بودجۂ صنعت نظامی اروپا حدود 280 میلیارد دلار است
خبرگزاری فارس: بودجۂ صنعت نظامی اروپا حدود 280 میلیارد دلار است که با بودجۂ نظامی آمریکا تا قبل از 11 سپتامبر برابری می کند. این مبلغ بسیار زیاد است، مخصوصا برای اروپایی که مانند آمریکا علاقه ای به کنترل و ادارۂ جهان ندارد.
به گزارش فارس، سرور کاشمری عضو ارشد مرکز برنت اسکوکرافت زیر نظر شورای آتلانتیک در مسائل امنیت بین الملل در مطلبی در این اندیشکده می نویسد: درحالی که ایالات متحده درحال کاهش دادن بودجه دفاعی است بایستی ساختار ناتو ناتو را هم مورد بازبینی قراردهد، و به این نکته توجه کند که بوروکراسی و سیاست اداری کشورهای متحد ناتو دیگر امروزه پیرو اقدامات متداول پس از جنگ جهانی دوم نیستند بلکه واقعیت های ژئوپولتیک امروز را انعکاس می دهند.
این براحتی فراموش می شود که این پیمان آتلانتیک شمالی، که در سال 1949 امضا شد، است که آمریکا و اروپا را از نظر دفاعی با هم متحد می کند. سازمان متولی ناتو، که در نام اختصاری ناتو در حرف O خلاصه شده، در سال‌های بعد ایجاد شد. این سازمان برای نیازها و مناسبات آن زمان تنظیم شده بود. شوروی متخاصم قاطعانه به دنبال تسلط بر اروپای بجامانده از ویرانه های جنگ بود، و آمریکا تنها قدرت اقتصادی و صنعتی به رسمیت شناخته شده بود که می توانست با شوروی مقابله کند.
در نتیجه ایالات متحده یک متحد آن طرف آبی شد که در عوض دفاع از اروپا رهبری ناتو را در اختیار داشته باشد.
امروز به لطف موسسات و بنگاه های اقتصادی اروپایی و چتر امنیتی ناتو، کشورهای ویران اروپایی خود را تبدیل به اتحادیه اروپا کرده اند؛ شوروی 20 سال پیش فروپاشید؛ و اکنون هیچ تهدید جدی اروپا را تهدید نمی کند. اما سازمان ناتو هنوز به شکل اولیه خود که در سال 1949 پایه ریزی شد باقی مانده است.
در نتیجۂ این مقررات کهنه، تشکیلات دفاعی ناکارآمد و لجام گسیخته ای در اروپا استقرار یافته که هنوز در مواقع اضطراری به کمک و دخالت ایالات متحده وابسته است. برای مثال در سال 2011 بر سر درگیری لیبی، اتحادیه اروپا به تنهایی قادر به چیره شدن بر قدرت نظامی درجه 3 قذافی بدون کمک آمریکا نبود، کمکی که بیش از 1 میلیارد دلار برای مالیات دهندگان آمریکایی خرج برداشت.
توانایی های ضعیف دفاعی اتحادیه اروپا به معنی عدم سرمایه گذاری کافی در این حوزه نیست. حتی پس از کاهش بودجۂ اخیر در صنعت دفاعی اروپا، بازهم بودجۂ این بخش حدود 280 میلیارد دلار است که با بودجۂ دفاعی آمریکا تا قبل از 11 سپتامبر برابری می کند. این مبلغ بسیار زیاد است، مخصوصا برای اروپایی که مانند آمریکا علاقه ای به کنترل و ادارۂ جهان ندارد.
مشکل اصلی این است که این پول عاقلانه خرج نمی شود. 27 کشور عضو اتحادیه اروپا هنوز برای ارتش ها، نیروهای دریایی و هوایی متعدد، برنامه های زائد خرید اسلحه، کارخانجات اسلحه سازی و آکادمی های نظامی هزینه های گزافی می کنند.
اما این فقط آمریکایی ها هستند که به خوبی می دانند، برچیدن برنامه های تسلیحاتی منسوخ و زائد یا پایگاه های نظامی، بسیار دشوار خواهد بود چرا که سیاست های ضدیت با همگرایی و یکی شدن کارهای دفاعی وجود دارد. این امر برای سیاستمداران اروپایی هم به طور مضاعف مشکل است که این گونه تصمیمات را بگیرند در حالیکه کارت اعتباری حمایت دفاعی آمریکا را در جیب دارند.
این بدین معنا نیست که اروپایی ها هنوز نیاز به ایجاد یک تشکیلات دفاعی در اتحادیه را درک نکرده اند. اتحادیه اروپا سند مشترک دفاعی-امنیتی خود را از سال 1998 پایه گذاری کرده و در طول دهۂ اخیر در 27 عملیات نظامی و غیرنظامی در آسیا و آفریقا از آن استفاده کرده است. اگرچه، اختلافات و کشمکش های داخلی اتحادیه اروپا در کنار ایالات متحده برای ایجاد یک تشکیلات مستقل نظامی در این قاره که ممکن است با ناتو و رهبری آن یعنی آمریکا رقابت کند، از موانع گسترش سند مشترک دفاعی-امنیتی اروپا CSDP به شمار می آیند.
برای حل این وضعیت چه باید کرد؟ نظر من این است:
بعنوان بخشی از تعدیل بودجۂ دفاعی آمریکا، کنگره بایستی قانونی تصویب کند که در طول 3-5 سال آینده مسئولیت های دفاعی آمریکا نسبت به اروپا به اتحادیه این قاره واگذار شوند. به طور خاص، آمریکا بایستی با واگذاری سمت های رده بالای ناتو به متحدان اروپایی رهبری این سازمان را به آنها انتقال دهد.
واحد برنامه ریزی و عملیات ناتو بایستی در سند مشترک دفاعی-امنیتی اروپا ادغام شود و در خدمت برنامه ریزی، فرماندهی، و کنترل اتحادیه اروپا قرار گیرد.
هیئت مدیره ناتو، یعنی شورای آتلانتیک شمالی NAC، که از نمایندگان 28 عضو متحد سازمان و معاونانشان تشکیل می شود دیگر کارآمد نیست. در این شورا یک نماینده از کشورهای عضو غیراروپایی حضور دارد، و اصولا ساختاری نظامی دارد که نمی تواند اجماع سیاسی لازم را برای پیشبرد اهداف نظامی-صنعتی اروپا فراهم کند. این شورا بایستی متشکل از یک نماینده از هر کشور عضو اتحادیه اروپا، آمریکا، کانادا، و اعضای غیرعضو اتحادیه اروپا نظیر ترکیه باشد.
همچنین این سازمان بایستی ماموریت خود را بعنوان یک پل امنیتی در دو طرف اقیانوس اطلس، که بتواند پاسخگوی تهدیدات متوجه اروپا و آمریکای شمالی باشد، بازتعریف کند. مانند تصمیم اخیر این اتحادیه مبنی بر نصب سامانه موشکی پاتریوت در ترکیه به منظور دفاع از این کشور در مقابل تهدیدات سوریه.
نهاد سوم ناتو، Allied Command Transformation (ACT) می باشد که در نورفولک واقع در ایالت ویرجینیا مستقر است. این نهاد عمدتا اقدامات آژانس دفاعی اتحادیه اروپا را تکرار می کند و باید با آن ادغام شود.
در نهایت، آمریکا بایستی ابتکار عمل را در این نقل و انتقال به عهده بگیرد و متحدان آن طرف اقیانوسی خود را به منظور ایجاد یک نیروی اجرایی-عملیاتی قوی برای طراحی دوبارۂ ناتو تشویق کند.
پیمان آتلانتیک شمالی هدف ارزشمندی را دنبال می کند. این سازماندهی ناتو است که نیاز به بروز شدن دارد. کنگره آمریکا بایستی این مساله را در اولویت های اصلی خود در سال 2013 قرار دهد.
انتهای پیام/912x2
00:08 - 24 آذر 1391
10 بازدید
1 پاسخ