682 دوک آویورک این سرزمین کوچک را به ویلیام پن واگذار کرد و نماینده ی این شخص به نام «سه کنت نشین دلاوار» بر آن حکومت راند. تا هنگام بروز انقلاب آمریکا، دولاوار مِلک خانواده ی پن به شمار می آمد.
پنسیلوانی
در سال 1681 چارلز دوم به یکی از اعضای بلندپایه ی «جامعه ی دوستان» (معروف به کویکرها) موسوم به ویلیام پن، مالکیت بخش عظیمی از سرزمینی را که در جنوب مستعمره ی نیویورک قرار داشت اعطا کرد. این سرزمین که از نظر جنگل بسیار غنی بود نام پنسیلوانیا (جنگل پن) به خود گرفت. پادشاه با این اقدام و بذل و بخششی که به عمل آورد از دین بزرگی که در قبال پدر این مرد بر گردن داشت به سهولت رهایی یافت.
ویلیام پن نیز مثل لرد بالتیمور در زمان خویش، پس از آنکه طلب پدری را بدین ترتیب وصول کرد، قصد آن داشت که محلی به منظور پناه دادن هم کیشان آزاردیده ی خود فراهم آورد و همان سال اولین کاروان کویکرها را به راه انداخت و اینان در دهکده های نیوکاسل84 و آپلند85 در خلیج کوچک دولاوار که یادگار دوران استعماری سوئدی بودند، مستقر گردیدند.
سال بعد ویلیام پن شخصاً به همراهی صد تن از هم کیشان، اقیانوس اطلس را پیمود. وی از رودخانه ی دولانوار عبور کرد و تا ملتقای رود شوئیل کیل86 پیش رفت. در همانجا بود که فیلادلفیا87 [«شهر محبت برادرانه»] را بنیاد نهاد، بنیادی که در آن زمان از فکری بلندپرواز مایه می گرفت.
کویکرها که واقعاً شهرساز بودند، زمین ها را به قطعاتی منظم تقسیم کردند، به نحوی که هر خانه ای در میان باغی بزرگ قرار می گرفت. گذرگاه ها نیز که با ریسمان خط کشی شده بودند، خیابان های وسیع و مستقیمی را تشکیل می دادند و شرایط یک پایتخت مناسب برای آینده فراهم آمده بود.اولین کوشش پن این بودکه مجموعه ی قوانینی تنظیم کند که با حفظ جوانب آزادی، یک حکومت سالم و عادلانه را تأمین نماید.
جورجیا
آخرین مستعمره از سیزده مستعمره ای که بعداً برای اولین بار کشورهای متحده را تشکیل دادند، جورجیا نامیده می شود. این مستعمره را یک ژنرال انگلیسی به نام جیمز اوگله تورپ88 تشکیل داد. این مرد که از شخصیتی مبتکر و قوی برخوردار بود کاملاً از نزدیک و با دقت نظر خاصی توسعه ی دوازده مستعمره ی پیشین را پی گیری کرد.
وی با بنیاد نهادن مستعمره ی سیزدهم تصور می کرد که می توان با استفاده از تجارب گذشته و با احتراز از اشتباهات قدیم مستعمره ای نو تأسیس کرد. این شخص از حسی بشردوستانه برخوردار بود که در آن زمان عمومیت نداشت. از این رو با مشاهده ی اینکه بسیاری از سکنه ی بیچاره به موجب قوانینی که به نظر وی ناقص بودند و به خاطر قرض به زندان افتاده اند سخت دچار حیرت بود.
از این رو می اندیشید که باید به رهایی آنان همت گماشت و به آنان در سرزمین آمریکا که یک موهبت الهی است فرصت زیستن داد. عامل مساعد دیگری که رشد جمعیت را در این مستعمره می توانست فراهم آورد پروتستان های آلمانی بودند که در کشور خود در معرض آزار و شکنجه قرار داشتند. بالاخره ژنرال اوگله تورپ دریافته بود که در این اوضاع عدم مالکیت ارضی که در دو ایالت کارولینا و ایالت فلوریدای اسپانیا حکمفرماست فرصت مناسبی برای ایجاد یک مستعمره ی انگلیسی وجود دارد تا به رفع هر نوع خطر تجاوز از سوی جنوب کمک کند.
به این ترتیب اوگله تورپ همراه با سایر امتیازات، فرمانی از دربار اخذ کرد که تسلط او را بر اراضی موردنظرش، مسجل می کرد. این سرزمین ها مجموعاً به افتخار پادشاه که امتیاز را اعطا کرده بود جورجیا نامیده شد.بنابراین در سال 1633، اوگله تورپ با صد زندانی مقروض که از زندان آزاد شده بودند و عده ای از اهالی سالزبورگ، سوئد، وود89، هایلند90 و حدود صد زن، به سوی آمریکا بادبان برافراشت.وی در مصب رودخانه ی ساوانا لنگر انداخت و در این مکان شهری به همین نام تأسیس کرد. کاروان های بعدی به زودی به این شهر امکان رشد و پیشرفت ارزانی داشتند.
دوران استعمار
سال های میان 1600 تا 1776 را می توان دوران استعمار ایالات متحده از سوی انگلستان نام گذاری کرد. طی این دوران به تدریج مهاجرنشین هایی در سواحل شرقی آمریکا شکل گرفت و دامنه ی آنها آهسته آهسته به سوی مغرب گسترش یافت. در این دوران تحولات ژرفی در داخل مهاجرنشین ها اتفاق افتاد که زمینه ساز جنگ های استقلال و تحولات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بعدی در آمریکا بود. از جمله:
اختلاط فرهنگ های مختلف؛
رونق بازرگانی در نیوانگلند (ایالت های شمالی) و توسعه ی کشاورزی در ایالت های جنوبی در مهاجرنشین های نیوانگلند (ماساچوست، نیوهمپشایر، کانکتیکات و رود آیلند)؛
گسترش و توسعه ی مدارس و دانشگاه ها؛ عصر آزادی مطبوعات شهری؛
واگذاری تدریجی اختیارات مهاجرنشین ها و مستعمرات.شعله ور شدن انقلاب آمریکا
در طول سده ی هفدهم، سیزده مهاجرنشین در سواحل شرقی آمریکای شمالی و در کنار اقیانوس اطلس شکل گرفتند. مهاجرنشین های انگلیسی موظف بودند که فراورده ها و مواد اولیه ی تولیدی خود را منحصراً به بازرگانان انگلیسی بفروشند و نیز وظیفه داشتند که فقط کالای انگلیسی را خریداری و مصرف کنند و چون این کار موجب زیان آنان می شد کم کم زمینه ی نارضایتی مهاجرنشین ها گردید.
در همین اوضاع دولت انگلستان که به دلیل شرکت در جنگ های داخلی و خارجی مقروض شده بود برای به دست آوردن درآمد، قانونی از پارلمان گذرانید (1765) که به موجب آن احکام کلیه ی دادگاه ها باید منحصراً بر روی اوراق مخصوص دارای تمبر نوشته شود و بهای این اوراق می باید عاید خزانه ی دولت گردد. این قانون که «قانون مالیات تمبر» نامیده شد مایه ی بروز اختلاف میان انگلستان و مهاجرنشین های انگلیسیِ آمریکا گردید که شانزده سال دوام یافت و هنگامی که دولت انگلستان مقرر داشت که بازرگانی مهاجرنشین ها باید منحصراً به وسیله کشتی های انگلیسی انجام شود، مهاجرنشین ها سر به شورش برداشتند.
پارلمان انگلیس برای رفع شکایت مهاجرنشین ها مالیات تمبر را لغو کرد، اما دولت انگلستان بر چای و برخی از کالاهای دیگر مانند آهن، کاغذ، شیشه و رنگ که از انگلیس به آمریکا صادر می شد، تعرفه ی گمرکی گزافی بست. مهاجرنشین ها به مقاومت برخاستند و خریدن کالاهای انگلیسی را تحریم و حتی چند کشتی انگلیسی را غرق کردند. جورج سوم پادشاه انگلستان از این پیشامد خشمگین شد و به قوای نظامی خود دستور داد تا به بندر بوستون حمله کنند. جنگ مهاجرنشین های انگلیسی با سپاهیان انگلیسی که از سال 1775 آغاز گردید، هفت سال ادامه یافت.
در حین جنگ «بنجامین فرانکلین» که از آزادی خواهان و دانشمندان بزرگ آمریکا بود به فرانسه رفت و آن دولت را به حمایت از شورشیان آمریکا برانگیخت و آتش جنگ مستعمراتی را میان انگلیس و فرانسه روشن ساخت. «جورج واشینگتن» سردار معروف آمریکایی به کمک سپاهیان فرانسه قسمت عمده ای از قوای انگلیس را مجبور به تسلیم کرد و فرانسویان هم در آب های اطراف هندوستان نیروی دریایی انگلستان را شکست دادند و دولت انگلستان ناگزیر تقاضای صلح نمود.
معاهده ی صلح در سال 1783 در قصر ورسای پاریس بسته شد. به موجب این معاهده مهاجرنشین های انگلیسی مستقل شدند و از ترکیب آنها کشورهای متحد آمریکای شمالی به وجود آمد. استقلال ایالات متحده ی آمریکا گذشته از ایجاد یک کشور مستقل جدید، ضعف انگلستان را آشکار ساخت و همچنین در فرانسه دو تأثیر بزرگ داشت.
یکی آن که سربازان فرانسوی که به آمریکا رفته بودند بعد از مراجعت، افکار آزادی خواهانه ی ملت آمریکا را در فرانسه انتشار دادند و به تدریج مردم را به کسب آزادی تشویق و تحریک نمودند و دیگر آنکه شرکت فرانسه در جنگ باعث شد که آن دولت دست به استقراض بزند و لوئی شانزدهم برای دریافت اعتبار جدید ناگزیر به تشکیل مجلس طبقات عمومی شد. به طوری که در تاریخ فرانسه آمده است همین امر موجب بروز انقلاب فرانسه گردید.
جنگ انقلابی91
جنگ های استقلال و رهایی بخش مردم آمریکا که منجر به استقلال مهاجرنشین های سیزده گانه و تشکیل ایالات متحد آمریکای امروز شد را «جنگ انقلابی» نامیده اند. برخی از صاحبنظران با دادن چنین عنوانی به جنگ های آزادی بخش و استقلال طلبانه مخالفند. اما گروهی نیز جنگ های استقلال آمریکا را تنها یک درگیری و جنگ برای کسب استقلال نمی دانند بلکه آن را فراتر از یک منازعه ی عادی برای کسب استقلال دانسته اند. به نظر گروه دوم به دلیل دگرگونی های اساسی که در نظام ارزشی و حکومتی کشور جدید التأسیس پدید آمد و این تغییرات از یک پشتوانه ی فکری و با خشونت و جنگ همراه شد می توان جنگ استقلال یا جنگ انقلابی یا انقلاب نامید.
جنگ انقلابی به طور ویژه به درگیری ها و منازعاتی گفته می شود که با هدف به دست آوردن استقلال کامل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی میان مهاجرنشین های انگلیسی در آمریکای شمالی و ارتش استعماری انگلستان روی داد و سرانجام منجر به آزادی و استقلال ایالات متحد آمریکا شد. این جنگ در 19 آوریل 1775 آغاز شد و با امضای پیمان صلح پاریس در 3 سپتامبر 1783 به پایان رسید.
ریشه های نظری و فکری انقلاب آمریکا بسیار ژرف بوده و در راستای تحولات و دگرگونی های فکری پس از رنسانس در اروپا بوده است. گسترش اندیشه ی دموکراسی و حکومت مردم سالار به ویژه پس از قرن هفدهم در اروپا به تدریج به آن سوی اقیانوس اطلس و مهاجرنشین های آمریکای شمالی نیز سرایت کرد. نظریات دانشمندانی چون «ژان ژاک روسو»92 و «جان لاک»93 درباره ی حقوق مردم، آزادی، تفکیک قوا و حکومت مردم سالار موجب بیداری اندیشه ی مردم ساکن در مهاجرنشین ها شد و به تدریج اندیشه ی استقلال و ضداستعماری را در میان مردم شایع کرد. خودمختاری نسبی به دست آمده در سده ی هفدهم نیز موجب تشدید اندیشه های آزادی خواهانه در مهاجرنشین ها می شد.
روحیه و فرهنگ مناطق سرحدی و مرزنشین که توأم با روح آزاداندیشی، قناعت، بردباری و سخت کوشی بود نیز کمک شایان توجهی به عقیده ی استقلال طلبی و تشکیل حکومت مستقل در آمریکا می کرد. از سوی دیگر تحولات ژرف و زیربنایی درون مهاجرنشین ها نظیر توسعه ی آموزش همگانی و عمومی، توسعه دانشگاه ها، آزادی مطبوعات نیز سهم به سزایی در وقوع انقلاب آمریکا داشت.94
پس از سال 1751 انگلستان تلاش های خود را در جهت تحکیم و تثبیت کنترل خود بر حکومت و تجارت مهاجرنشین های آمریکای شمالی تشدید کرد. در آن سال انگلستان نخستین قانون مربوط به تنظیم کشتیرانی میان انگلستان و مهاجرنشین های آمریکای شمالی را تصویب و صادر نمود. این قانون که در سال های بعد چندین قانون دیگر بر آن افزوده شد موجب بروز نظریات موافق و مخالف در مهاجرنشین ها شد.
با گسترش اعتراضات در سال 1767 پارلمان انگلستان قانون تمبر را لغو کرد و قانون مالیات بر واردات شکر را تعدیل کرد. اما عمر این تحولات مثبت کوتاه بود. در همان سال «چارلز تاونز هند» وزیر خزانه داری انگلستان طرحی را به پارلمان ارائه داد که بر اساس آن با گرفتن عوارض مالیاتی بیشتر از کالاهای وارداتی از آمریکا بار مالیات مردم انگلستان را سبک کند. در مقابل تعرفه ی گمرکی کالاهای صادراتی انگلستان به مهاجرنشین های آمریکایی از قبیل کاغذ، شیشه، قلع و چای را کاهش داد.
به دنبال تصویب این قانون بار دیگر ناآرامی مهاجرنشین ها را فرا گرفت. شدت ناآرامی ها در بوستون بیش از شهرهای دیگر بود. وجود نیروهای مسلح انگلیسی در شهر بوستون خود به خود موجب بروز ناراحتی و هرج و مرج بود تا اینکه سرانجام پس از 18 ماه کشمکش روز 5 مارس 1770 آتش درگیری میان مردم و نیروهای انگلیسی به شدت زبانه کشید.
درگیری که با پرتاب گلوله های برف از سوی چند بچه به سوی سربازان انگلیسی آغاز شده بود به صورت حمله های نامنظم در گوشه و کنار شهر درآمد. در این میان ناگهان صدای شلیک گلوله ها بلند شد و بلافاصله جسد سه نفر بر روی برف های خیابان نقش بر زمین شد. این واقعه به «قتل عام بوستون»95 معروف شد و در تاریخ ثبت شد. به دنبال این حادثه پارلمان انگلستان دست به عقب نشینی تاکتیکی زد و قانون تاونزهند را به جز در مورد چای لغو کرد.
در سال 1773 کمپانی هند شرقی انحصار صدور چای به مستعمرات انگلستان به ویژه آمریکای شمالی را به دست آورد. اما مالیات سنگینی که براساس قانون «تاونزهند» از چای گرفته می شد موجب شد مردم مهاجرنشین ها، خرید چای وارده توسط کمپانی هند شرقی را تحریم کنند و پس از سال 1770 معاملات غیر مجاز چای به قدری رواج پیدا کرد که تقریباً نود درصد چای مصرفی مردم از خارج و بدون پرداخت عوارض گمرکی وارد می شد.
کمپانی هند شرقی مجبور شد که چای را با قیمتی به مراتب پایین تر از قیمت معمول به فروش برساند و در نتیجه قیمت چای به قدری تنزل کرد که حتی کار قاچاق به کسادی رسید و بازرگانان آزاد مستعمرات با خطر ورشکستگی و نابودی مواجه شدند.
مردم و میهن پرستان آمریکایی خواستار استعفای کارکنان و نمایندگان کمپانی هند شرقی در بوستون شدند، اما در بوستون نمایندگان هند شرقی از دادن استعفا امتناع ورزیدند و با پشتیبانی فرماندار محل، تصمیم گرفتند که اولین محموله ی چای را که به بندر وارد شود، بدون توجه به مقاومت مردم تخلیه کنند. پاسخ میهن پرستان به رهبری ساموئل آدامس به این تصمیم شورش و انقلاب بود. در شب 16 دسامبر 1773 عده ای که لباس سرخپوستان قبیله ی «موهاک» را پوشیده بودند به سی فروند کشتی که تازه به بندر رسیده بود، وارد شدند و صندوق های چای را به دریا پرتاب کردند.96
به دنبال حوادث بوستون بریتانیا که به تدریج در مقابل انقلابیــون و آزادی خـــواهان احساس ضعف می کرد در سال 1774 یک سلسله مقررات به نام «غیرقابل تحمل»97 را تصویب کرد. یکی از این مقررات لایحه بندر بوستون بود. در سپتامبر 1774 رهبران برجسته ی مهاجرنشین ها در اولین کنگره ی سراسری در شهر فیلادلفیا گردهم آمدند. در این کنگره به تصویب رسید تا زمان لغو قوانین استعماری، کلیه ی عملیات بازرگانی اعم از صادرات و واردات با انگلستان متوقف گردد. در همین کنگره گروهی از شرکت کنندگان خواستار استقلال کامل آمریکا از انگلستان شدند.98
به دنبال برگزاری کنگره ی فیلادلفیا، اوضاع روز به روز وخیم تر شد. به منظور کنترل اوضاع به ویژه در بندر بوستون که به جای بازرگانی، تبدیل به یک مرکز فعالیت های سیاسی شده بود انگلستان ژنرال «گیج»99 را با گروهی از سربازان در پادگان بوستون مستقر کرد.
ژنرال گیج مأمور اجرای قوانین «سرکوبی متجاسرین» بود، در این ایام خبر رسید میهن پرستان ماساچوست در شهر کنکورد در 32 کیلومتری بوستون به جمع آوری و انبار کردن اسلحه و مهمات مشغول هستند. ژنرال گیج در 18 آوریل 1775 گروهی از نظامیان تحت امر خود را مأمور اشغال و مصادره ی انبارهای مزبور نمود. ضمناً دستور داد که «ساموئل آدامس» و «جان هنکوک»100 از رهبران استقلال طلب را نیز دستگیر کرده و برای محاکمه به انگلستان بفرستند.
سربازان انگلیسی پس از یک شب پیاده روی به دهکده «لگزینگتون»101 رسیدند که ناگهان در پگاه به یک دسته ی پنجاه نفری از جنگجویان مسلح و میهن پرستان داوطلب برخورد کردند. تنها یک لحظه تردید میان دو طرف حاصل شد و ناگهان فرمان حمله از دو طرف بلند شد و در میان این جار و جنجال صدای شلیک گلوله ای در فضا طنین انداخت. با شلیک این گلوله جنگ انقلابی آغاز شد.102
در روزهای اول، جنگ به نفع آزادی خواهان پیش نمی رفت. با این حال، در ماه جولای 1776 دومین کنگره ی سراسری مهاجرنشین ها در فیلادلفیا تشکیل شد. در این کنگره «اعلامیه ی استقلال»103 آمریکا به تصویب رسید. در همان حال کنگره، فرماندهی نیروهای آمریکا را به سرهنگ جرج واشینگتن سپرد. نیروهای مسلح آمریکا در آغاز جنگ دارای 18000 نفر نیرو و 50 فروند کشتی بود در حالی که نیروهای انگلیسی بالغ بر 30000 نفر نیرو و 468 فروند کشتی جنگی در اختیار داشتند.
فرانسه که از سال 1763 از انگلستان شکست خورده بود همواره در انتظار فرصت برای گرفتن انتقام بود و اینک که فرصت خوبی برای این کار فراهم شده بود. فرانسه علاقه ی شدید خود نسبت به استقلال آمریکا را پنهان نمی کرد و در نتیجه از ابتدای جنگ به طور کامل از آمریکا پشتیبانی کرد. اما از مداخله ی مستقیم در جنگ و رویارویی با نیروهای انگلیسی ابا داشت. بنجامین فرانکلین دانشمند و سیاستمدار نامی آمریکایی به فرانسه رفت و توانست با کشور مزبور یک سلسله قراردادهای بازرگانی منعقد نماید و دو کشور متعهد شدند که از نقشه های سیاسی یکدیگر جانبداری کنند.
در زمستان 1780 – 1779 یک فرانسوی به نام لافایت که در آمریکا در کنار نیروهای انقلابی جنگیده بود به فرانسه بازگشت و پادشاه فرانسه را به مداخله ی مستقیم در جنگ تشویق کرد. لوئی شانزدهم نیز 6000 سپاهی به فرماندهی ژنرال رشامبو به آمریکا فرستاد و نیروی دریایی فرانسه نیز مشکلات بسیاری بر سر راه ارسال آذوقه و مهمات از انگلستان به آمریکا ایجاد کرد.
در سال 1778 انگلیسی ها مجبور شدند در اثر فشار نیروی دریایی فرانسه از فیلادلفیا عقب نشینی کنند. در همان سال با شکست های دیگری در دره ی «اوهایو» مواجه شدند و تسلط آمریکائی ها بر مناطق شمال باختری آمریکا محرز شد. در تابستان 1780 نیروی دریایی فرانسه کنترل خلیج «چزاپیک» و آب های ساحلی آمریکا را به دست گرفت.
نیروهای واشینگتن و رشامبو توسط قایق به طرف خلیج چزاپیک روانه شدند و این نیرو که روی هم به 15000 نفر بالغ می شد با قوای لرد «کرن والیس»104 که بیش از 8000 نفر نبودند در شهر یورک تاون واقع در ساحل ویرجینیا درگیر شدند. با شکست کرن والیس در تاریخ 19 اکتبر 1781 عملیات نظامی انگلستان برای جلوگیری از استقلال آمریکا شکست خورد.
سرانجام استقلال، آزادی و حاکمیت سیزده مهاجرنشین براساس معاهده ی پاریس به رسمیت شناخته شد و قرارداد صلح در سال 1783 میان انگلستان و فرانسه به امضاء رسید و سرزمین های شرقی می سی سی پی به کشور جدیدالتأسیس آمریکا واگذار شد. در جنگ انقلابی بین 4500 تا 12000 نفر از مردم آمریکا کشته شدند و در پایان آن، ملت جوان آمریکا با تورم شدید و بدهی سرسام آور دست به گریبان بود. با بازگشت سربازان فرانسوی که در آمریکا در کنار استقلال طلبان می جنگیدند مفاهیم یاد شده در آن کشور نیز توسعه یافت که انقلاب کبیر فرانسه میوه ی آن است.
انقلاب آمریکا: جنبش آزادی بخش یا ضد استعماری
نخست اینکه چون «انقلاب آمریکا» دگرگونی های اساسی در ساخت جامعه به وجود نیاورد می توان این پرسش را پیش کشید که آیا می توان عنوان انقلاب را درباره ی آن به کار برد یا نه؟ جوهر انقلاب آمریکا منازعه ای میان منافع تجاری انگلیس و آمریکا بود. اینکه بگوییم در آمریکا، انقلابی ضداستعماری رخ داد، شاید تبلیغات خوبی باشد، اما مسلماً تعبیری جامعه شناسانه نخواهد بود. ویژگی ممیزه ی انقلاب های ضداستعماری قرن بیستم کوشش در راه ایجاد جامعه ای جدید با رنگ و بوی سوسیالیستی است. در انقلاب آمریکا نیروهای چندان رادیکالی وجود نداشتند و کار عمده ی آن انقلاب، ایجاد یگانگی سیاسی در میان مهاجرنشین ها و کسب استقلال از انگلستان بود.
پی نوشت:1 . Santa Maria2. Pinta3. Ninia
4. Eugene J. Wilhelm, LatinAmerica, Chicago, Fllett publishing company, 1965, p 69
5. El salvador6. Cuba7. Hispaniola8. Lanavidad9 . Ibid, p 70
10 . Admiral of Ocean Sea, Viceroy and Governor of Said Islands
11 . Santo Domingo12. Ibid, p 7113 . Amerigo Vespucci14. Balboa
15 . Tirra Florida16 . Jacqes Cartier17 . North West18 . Strait of Belle Isle
19. Samuel de Champlain20. Quebec21. Robert Delasalle22. Louisiana
23. History and life, Scott Foresman Company illinoise, USA, 1990, p 378
24 . Henry Hudson25 . John Cabot26 . Ross E. Dunn, op. cit. p 45527. Ibid
28. Cecil Calvert
29. Daniel J. Boorstin, Joseph. The Americans: The Colonial Experience, Random House 1958. P 187
30. New Netherlan31. Good Speed32. Susan Constant33. Discovery
34. مأخوذ از کلمه ی آلگونیکن K,che-Sepi-ack به معنی کشورهای روی رودخانه ی بزرگ.
35. Pallisade36. House of Burgesses
37. مجمع قانونگذاری، پارلمانی مرکب از دو شورا در آمریکا Legislatuve
38. Separatiste39. Non Conformistes: در
انگلستان پروتستان هایی که مطیع مذهب آنگلیکان نیستند.40. May Flower41. Ann
42. Mayflower
43. Quakers: اعضای فرقه ی مذهبی که مخصوصاً در انگلستان و آمریکا بسیارند.
44. Gallows Hill
45. Maine: نام این ایالت به تقلید از نام ایالتی واقع در فرانسه انتخاب گردیده است.
46. Rhode Island: جزیره ای که نام خود را به سرتاسر ایالت داده است به عقیده ی مورخین آمریکایی در 1524 به وسیله ی ورازنو کشف گردیده و مشابهتی بین آن و جزیره ی رودز (Rhodes) یافته و آن را چنین نامیده است. نیز ممکن است این اسم مقلوب Rood Eilandt (جزیره ی سرخ) باشد که گویا دریانوردان هلندی آ ن را چنین نامیده اند.
47. Connecticut48. Roger Wililams49. Pembroke
50. Roger Williams, The Bloudy tenent of persecution 1644.51. Ports mouth
52. New port
53.Providence plantation in Narragansett Bay in new England [کشتزار مشیت الهی خلیج ناراگانست در نیوانگلند]
54. در سال 1629 بسیاری از مستعمرات کوچک ساحلی نام کنت نشین انگلیسی را که پشت سر گذاشته بودند، بر خود نهادند.
55. John Wheelwright56. Exeter57. Piscataqua58. Thomas Hooker59. Windsor
60. Hartford61. Wetherfield62 . Fundament-al
63. این اسم به افتخار ملکه ماری، دختر هانری چهارم، همسر پادشاه انگلستان شارل اول که در زادگاه خویش به اسم هانریت ـ ماری دو فرانس مشهور بوده برگزیده شده است.
64. Arche65. Colombe66. Leonard Calvert67. Lord Baltiomre68. St. Mary’s
69. Act Concerning Religion70. Toleration Act71. William penn72. Chowan
73. Clarendon74. Albemarle75. Ashley76. Barbade
77.Huguenots: طرفداران مذهب کالونیست.78. Petrus Stuyvesant79. Breda
80. این نام به افتخار دفاع جرج کارترت (Sir George Carteret) از جزیره ی جرسی به هنگام جنگ داخلی که انگلستان را در معرض تهدید قرار داده بود، انتخاب گردیده است.
81. Sir John Verkeley82. Newark83. Delaware یا De La Warr84. New Casele
85. Upland86. Schuylkill87. Philadelphia88. Jams. Oglethorpe (1696 -1785)
89. Vaud90. Highland91. Revolutionary War92. Jean Jacques Rousseau93. John Locke
94. Ross E. Dunn, OP. cit. p 50795. Boston Massacre96. همان، صفحه ی 44
97. Intolerable Acts98. Modern Century Encyclopedia, vol 12, p 187499. Gage
100. Hencock101. Lexington102. همان103. Declaration of Independence
104. Corn Wallisداود ضامنیمنبع: فصلنامه تخصصی علوم انسانی اسلامی صدرا
05:00 - 2 بهمن 1392
402 Views
1 Reply