درختكاري همبستگي ميان عواطف اجتماعي
خبرگزاري فارس: كاشت يك نهال و تماشاي شاخه‌هاي نورسته آن، پيام‌آور آغاز زندگي نوين و درس عبرتي براي ما انسان‌هاست تا با تأملي در آن، به خود آئيم و در جهت تجديد شكوفايي زندگي گام برداريم.
به گزارش خبرنگار گروه "فضاي مجازي" خبرگزاري فارس به نقل از شبكه ايران، روز درختكاري، اگرچه حركتي همگاني و اجتماعي براي احياي طبيعت است اما به انسان مي‌آموزد تا خود و زندگي‌اش را از روزمرگي و يكنواختي نجات داده و با برنامه‌اي جديد و حركتي رو به رشد به استقبال سال نو رود.
* رنگ‌هايي به زيبايي اميد
پرورش گياهان و محبت به حيوانات از فرايندهايي است كه انسان از ديرباز نسبت به آن تمايل نشان داده و با آن پيوند عاطفي برقرار كرده است.
انواع درختان و گياهان اگرچه در نخستين روزهاي زندگي بشر، تنها براي ادامه حيات ضروري بوده اما روز به روز و با رشد و ترقي هر چه بيشتر انسان از جايگاه ارزشمندتري برخوردار شده است. گياهان نه تنها نيازهاي تغذيه‌اي انسان را برآورده مي‌كنند، بلكه به واسطه رويش و پويش، اميد به زندگي و باروري را در انسان تقويت مي‌كنند. هنگامي كه فردي دانه يا نهالي را در دل خاك قرار مي‌دهد و با تأمين آب و نور مورد نياز آن، اسباب رويش گياه را فراهم مي‌كند علاوه بر آنكه از زيبايي شكفتن و جذابيت گياه لذت مي‌برد، احساس تعلق خاطر پيدا كرده و با آن ارتباط برقرار مي‌كند.
ابوالفضل شعبانپور، روانشناس، درختكاري را از فرهنگ‌هاي موجه دانسته و مي‌گويد: گياهان و بخصوص گل‌ها به واسطه رنگ‌هاي زيبا و متنوع، شادابي مضاعفي را به انسان بخشيده و موجب آسايش فكري مي‌شود كما اينكه دردها را از روح و روان انسان دور كرده و به درمان برخي بيماري‌هاي رواني از جمله اختلالات اضطرابي و افسردگي كمك مي‌كند. وي در ادامه مي‌افزايد: در علوم فراروانشناختي همواره اشاره خاصي به انرژي مثبت موجود در گياهان شده است و از آنجا كه انسان بنا به نوع خلقتش، گرايش خاصي به تنوع رنگ‌ها دارد، با تماشا و مراقبت از آنها پيام‌هاي مثبت را از گياهان دريافت مي‌كند.
* آسايش روحي
گلكاري فضاي سبز اطراف خانه و پرورش گياهان فعاليت جالبي است كه نه تنها يك سرگرمي مفرح شمرده مي‌شود، بلكه فرصت پيوند انسان را با طبيعت فراهم مي‌كند.
كاشت يك نهال علاوه بر آنكه يك فعاليت فيزيكي محسوب مي‌شود و به كاهش وزن كمك مي‌كند، فشار خون را تنظيم كرده و آرامش وصف‌ناپذيري را به انسان هديه مي‌دهد. هنگام انجام كشت و كار، تمام عضلات بدن فعال شده و پوست فرصت كافي براي جذب نور خورشيد و ساخت ويتامين دي پيدا مي‌كند، ضمن اينكه در طول اين فعاليت فيزيكي خون در بدن به گردش درآمده و بدن هورمون اندورفين ترشح مي‌كند كه در نتيجه درد به ميزان قابل توجهي تسكين داده مي‌شود.
شعبانپور در اين رابطه معتقد است، حضور در محيط هاي پر از گل و گياه، راه رفتن در بين درختان، آب‌دهي آنها و يا هرس شاخ و برگ تأثير بسزايي در كاهش استرس دارد و به همين خاطر به عنوان بخشي از درمان به بيماران پيشنهاد مي‌شود. اين در حالي است كه آسيب‌ديدگان روحي و افرادي كه اميد خود را در زندگي از دست داده‌اند با پرورش گياهان و تماشاي رشد و شكوفايي آنها در فصل بهار، از پويايي و باروري گياهان الگو گرفته و با كسب احساسات مثبت و نشاط، انرژي و انگيزه لازم را براي آغاز دوباره زندگي پيدا كرده و به بازسازي روح و روان خود اقدام مي‌كنند.
به گفته وي، چنانچه خانواده‌ها در خانه يا حياط گياه زنده‌اي را پرورش دهند، علاوه بر آن كه رسيدگي به آنها، اوقات فراغت را پر مي‌كند، آرامش را به آنها هديه مي‌دهد. كسب انرژي مثبت از گياهان در محيط خانه يا كار بخصوص براي سالمندان بسيار مفيد بوده و رسيدگي به آنها احساس مفيد و مؤثر نبودن در آنها را از بين مي‌برد.
* تجربه‌اي جديد براي كودكان
كودكان همواره سرشار از انرژي‌اند و از فعاليت‌هاي نو و بدون محدوديت مانند بازي با خاك لذت مي‌برند. كاشت نهال و يا گلكاري به دليل آن كه امكان لمس خاك و گياهان را براي كودكان فراهم مي‌كند و فرصت لازم براي تجربه‌اندوزي را به او مي‌دهد، تأثير بسزايي در پرورش خلاقيت آنان دارد. كودكان هنگام پرورش يك گياه، روابط اجتماعي خود را با ديگران توسعه داده، توانايي تمركز بيشتري پيدا كرده و خلق مثبتي به دست مي‌آورند ضمن اين كه اشتياق بيشتري براي مصرف ميوه و سبزيجات پيدا مي‌كنند.
* مهمترين درس زندگي
درخت در جامعه سمبل طبيعت است پس چنانچه درختي كاشته شود، گويي دخل و تصرف مثبتي در جامعه ايجاد شده است. بشر تاكنون دخل و تصرف زيادي را در طبيعت ايجاد كرده كه گاه مثبت بوده و گاه منفي شمرده شده اما كاشت درخت دخالتي مستقيم در بهبود محيط زيست است كه موجب آشتي انسان با طبيعت مي‌شود.
علي انتظاري، جامعه شناس، انسان را موجودي اجتماعي مي‌داند كه بسياري از نيازهاي خود را در طبيعت مي‌يابد.
به گفته وي، طبيعت پاسخگوي نياز انسان است به طوري كه مي‌توان گفت درصدي از علل بسياري مشكلات و حتي اعتياد، ريشه در دوري انسان از طبيعت دارد.
از آنجا كه درختكاري، فعاليتي جمعي است، كشت و كار از هر نوعي كه باشد و بخصوص اگر در پاسخ به نياز انسان انجام شود، انسجام اجتماعي را به دنبال خواهد داشت و به تقويت روابط اجتماعي كمك خواهد كرد.
به عنوان مثال چنانچه اعضاي يك مجتمع مسكوني با همكاري يكديگر درصدد كاشت گل و گياه در اطراف محل سكونت خود باشند، همكاري و همياري بين آنها نه تنها كدورت‌ها را از بين خواهد برد، بلكه ارتباطات آنها را استحكام بيشتري مي‌بخشد.
دكتر انتظاري در ادامه مي‌افزايد: هنگامي كه انسان از طريق درختكاري شاهد شكوفايي طبيعت و زنده شدن دوباره گياهان مي‌شود، نگاه او نسبت به زندگي معني بيشتري پيداكرده و اين تغييرات بسترهاي مناسب براي عبرت آموزي، بررسي گذشته، برنامه‌ريزي جديد و نوسازي زندگي را فراهم مي‌كند.
حجت الاسلام امير شفيعي نيز در اين رابطه مي‌افزايد: نامه عمل انسان اگرچه پس از مرگ بسته مي‌شود، اما برخي نامه‌هاي عمل هنوز باز مي‌ماند زيرا برخي اعمال انسان جزو باقيات صالحات است و ثواب آن همچنان پس از مرگ فرد به او مي‌رسد. كاشت يك نهال نيز از مصاديق باقيات صالحات است كه روايت‌هاي بسياري راجع به آن وجود دارد.
پيغمبر اسلام (ص) فرموده‌اند، كسي كه درختي بكارد كه ثمره بدهد خداوند به ازاي ثمره آن به او اجر مي‌دهد.
براين اساس كاشت يك نهال مانند خيرات و وقف، به دليل توليد ميوه و حتي ايجاد سايه، ثواب آن دنيا را نيز به دنبال دارد.
انتهاي پيام/
11:28 - 15 اسفند 1389
0 بازدید
1 پاسخ