خوارج چون منافع خود را در خطر ديدند با امير مومنين مشكل پيدا كردند
خبرگزاري فارس: يك تاريخ نگار گفت: درباره فتنه خوارج بايد گفت؛ اين افراد فاقد بصيرت، وقتي كه اميرمومنان (ع) به خلافت رسيد، ابتدا همانند خلفاي پيشين با آن حضرت بيعت كردند، ولي هنگام اجراي سياستهاي الهي حضرت امير(ع)، چون منافع خود را در خطر ديدند با آن حضرت مشكل پيدا كردند.
به گزارش فضاي مجازي خبرگزاري فارس، قسمت دوم و پاياني سئوالات و پاسخ هاي محمد حسين رجبي مندرج در سايت الف به شرح ذيل است:
* ناشناس:
اين شعار كه "در روز عاشورا كربلاي ديگري مي سازيم" و شعارهاي مشابه كه از طرف هواداران دولت سر داده مي شد، آيا با توجه به تعداد نيرو، قدرت، تجهيزات و غيره اين مفهوم را نمي رساند كه دولت در نقش يزيد اين كربلاي جديد را مي سازد؟ چون تا آنجا كه بنده يادم است در كربلا يك طرف كه در قدرت بود و كاملا مجهز و پر تعداد در مقابل يك اقليت به جنگ رفت، دولت ما هم كه خوشبختانه در اقليت نيست، پس فلسفه اين شعار چيه؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
اولاً اين شعار و شعارهاي مشابه طرفداران دولت نيست، بلكه شعار مردمان با بصيرت پيرو ولايت است. ثانياً سخن از جبهه حق و باطل است. اين نشان دهنده بصيرت مردم زمان ماست كه در جبهه حسيني امروز، مردم فهيم حسيني زمان را مانند كربلا تنها نخواهند گذارد. در آن روز چهل هزار نفر با مسلمبنعقيل از سوي امام حسين(ع) بيعت كرده بودند، اما به هنگام عمل، تنها 72 نفر، براي آن حضرت ماند و بسياري از كساني كه امام(ع) را دعوت كرده بودند، خود به جنگ امام آمدند و شاهد و ناظر شهادتش بودند.
شما اشكالتان در اين است كه به جاي ديدن و تشخيص حق از باطل، سهواً يا عمداً اوضاع را چنين بازسازي مي كنيد كه چون در آن دوران قدرت دست يزيد بود و امام با اقليتي مقابل او ايستاد، امروز هم هر كس و طرفي كه قدرت دارد، يزيدي است و آن كسي كه در مقابل و در اقليت قرار دارد، حسيني است.
فلسفه اين شعار در پاسخهاي قبلي تبيين شد. شما چه بخواهيد يا نخواهيد بر اساس شرع، عرف، قانون نظام مقدس و رهبري فرزانه آن، مشروع و حق است و مخالف برانداز آن، باطل. حال آنكه در دوران امام حسين (ع) حاكميت اموي باطل و غاصب بود به سبب شرع، عرف؛ و امام حسين (ع) حقَي بود كه ميخواست باطل را از مقدرات مسلمانان كنار زند.
* حسين:
آيا فتنه گر كسي است كه نيت ايجاد فتنه در جامعه را داشته ياشد يا امري بر او مشتبه شده و آيا در فتنه صدر اسلام خوارج با ولايت امام علي را باور داشتند و در عين حال مخالفت كردند يا اينكه اول باور داشتند و لعد به دچار شك و ترديد شدند و تشابهات آنان با فتنه گران عصر ما چيست.
* محمدحسين رجبي(دواني):
در تعريف فتنه و فتنهگر در بحثهاي پيشين سخن گفته شد به آنجا مراجعه كنيد. اما درباره فتنه خوارج بايد گفت؛ اين افراد فاقد بصيرت، ولايت خلفاي پيشين را باور داشته و به آن گردن نهاده بودند و حتي بدعتهاي آنان را در دين پذيرفته بودند و متوجه انحراف در اسلام نشده بودند. اما وقتي كه اميرمومنان (ع) به خلافت رسيد، ابتدا همانند خلفاي پيشين آن حضرت بيعت كردند، ولي هنگام اجراي سياستهاي الهي حضرت امير(ع)، چون منافع خود را در خطر ديدند با آن حضرت مشكل پيدا كردند و درصدد تضعيف خلافتش و كنار زدن آن حضرت، برآمدند. اما بهانهاي براي اين كار نداشتند تا آن كه در جنگ صفين و در آستانه پيروزي كامل اميرمومنان(ع) ـ كه اينان آن را نميخواستند ـ قرآن به نيزه زدنها بهانه مناسبي شد تا حكومت آن حضرت را با چالشي جدي مواجه كنند. آنان كه گفتيم از بدعتهاي خلفاي پيشين هم تبعيت ميكردند در برابر اميرمومنان(ع) نه تنها ايستادند، بلكه اين حق را براي خود قائل شدند كه ضمن رد صلاحيت آن حضرت در تفسير دين و احكام الهي، برداشت خود از اسلام را بر حق بدانند. به تعبير ديگر در برابر تفسير متولي شرعي و قانوني دين، يعني امير مومنان (ع)، قائل به قرائت ديگر از دين شده و قرائت خود را حق، و غير از آن را باطل دانستند. و چون حرف خود را پيش بردند حضرت را مجبور به پذيرش آتشبس و حكميت كردند.
بنابراين، اين اشخاص، آن حضرت را نه به عنوان امام بر حق منصوص از جانب خداوند، بلكه به عنوان خليفه چهارم پذيرفته بودند و تا آنجا او را "مفترضالطاعه" ميدانستندكه منافع ايشان را همانند خلفاي پيشين تامين كند لذا آن گونه كه ما در شيعه اعتقاد به ولايت داريم، اينان از آغاز باور نداشتند.
.
شباهت آنان با برخي از فتنهگران امروز در اين است كه اينان خود قائل به تفسير مندرآوردي از دين و قرائت غلط خويش از اسلام هستند و ديدگاه رهبري مشروع و مجتهد و آگاه انقلاب درباره دين و آموزههاي ديني را كه توسط مجتهدان مجلس خبرگان و بالاتر از آن توسط مراجع عظام تقليد، تاييد و حمايت ميشود، برنميتابند كه اين امر از بيانيههاي هتاكانه و در عين حال مشحون از بيسوادي و جهالت آنان كاملاً هويدا است. با اين تفاوت نسبت به خوارج، كه آنان لااقل بعضاً حافظان قرآن بوده و بر خلاف اينان حداقل معاني لفظي قرآن را ميفهميدند هر چند در تفسير آن راي ناقص و جاهلانه خود را داري اعتبار ميدانستند.
* علي سراج:
جالب است تطبيقهاي مختلف با شرايط صدر اسلام؛ كه به نظر من همه اش را بايد شنيد: يكي شرايط را با زمان حكومت امام علي(ع) مقايسه ميكند كه طلحه و زبير و معاويه و عايشه و ... به مخالفت با علي برخاستند، يكي مقايسه ميكند با حكومت معاويه كه با اينكه باطل لباس حق پوشيده بود.
يكي ميگويد چرا شايعات را باور ميكنيد و علي را تنها ميگذاريد (ما اهل كوفه نيستيم...)، يكي ديگر ميگويد چرا همه چيز را شايعه ميدانيد و اين باعث ميشود كه فساد آشكار معاويه را هم توجيه كنيد و "ايشاللا گربست" بگوييد!
"سوال" من اين است كه آيا شرايط امروز كه از ما خواسته ميشود هم آيةالله رفسنجاني را و هم احمدي نژاد را درون نظام و انسانهاي خدوم و صالحي بدانيم، شبيه شرايط صدر اسلام نيست كه اهل سنت معتقدند همه صحابه عادل اند، و لو كه با هم جنگيده باشند، به خاطر اجتهاد شخصي اشتباهشان بوده است؟ الان كه همين را داريم ميگوييم. جواب اين سؤال بسيار مهم و كليدي است
* محمدحسين رجبي(دواني):
آن ديدگاه اهل تسنن كه همهي صحابه را عادل و اهل بهشت مي داند و خونهاي بسياري را هم بعضاً ريختند ناشي از خطاي در اجتهادشان تلقي مي كنند، قاطعانه از ديدگاه تشيع مردود است و به استناد آيات الهي و فرمايشات پيامبر(ص) آنها كه موجبات تفرقه و فتنه و فساد شدند با وجود سوابق مثبت و خدمات ارزنده قبلي به اسلام مستوجب عقاب خواهند بود.
اما اين كه پرسيدهايد افرادي با گرايش هاي متفاوت و بعضاً رقيب كه در صدد حذف يكديگر از عرصه سياسي هستند را درون نظام بدانيم، به اصل "مصلحت عامه مسلمين" بر ميگردد. اگر كسي با كردار و گفتارش باعث خونريزي و تفرقه گردد، ديگر در حوزه خوديها جاي ندارد. رهبري نظام اسلامي ايجاب ميكند كه در دايره خوديها به مشتركات بيشتر توجه شود نه به افتراقات. راندن و طرد افرادي كه بعضاً در تشكيل و تثبيت نظام نقش داشته اند ولو دچار انحراف شده باشند، در وهله اول براي يك نظام مشروع زيبنده نيست. بلكه بايد با مهارت موضوع مديريت شود تا پيش از آن كه به رويارويي و خروج از مدار نظام بيانجامد، آنان را هدايت كرد و به جمع خودي ها بازگرداند. همان گونه كه رسول خدا (ص) و اميرمؤمنان (ع) عمل ميكردند. اما در صورت خروج از مدار و پيوستن به دشمنان حكم تغيير مي يابد و اينجا به مصلحت عامه ايجاب ميكند كه با چنين كسي برخورد دفعي صورت گيرد. ما در سيره پيغمبر(ص) مي بينيم كه آن حضرت براي جلوگيري از تفرقه، در صفوف مسلمانان و ضربه پذيري جامعه اسلامي و در نهايت بهرهبردن دشمن، در مواردي خيانتهاي منافقان را هم ناديده مي گرفت، چه رسد به انحرافات و خطاهاي خوديها.
آن حضرت پس از فتنهگري "عبدالله بن ابي سلولي" رهبر منافقان كه به دو دستگي و رويارويي ميان سپاه اسلام منجر شده بود، از سويي وظيفه داشت كه جريان نفاق و ترفندهاي آنان را براي مردم تبيين كند و به آنها بصيرت دهد و از سوي ديگر به سبب نفوذي كه سركرده منافقين داشت، اگر حضرت ميخواست در آن مقطع با او برخورد دفعي و حذفي كند، بيشتر جامعه دچار التهاب و آشفتگي مي شد لذا با وجود اين كه سوره منافقين در افشاي خيانتها و فتنه "عبدالله بن ابي" نازل گشت و پيغمبر(ص) وظيفه ابلاغ و روشن گري مردم را در اين موضوع انجام داد، اما در پاسخ به سوال فرزند عبدالله بن ابي كه با نزول اين سوره اگر قتل پدرم لازم است خودم او را بكشم، آن حضرت اجازه نداد.
.
امير مؤمنان(ع) هم تا آنجا كه ميتوانست سعي كرد به رغم انحرافاتي كه امثال طلحه و زبير پيدا كرده بودند، آنان را در مجموعهء خوديها نگاه دارد، اما آنان كه فقط در پي كسب قدرت و ثروت از حكومت علوي بودند، وقتي پاسخ منفي آن حضرت را ديدند، شورش كردند.
* سراج:
ميگويند خوارج جلوي علي (ع) او را تمسخر كردند، و توهين كردند و در نماز خلل ايجاد كردند، ولي تا شمشير نكشيدند امام علي حقوق بيت المالشان را هم قطع نكرد. آيا برخورد حكومت ما هم با جريان فتنه همين طور است؟ آيا ميتوان در رفتار امام علي(ع) يا پيامبر(ص)يا حتي امام حسن(ع) -كه حكومت را به عهده داشته اند- مواردي پيدا كرد كه با "اهل قبله" و مسلمانان برخورد تند و شديد داشته باشند پيش از دست بردنشان به اسلحه؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
خوارج گروهي بودند كه دنبال حق بودند اما در فتنهانگيزي معاويه و عمروعاص فريب خورده و با كج انديشي و دادن اين حق به خود كه ما اسلام را بهتر از اميرالمومنين(ع) مي فهميم و تفسير مي كنيم مقابل آن حضرت ايستادند. از انواع برخورد حضرت با آنان نسبت به براندازان ديگر يعني اصحاب جمل و صفين كاملاً متفاوت بود. اميرمومنان (ع) سعي در روشن ساختن آنان و بصيرت دادن به ايشان نمود. لذا ابن عباس و سپس امام مجتبي(ع) را براي بحث با آنها فرستاد. خود آن حضرت هم به "حروراء" محل استقرار اوليه خوارج رفت و موفق شد با بحث، گروهي از آنان از جمله "عبدالله بن كوياره يشكري" امام جماعت ايشان را كه در برابر منطق حضرت فرومانده بودند، از سركشي بازدارد و به كوفه بياورد. حضرت امير(ع) معتقد بود خوارج مولود فتنه معاويه است. اگر معاويه سركوب شود خوارج خودبهخود مضمحل خواهند شد، زيرا آنها ميان حق و باطل، مردد هستند. از اين رو مايل به جنگ با آنان نبود و تلاش فرمود تا كوفيان را به جنگ با معاويه ببرد، اما اشعثبن قيس و عوامل او، آن حضرت را مجبور به جنگ با خوارج كردند. البته اين به معني آن نيست كه جنگيدن و سركوبي آنان با وجود جناياتي كه مرتكب شده بودند و براندازي و شورش پيشه كرده بودند، از نظر احكام اسلام جايز نبود.
خير، آنها به اين سبب، ياغي محسوب شده و بايد سركوب مي شدند، اما اميرمؤمنان(ع) چون ميدانست آنها راه را گم كردهاند، ميخواست با اقدامات خود، خوارج، بصيرت پيدا كرده و از سركشي آگاهانه دست بردارند، توبه كرده و لذا حكم ياغي و محارب از آنان برداشته شود خوارج، خودجوش و بدون وابستگي و حمايت خارجي و حتي بدون ارتباط با معاويه و سركشان شام (هرچند فريب شاميان را خورده بودند) بر ضد حكومت حق به پا خواسته بودند.
.
در مقايسه با فتنهي اخير، اگر با هوشياري و بصيرت نگاه كنيم بهوضوح مشاهده ميكنيم سران فتنهگر با برنامه ريزي قبلي و با حمايت جريان استكباري و صهيونيسم و با هدف قراردادن اصل نظام و ولايت و با بهانه انتخابات كه مستمسك خوبي برايشان بود و با ائتلاف با همه دشمنان و مخالفان نظام از سلطنت طلبها و بهاييها گرفته تا منافقين و كمونيستها و بي بند و بارها و اراذل و اوباش به ميدان آمدند. شما مصاحبه ميرحسين موسوي را كه چند روز پيش از انتخابات با مجله تايم انجام شدهبود، ملاحظه كنيد. وي در انتخاباتي كه هنوز انجام نشده، خود را پيروز اعلام مي كند و در پاسخ به اين سوال كه اگر احياناً پيروز نشديد چه خواهيد كرد؟ مي گويد: اين تازه آغاز راه است ما آن چنان به مطالباتمان ادامه ميدهيم تا رهبري مجبور به تن دادن به خواسته هاي ما شود (قريب به اين مضمون). ملاقات خاتمي به رغم تكذيبهايش با جرج سوروس طراح به اصطلاح انقلاب هاي رنگين مدتها پيش از انتخابات و اتفاقات حين انتخابات و پس از آن كه دقيقاً مطابق دستورالعمل هاي جين شارپ و امثال او بود، شكي باقي نميگذارد كه اين فتنهگران با برنامهريزي قبلي و با پشتوانه آمريكا و غرب ( كه ديديد سفير اتريش چگونه اذعان به همراهي دخالت كشورهاي غربي در انتخابات ما كرد) براي استحاله نظام وارد عمل شده بودند.
البته اينان بهقدري سادهلوح بوده و هستند كه نميفهمند استكبار براي آنان تاريخ مصرف تعيين كرده است و چنانچه در اين فتنه پيش ميبردند، در اولين فرصت آنان را كه زماني سابقه انقلابي و اسلامي داشتند، دور انداخته و عوامل سرسپردهتر و گستاختر را جانشين مي كردند
.
آيا براي شما جاي سوال نيست كه چرا هرچه در اين 20 سال از موسوي تقاضا مي شد براي مجلس يا رياست جمهوري به ميدان بيايد ( كه اينجانب خود يكي از طالبان حضور وي در اين عرصهها بودم) حاضر نمي شد اما پس از 20 سال به ميدان آمد و به هيچ قيمتي حاظر به كنارهگيري از صحنه نيست اگر از اين كه وي آگاهانه يا ناآگاهانه در سالهاي مديد تحت اداره عوامل استكبار براي چنين روزي ذخيره شده بود، بگذريم و از بعد تكليف ديني حضور او را بررسي كنيم، فرض را بر اين مي گذاريم كه وي در اين سالها احساس تكليف نمي كرده و در سال 88 ميان خود و خدايش به اين نتيجه رسيد كه به صحنه بيايد. از منظر ديني عمل به تكليف چگونه است؟ شما بايد آنچه را وظيفه داشتيد (كانديداتوري و معرفي خود به مردم) انجام مي داديد. اگر به فرض محال ادعاي دروغ تقلب در انتخابات هم صحيح بود، از نظر شرعي شما چه تكليفي داشتيد؟ اميرمؤمنان(ع) كه حق مطلق بود، پس از غصب خلافت توسط برخي، وقتي مشاهده فرمود ايستادن در برابر غاصبان به ضرر اسلام و نظام نوپاي اسلامي است، به فرموده خود، خار در چشم و استخوان در گلو از ادعاي بر حق خود چشم پوشيد و نه تنها اقدامي بر ضد غاصبان نكرد، بلكه پشت سر آنها به نماز ايستاد و در مسائل مختلف سياسي، اجتماعي و نظامي كه آنان از او مشاوره ميخواستند، از هدايتشان دريغ نميفرمود. موسوي از نگاه خود هر چقدر حق باشد به پاي اميرمؤمنان(ع) نمي رسد و نظام و دست اندركاران آن از ديد وي اگر جفا كرده باشند، قطعاً همچون غاصبان خلافت نيستند.
ايستادن در برابر نظام به قيمت همراهي سران فساد و رذيلت ما همچون پسر شاه معدوم و رجوي جنايتكار و بهائيان و شيمون پرز و ساركوزي و ديگر سردمداران جنايت پيشه غربي تكليف شرعي ايشان بود؟!
جهت اطلاع شما پرسشگر محترم كه آيا مي توان در رفتار معصومان(ع) كه حكومت برعهده داشتند مواردي پيدا كرد كه با "اهل قبله" و مسلمانان برخورد تند پيش از دست بردن به سلاح داشته باشند؛
عرض مي كنم كه امير مؤمنان(ع) در روز دوم خلافت خويش در تبيين سياستهاي كلي خلافت، به صراحت فرمود:"خداوند راه جنگ با مسلمانان و اهل قبله را براي من باز گذاشته است". يعني مشروع بودن سركوبي مسلمان نماهاي فتنهگر.
آن حضرت به حاكم خود در مصر فرمان داد تا مخالفاني را كه سازماندهي شده و با دشمنان خارجي هم ارتباط دارند با اين كه دست به سلاح نبردهاند مجبور به بيعت كند و در صورت سرپيچي تبعيد نمايد و اگر هم مقاومت كردند سركوب كند.
* قطره:
ملاك تشخيص حاكم واقعا اسلامي مثل (حضرت پيامبر ,امام علي, عمر وابوبكر )از حاكمان به ظاهر اسلامي مثل(عثمان ,معاويه و خلفاي عباسي)چيست؟ چگونگي عمل حاكميت براي اثبات ادعاي اسلاميت خود در موارد اقتصادي و اجتماعي وحقوقي وقضايي وعدالت را لطفا با ذكر مورد قيد نماييد.
* محمدحسين رجبي(دواني):
ببنيد اول بايد ديد چه حاكميتي مطابق عقايد يا مشروح است و سپس بررسي كرد كسي كه در راس آن قرار دارد به حق و در آن جايگاه است يا خير. از ديدگاه شيعه در عصر حضور امام معصوم (ع) هر حكومتي كه امام (ع) در راس آن نباشد، حكومت جائر و باطل است حتي اگر در حال خدمت به اسلام باشد و عدل پيشه كرده باشد. (البته بحث همكاري و تعامل با حكومت جور بحث مفصل فقهي دارد كه جاي طرح آن در اينجا نيست) در دوران غيبت بنا به تصريح وجود مقدس امام زمان(عج) وظيفه مردم، پيروي از فقيه جامعالشرايط است كه بحث آن در كتاب ولايت فقيه حضرت امام خميني(ره) و ديگر علما به تفصيل آمده است. بنابراين اگر در عصر غيبت، ولايت فقيه نباشد، هر حكومتي ولو عدل پيشه، حكومت جور است. البته بايد دانست اگر حكومت حق و مشروع بر پا شد، به معناي آن نيست كه هر چه در آن ميگذرد عين اسلام است. حتي در حكومت اميرمومنان(ع) - بهواسطه اين كه آن حضرت وارث اوضاع منحط خلفاي پيش از خود بود - با وجود آن كه حضرت امير(ع) عدل محض بود، اما از سوي برخي عوامل حكومتي، ظلم و سوء استفاده مالي و.... صورت ميگرفت كه آن حضرت به محض اطلاع با آنها برخورد مي كرد. همين مسائل بود كه ميبينيم برخي از مسئولان حكومتي حضرت كه آلوده به مفاسد اقتصادي بوده و يا از راه اميرمومنان (ع) منحرف شده بودند، از آن حضرت گريخته و به سوي معاويه ميرفتند.
افرادي همچون "جريربن عبدالله بجلي" به سبب همكاري با دشمن، "يزيدبن حجيه" حاكم ري به سبب اختلاس از بيتالمال، "ققتاع بن شور" حاكم منطقه كسكر به سبب اسراف و ريخت و پاش در مسائل شخصي و "مصلقه بن هبيره شيباني" حاكم منطقهاي در فارس كه به بيتالمال بدهكار بود
.
* ناشناس:
مصاديق تاريخي در سيره معصومين كه در شرايط فتنه مماشات در مراعات احكام ا... را به جهت اولويت رفع فتنه تجويز مي كنند كدامند؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
اگر منظورتان اين است كه به هنگام بروز فتنه، براي رفع آن احكام خدا تعطيل شود يا ناديده گرفته شود، چنين چيزي در سيره معصومين(ع) ديده نميشود. البته ممكن است بنابر مصلحت موقتا احكام اوليه تعطيل و به احكام ثانويه عمل شود كه چون تخصص اينجانب نيست در اين زمينه اظهار نظر كنم. اما رد سيره امير مومنان(ع) داريم كه آن حضرت پس از بروز فتنه، سعي بسيار ميكردتا با اندرز و سخن گفتن با مخالفان و دعوت آنان به بحث درباره شبهات ايشان از گسترش فتنه جلوگيري كرده و با توجيه آنان فتنه را مهار كند و پس از ديگر اقدامات، زماني كه فتنهگران بر سركشي و براندازي اصرار داشتند به عنوان آخرين راهكار با آنان جنگيدند.
* ناشناس:
به نظر مي رسد ميان سيره عملي ائمه و احكام فقهي در خصوص رويارويي با فتنه تمايز وجود دارد. لطفا تبيين فرماييد.
* محمدحسين رجبي(دواني):
شما پرسشگر محترم بايد بدانيد اتفاقا سيرهي عملي امامان ما يكي از منابع مهم و اساسي استنباط احكام شرعي(فقه) است. يعني مجتهدان در مسايل و حوادث واقع شده براي بيان حكم، در درجه اول به قرآن مراجعه ميكنند، اگر در قرآن براي آن حكمي نيافتند به سيره معصومان(ع) مراجعه ميكنند و عملكرد آن بزرگواران، مبناي حكم شرعي و فقهي قرار ميگيرد. جالب است بدانيد ابوحنيفه و شافعي دو تن از امامان مذاهب اهل تسنن ميگويند اگر روش برخورد اميرمومنان(ع) در برخورد با مخالفان حكومتش نبود، ما نميدانستيم احكام بغاة و شورشيان در اسلام چيست؟
* ناشناس:
اصولا چه لزومي به تطابق است ؟ من قبول دارم كه درسهاي زيادي از تاريخ ميتوان گرفت ولي تطبيق يعني حذف زمان بين حال و گذشته و بي ارزش دانستن كليه اتفاقات و رويدادهاي فيمابين و عدم توجه به شرايط خاص دوران حاضر و تفاوتهاي اساسي بين افراد در گذشته و حال كه متاثر از شرايط زماني بوده و هست.
* محمدحسين رجبي(دواني):
اتفاقا بر خلاف برداشت جنابعالي مطابقت دادن شرايط امروز با ديروز به معني حذف زمان گذشته و بيارزش دانستن اتفاقات پيشين نيست. اگر انسان با هوشمندي به تاريخ نگاه كند و طبق گفته شما درسها و عبرتهاي زيادي از تاريخ بگيرد، متوجه ميشود گذشتگاني كه در امتحانات و ابتلائات فتنهها مردود شدند، باعث چه فجايع و پيامدهاي ناگواري در تاريخ شدند. از اين رو تلاش ميكند مانند آنها عمل نكند تا به سهم خود در بروز همانند آن فجايع و پيامدها سهميم و شريك باشد. به تعبير ديگر، گذشتگان اگر ميدانستند به سبب عملكرد و خطا و نادرست خويش مسبب چه فجايعي براي نسلهاي بعد ميشوند، و چه نام ننگي از خود باقي گذارده و عاقبت خود را نيز به باد ميدهند، هرگز چنان نميكردند. بنابراين اگر ما كه تاريخ را پشت سر خود داريم و نتايج عملكرد آنان را مي دانيم اگر در اثر نداشتن بصيرت همانند آنان عمل كنيم كه بسيار شقيتر از آنان خواهيم بود.
* كشاني:
با سلام و احترام و عرض خوشحالي از سپردن موضوعي كه بيش از يكسال است مثل خوره به جان انقلاب اسلامي افتاده و دستاوردهاي عظيم انقلاب را كه با مجاهدت هاي بي شمار و خونهاي پاك و احسسات پاكي بدست آمده يكي پس از ديگري در مقابل مدت كوتاهي مديريت بر بخش هايي از كشور به حراج گذاشته شده است ، به جنابعالي كه با توجه به شناخت اينجانب از دوران بسيج مسجد المتقين متخصص اين موضوع هستيد.
سوال اصلي من اين است كه آيا اساساً هر كسي مي تواند به منظور توجيه عملكرد خود و يانقد رقيب ، مبارزه و يا شكست آن وقايع دوران صدر اسلام را شبيه سازي نمايد ، ايا اساساً شرايطي براي شبيه سازان وجود ندارد ، ايا كسي كه مي خواهد شبيه سازي كند نبايستي ابتدا سعي كند عملكرد خود را به سطح انسانهاي صالح صدر اسلام برساند و قبل از آنكه خودش عملكردش را تاييد كند اجازه بدهد جامعه عملكرد وي را هم ارز صالحان ارزيابي كند و تازه اگر توانست نفس اماره را شكست دهد و با اخلاص كامل و با كمال انقطاع اليك نقد خود را بيان و رقيب خود را هم ارز طلحه و زبير قرار دهد؟
آيا كسي كه به خود اجازه مي دهد با شبيه سازي نقش طلحه و زبير را به رقيب مي دهد آيا بصورت ضمني نقش مالك ،عمار ، سلمان ، ابوذر، و .. را به خود نمي بخشد ؟ ايا در اين صورت وي مرتكب انحراف ديني نشده است ، و آيا اساساً اين كا جزو گناهان كبيره نيست
لطفا بذل عنايت فرموده پاسخ اينجانب را كه بيش از يكسال است ذهنم را اشغال كرده ،بفرمايي
در خاتمه ضمن تشكر ياد شب هاي بسيج و درس تاريخ اسلام بخير
خداوند متعال به پدر مرحوم جنابعالي علو درجه و همنشيني با اولياالله را هديه بفرماي
در اين ايام نوراني ماه رجب مارا از دعا فراموش نكنيد
* محمدحسين رجبي(دواني):
با تشكر از الطاف جنابعالي. پاسخ بخش اصلي سوال جنابعالي در بحثهاي پيشين داده شده است لطفا به آنجا مراجعه فرماييد. اما اين كه گفتهايد "آيا كسي كه به خود اجازه ميدهد با شبيه سازي، نقش طلحه و زبير را به رقيب دهد ، بصورت ضمني نقش مالك و عمار و سلمان و ابوذر ... را به خود نميبخشد".
دقت فرماييد بحث شبيهسازي نيست، بحث تكرار تاريخ و عملكرد مشابه است. اگر در مباحث پيشين دقت فرماييد و علل انحراف طحه و زبير را با مطالعه تاريخ دريابيد و با عملكرد برخي از سران فتنه امروز مقايسه كنيد، ملاحظه ميكنيد كه مشابهتهاي فراوان در عملكرد اين دو طيف به رغم گذشت چهارده قرن وجود دارد. اگر ما جايگاه نظام و رهبري آن را با ادله شرعي و عقلي پذيرفتيم كه همچون حكومت اميرمومنان (ع) است، مخالفتها و دشمنيهاي با آن در صورت مشابهت با دشمنان و مخالفان آن حضرت، همان حكم را دارد. اما اين كه اين طرفيها مالك و عمار و سلمان و ابوذر(كه البته سلمان و ابوذر به هنگام خلافت اميرمومنان (ع) از دنيا رفته بودند) باشند به دفاع خالصانه و بدون چشمداشت همراه با اعتقاد كامل به نظام ولايت بستگي دارد. هر كس اين گونه در اين برهه عمل كند، آري همانند آنهاست و نه تنها گناهي نكرده است، كه زهي سعادت، تودههاي مردمي بدون ادعا كه در 9 دي و 22 بهمن فقط با انگيزه عمل به تكليف و دفاع از نظام به ميدان آمدند، بدون ترديد اگر در عصر اميرمومنان (ع) بودند جزو حاميان پر و پا قرص آن حضرت ميبودند و نميگذاشتند آن بزرگمرد الهي تنها بماند و آن فجايع در عالم اسلام پديد آيد.
* خليل:
درست است كه امام علي عليه السلام بعد از اينكه خلافت مغصوب به ايشان بازگشت براي حفظ نظام اسلامي درموقع لزوم جنگ هم كردند. اما همين امام در صفين از كشتن عمروعاص ملعون مكار به خاطر يك كشف عورت گذشتند. اگر براي حفظ نظام وجود گارد ويژه و ارعاب مردم لازم است (خواهش مي كنم انكار نكنيد چون خودم ديده ام) و مثلا كشته شدن چند نفر به اشتباه در ميان جمعيت ميليوني اشكالي ندارد، پس چرا امام از كشتن كسي كه در انحراف مسير دين نقش اساسي داشت به سبب آن علت جزيي گذشتند؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
شما نبايد مسائل را خلط كنيد و به صرف يك اقدام امير مؤمنان(ع) در صرف نظر كردن از قتل عمروعاص، يك حكم كلي صادر كنيد. امير مؤمنان(ع) به اين علت عمروعاص را نكشت كه وي در اوج ذلت و بيچارگي متوسل به آن حيله شد و حضرت امير(ع) كه مظهر شجاعت و مردانگي از سويي و مظهر حيا و نجابت از سوي ديگر است، نخواست وي را در آن حالت از پا در بياورد، نه به اين دليل كه بايد از او گذشت كرد. همين امير مؤمنان(ع) در همان جنگ صفيني كه شما اشاره داريد، پس از آن كه احتجاجات و روشنگريهايش براي بازداشتن اصحاب معاويه از جنگ بي نتيجه ماند و چارهاي جز جنگ نداشت، فرمان داد تا آنجا كه ميتوان از دشمن كشت و يا اسير كرد و فراريان را نيز تعقيب كند تا به اسارت گيرند.(البته فرمان حضرت دلايلي دارد كه بحث آن در اين مختصر نميگنجد.)
* محمد ابراهيم پاريزي:
1. در تاريخ مطلبي بس نغز وجود دارد كه هر اعتراض اجتماعي كه به پيروزي رسيده است از آن به قيام ياد مي شود و هر اعتراض اجتماعي كه به شكست انجاميده از آن به غائله و فتنه ياد مي شود.
2. بنابراين از لحاظ علم تاريخ صحيح نيست يك اعتراض اجتماعي كه تنها يك سال از عمر آن مي گذرد و نتايج آن هنوز مشخص نشده است را به "فتنه" تعبير كنيم. اگر بخواهيم بحثمان درست و تاثير گذار پيش رود بهتر است كه واقعه اخير را صرفا يك "واقعه" و يا "اعتراض اجتماعي" محسوب كنيم.
3. از محققي ارجمندي در سطح جناب دكتر دواني انتظار اين است كه بحث علمي را با نظرات سياسي كه اغلب با تعصب همراه هستند مخلوط نفرمايند. پر واضح است كه در تاريخ مي توان هر شرايط معاصر را با شرايط قديم منطبق كرد و از آن نتيجه دلخواه گرفت. در اين ميان بي طرفي و استدلال علمي حرف اول را مي زند كه اميدوارم استاد به آن پايبند باشد.
4. چنانچه اصل "بي طرفي" و "نگاه علمي" و "عدم سانسور" مورد قبول استاد محترم و سايت وزين الف باشد اميد است اين كمترين نيز برخي نتايج پژوهش هاي خود را در اين بحث ارائه كنم و البته در هر صورت از نظرات استاد استفاده خواهم كرد.
* محمدحسين رجبي(دواني):
متقابلاً خدمت شما سلام عرض نموده و از اين كه بحثي علمي و نه شعاري و بدون مبنا مطرح كردهايد، تشكر مي كنم. در مفروضات جنابعالي اشكال وجود دارد. اگر چه اعتراض اجتماعي كه به پيروزي برسد را "قيام" كه بار معنايي مثبت و ارزشمند دارد تلقي كنيم، آنچه در به اصطلاح انقلاب هاي رنگين اوكراين و قرقيزستان و گرجستان اتفاق افتاد را هم بايد"قيام" بدانيم. و چنانچه هر اعتراض اجتماعي كه به شكست انجاميده را "غائله و فتنه" بخوانيم: بايد حركت مردمي 15 خرداد را چنين توصيف كنيم. صحيح آن است كه اعتراضات برخاسته از بطن جامعه كه مبتني بر اعتقاد و ايمان به خواستهها باشد و زبان حال توده هاي مختلف اجتماعي باشد،"قيام" است، هرچند كه به پيروزي نرسد. در مقابل اعتراضات اجتماعي كه بدون مبناي محكم و با بهانه قراردادن شبهه ها و ايجاد موج كاذب همراه باشد، اگر چه به پيروزي برسد، غائله و فتنه است. "قيام" اگر چه سركوب شود، چون ريشهدار است تداوم مييابد، همان گونه كه قيام 15 خرداد به رغم سركوب رژيم تداوم يافت تا به پيروزي انقلاب اسلامي انجاميد. اما آنچه در 18 تير 78 و در حوادث پس از انتخابات اتفاق افتاده ريشهدار نبود و نيست. چون خواستههاي عمومي را نمايندگي نمي كرد. موجي بود كه بر بستر شبهه ايجاد شد و با آگاه شدن و بصيرت يافتن آنان كه فريب شبههسازيها را خورده بودند و در نتيجه كنار كشيدن آنان از صحنه، به خاموشي گراييد.
آنچه باقي مانده است، نه مردم فرهيخته و حق طلب، بلكه مخالفان و معانداني هستند كه به حمايت دشمنان خارجي پشتگرم هستند كه فرصت را براي مطامع خود مناسب ديدهاند اين مخالفان و معاندان از عهد رسول خدا (ص) تا به امروز در تاريخ اسلام بودهاند با اين تفاوت كه گاه فرصت براي خودنمايي مي يافتند و زماني هم قادر به هيچ گونه تحركي نبودند.
.
من خداي خود را شاهد ميگيرم كه اين اظهار نظرات نه از روي تعصب و در جهت توجيه براي نظام است كه اينجانب هيچ نفع شخصي در آن نداشته و ندارم، بلكه بر مبناي مطالعه تاريخ و تعاليم دين ماست. اگر اعتقاد به دنياي ديگر و حساب و كتاب آخرت و پاسخگويي به تك تك اعمال خود داشته باشيم، بايد ببينيم خداوند ناظر و شاهد بر اعمال، از ما چه انتظاري دارد و آن گونه بينديشيم و عمل كنيم.
* كريميان:
لطفا در مورد ائتلافهاي وسيعي كه براي براندازي حكومت امام علي شده بود نيز توضيح دهيد و بگيد نقش طلحه وزبير در اين ميان چه بود؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
هنگام به خلافت رسيدن اميرالمؤمنين (ع)، از آنجايي كه انقلابي بر ضد وضع نابسامان دوره خليفه سوم صورت گرفته بود و مردم انتظار تغيير سياستها را در سطح كلان داشتند، امام علي (ع) بنا به تكليف و وظيفه الهي خود، تصميم گرفت كه سيره پيامبر (ص) و سياستهاي زمان آن حضرت را احيا و اجرا كند.
اجراي سياستهاي نبوي در زمان امام علي (ع)، به سود تودههاي مردم بود با اجراي اين سياستها، منافع اشراف و برخي خواص كه در زمان خليفه پيشين از امتيازات و رانتهاي ويژه برخوردار بودند، به خطر ميافتاد. بنابراين، هنگامي كه امام علي (ع) نه تنها در قالب شعار، بلكه در عمل نيز تصميم به اجراي اين سياستها گرفت، بسياري از سرشناسان و خواص جامعه با ايشان مشكل پيدا كردند، و تا مرز براندازي جكومت اميرالمؤمنين (ع) نيز پيش رفتند.
سردمداران فتنه در زمان اميرالمؤمنين (ع) طلحه و زبير بودند اين دو، به تعبير امروز از مسؤولان و دستاندركاران نظام اسلامي در عهد پيامبر (ص) به شمار ميرفتند. طلحه و زبير، حدود 25 سال پس از رحلت پيامبر (ص) در عرصه سياسي و اجتماعي حضور چنداني نداشتند و با شرايط زمان سه خليفه كنار آمده بودند، اما با آغاز خلافت علي (ع) در برابر ايشان ايستادند.نكته قابل توجه اين است كه در اين مدت طولاني، طلحه و زبير در اعتقاد و عمل نسبت به دوران پيامبر (ص) نه تنها فاصله گرفته بودند، بلكه در برابر آموزهها و شيوه رفتاري آن حضرت نيز موضع گرفته بودند. بنابراين احياء سيره پيامبر (ص) توسط علي (ع) را منافي منافع خود ميپنداشتند.
اعمال تفرقهبرانگيز طلحه و زبير نتيجه دوختن چشم طمع به خلافت و اموال بيتالمال بود. اين دو بر آن شدند تا با سوء استفاده از نارضايتيهايي كه در اثر اعمال سياستهاي الهي اميرالمؤمنين (ع) در ميان برخي از خواص و عوام تابع آنان پيش آمده بود، فتنهاي را به حضرت تحميل كنند تا در اثر آن، علي (ع) يا مجبور به كنارهگيري شود و يا در آتش آن فتنه، حذف شده تا معاندان به خواستههاي خود نائل شوند.
عجيب اينكه آنها براي رسيدن به اهداف خود، جبههاي پديد آوردند كه در اين جبهه، ناراضيان از سياستهاي علي (ع) و بنياميه ـ كه تا پيش از اين از دشمنان آنها بودند ـ و برخي افراد مقدسمآب و زودباور، در كنار يكديگر حضور داشتند و بهانه فتنه نيز خونخواهي خليفهاي بود كه از ديروز بر ضد او انقلاب شده بود
فضاي تبليغاتي مسموم و به دور از شرف و اخلاق فتنهگران زمان اميرالمؤمنين (ع) نيز قابل توجه است. آنها چنان جوي را پديد آوردند كه از خليفه منفوري كه مردم براي نجات خود بر ضد او قيام كرده و او را كشته بودند و حتي اجازه ندادند؛ در قبرستان مسلمانان دفن شود، چهره مظلومي ساختند كه بيگناه كشته شده و علي (ع) و پيروان او در قتل خليفه سوم دخيل هستند. بنابراين بايد انتقام خليفه مقتول را پس دهد.
طلحه و زبير براي محكم شدن صفوف خود و تسريع در براندازي خلافت حقّه اميرالمؤمنين (ع) به بيت پيامبر (ص) نيز متوسل شدند و دو تن از زنان آن حضرت ـ يعني؛ عايشه و حفصه ـ را كه نسبت به علي (ع) كينه داشتند، با خود همراه كردند و تا به مردم چنين بنمايانند كه بيت پيامبر (ص) نيز در براندازي حكومت علي (ع) همره و همعقيده با ماست.
اين دو از اسلام و پيامبر (ص) دم ميزدند، اما با كساني بر ضد علي (ع) ائتلاف كردند كه در زمان حيات پيامبر (ص) با ايشان به نبرد پرداخته بودند.
* ناشناس:
نحوه برخورد پيامبر اسلام با فتنه گران چگونه بود در اين مورد كمتر كسي حرف ميزند؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
وجود مقدس پيامبر اكرم (ص) با تدابيري خاص تلاش ميكردند كه جامعه را در كمال صفا و آرامش اداره كنند تا هم بين مسلمانها مشكلي به وجود نيايد و هم اگر مسئلهاي پديد ميآمد، راهكار براي حل آنها در نظر ميگرفتند. پيامبر اكرم (ص) در برخورد با مشركان و دشمنان بيروني نيز سياستهاي خاصي را اتخاذ ميكردند. به عنوان مثال ايشان با مسلمانهاي مدينه كه از طيفها و قشرهاي مختلفي از جمله رجال سرشناس قريش و انصار و مهاجرين بودند، روبهرو بودند و ايشان ميبايست اين جامعه را با چنين تركيب ناهمگوني مديريت ميكردند.
پيامبر (ص) از همان بدو ورود به مدينه با علم بر وضعيت نامناسب اجتماعي اين شهر، با تدبيري بسيار ارزشمند "عقد اخوت و پيمان برادري" را ميان مسلمانان بستند كه با اين كار توانستند جو ناهمگون و ملتهب و تنشزاي مدينه را تحت كنترل درآورند و روح برادري را بين آنها گستراندند؛ عملكرد ايشان باعث شدند مردم رقابتها و حساسيتهاي گذشته را فراموش كرده و برادري ديني بين آنها حاكم شود.
يهوديهاي مدينه از دير باز در يثرب قديم و مدينه امروزي زندگي ميكردند و به اصطلاح امروزي از حق شهروندي برخوردار بودند و زماني كه حكومت اسلامي پديد آمد، پيامبر (ص) براي آنها حقوقي قائل شدند، اما چون ميدانستند كه آنها با علم بر اينكه ايشان پيامبر خدا هستند، حقيقت اسلام را قبول نميكنند و ممكن است در آينده تنش و التهاباتي بين مسلمانها و يهوديها به وجود آيد با دعوت سران سه طايفه بزرگ يهودِ مقيم مدينه، پيمان همزيستي را امضا كردند؛ اين پيمان را برخي از مورخان معاصر به عنوان نخستين قانون اساسي در اسلام ياد كردهاند.
دشمن بزرگ و اصلي مسلمانان، مشركان مكه بودند. آنها سه جنگ بزرگ بدر، احد و خندق را به اسلام تحميل كردند. ديگر مشركان نيز با فتنهها و توطئههاي خود براي حكومت اسلامي خطراتي را به وجود مي آوردند و اگر پيامبر (ص) اجازه ميدادند آن فتنهها و توطئهها محقق شود، ضربات سخت و جبرانناپذيري به جامعه و حكومت نوپاي اسلامي وارد ميشد. پيامبر (ص) در برخورد با آنها تدابيري را انديشيده بودند، به گونهاي كه وقتي توطئهاي براي ايشان ثابت ميشد با شدت عمل با آن برخورد ميكردند.
پديده نفاق توسط يكي از سياستمداران برجسته اهل مدينه كه موقعيت و منافع خود را به خطر ديده بود، پديد آمد. او يكي از سرشناسان و افراد بانفوذ و خواص تاثيرگذار در مدينه بود و عدهاي هم تحت تاثير او قرار گرفته بودند.
تفاوت نفاق دشمنان و مخالفان پيامبر (ص) در اين بود كه يهوديها از نظر آئين و دين و برخي از اعمال و كردار كاملاً از مسلمانان مجزا بودند و مشركان هم از باب اعتقادات به سبب بتپرستي و از جهت موضع و مكان جغرافيايي كاملاً از جامعه اسلامي جدا افتاده بودند، اما منافقان درون دارالاسلام و در صفوف مسلمانان قرار داشتند و ايمان ظاهري داشتند؛ به گونهاي كه خطر آنها در مقايسه با ديگر خطراتي كه جامعه مسلمين را تهديد ميكرد، بيشتر است.
توطئهها و فتنههاي مشركان را به دو دسته تقسيم مي شد. نخستين مورد، فتنهها و توطئههاي كساني است كه با امنيت جاني و مادي مسلمانان سر و كار دارند و دومين مورد، توطئههايي است كه امنيت روحي و رواني جامعه مسلمين را به خطر مياندازد.
پيامبر (ص) در هر دو مورد با آنها به شدت برخورد ميكنند. به عنوان نمونه يكي از مشركان دست به شرارتهاي زيادي ميزد؛ به گونهاي كه با افرادي غافلگيرانه به اطراف مدينه حمله ميكردند. پيامبر (ص) وقتي ميبينند كه امنيت مالي و جان مردم به خطر افتاده است، خود ايشان به تعقيب اين فرد ميپردازند؛ هر چند پيامبر (ص) به آنها دسترسي پيدا نميكنند، اما اين عكسالعمل تند و قاطع و سريع پيامبر (ص) درس بزرگي براي اشراري شد كه ميخواهند امنيت جامعه اسلامي را به خطر بيندازند.
توطئههاي مشركان و قبايل اطراف براي نابودي حكومت نوپاي اسلام بود. زماني كه پيامبر (ص) متوجه توطئهها ميشدند، اقدام به نابود كردن سران آن ميكردند. به عنوان نمونه فردي از مشركان به نام "ابوعفك"، رئيس قبيله "بني عمربن عف" با اشعاري كه ميسرود به جنگ اسلام آمده بود. او در اين شعرها به پيامبر اسلام جسارت ميكرد و دشمنان اسلام را به مقابله با اين حكومت نوپا تحريك ميكرد. پيامبر (ص) زماني كه يقين حاصل كردند اقدام او عليه اسلام است، از اصحاب خود خواستند تا او را به سزاي عملش برسانند كه يكي از اصحاب پيامبر (ص) به نام "سالمبن عمير" او را به هلاكت ميرساند. پيامبر(ص) با اتخاذ تصميمات به موقع مانع از توطئه و تحريك قبايل ضداسلام شدند.
كساني نيز بودند كه امنيت رواني جامعه و روحيه مردم را به خطر ميانداختند، پيامبر (ص) در اين ارتباط هم به شدت عكسالعمل نشان ميدهند. زني به نام "عصماء بنت مروان" كه شوهر او رئيس قبيلهاي به نام "بنيخطمه" بود، اشعاري را در هجو اسلام و مسلمين ميسرود و به پيامبر (ص) و انصار پيامبر (ص) دشنام ميداد؛ او با اين اشعار دشمنان پيامبر (ص) را تحريك كرده بود؛ به طوري كه پيامبر (ص) روزي فرمودند: "آيا كسي نيست كه داد مرا از اين فرد بگيرد"، "عميربن عدي" اين سخن پيامبر (ص) را شنيد و شبانه بر آن زن تاخت و او را كشت. شعر در دوره جاهليت، يك سلاح بزرگ تبليغات و نقش رسانهاي گسترده داشت، زيرا اكثريت مردم بيسواد بودند.
اگر كسي در آن زمان زبان شاعرانه قوي داشت به سرعت اشعارش انتشار پيدا ميكرد و اگر اين اشعار در جهت تاييد قبيله يا دولتي بود، بصورت عجيبي مؤثر واقع ميشد و اگر به ضرر و دشمني سروده ميشد، به شدت در تخريب كارآمد بود، بنابراين پيامبر (ص) در حقيقت يك زن شاعر را از بين نبرد، بلكه رسانه بزرگ دشمن كه به اين ترتيب ميتوانست روحيه مردم را به هم بريزد و امنيت رواني جامعه را مختل كند، از بين برد.
در زمان پيامبر اكرم (ص) عدهاي از مشركان مكه پيش يهوديان ميروند تا از آنها براي مبارزه با پيامبر (ص) و جلوگيري از دعوت پيامبر (ص) كمك بگيرند. در پايان مذاكرات بين اين دو گروه دو نفر به نامهاي "نضر بن حارث" و "وليدبن عقبه" در قالب جنگ نرم و عمليات رواني مبارزه خود را با پيامبر (ص) آغاز كردند. همين دو تن بعدها كه پيامبر (ص) حكومت تشكيل دادند در جنگ بدر نيز به مصاف اسلام آمده بودند. در اين جنگ با اينكه آنان هيچ يك از مسلمانان را نكشته بودند، ولي چون قبلاً سابقه جنگ نرم ضداسلام را داشتند، پيامبر فرمان اعدام آنها را صادر كرد، در حالي كه همه اسراي ديگر را با گرفتن فديه، آزاد كرده بودند.
پيامبر (ص) با يهوديها قرارداد هم زيستي امضا كرده بودند و آنها متعهد شده بودند كه مطابق اين قرارداد، رفتار كنند تا آرامش در مدينه حاكم باشد، اما هر سه طايفه يهودي اقداماتي را انجام دادند كه پيامبر (ص) مجبور به برخورد با آنها شد، يعني توطئهها و فتنههايي را پديد آوردند.
نخستين مخالفان قرارداد هم زيستي، يهوديان "بنيقينقاع" هستند، زيرا آنها موجب به وجود آمدن فتنهاي در مدينه شده بودند كه حضرت محمد (ص) با آنها برخورد كرد. آن فتنه به اين صورت بود كه روزي يك زن مسلمان براي سفارش زيوري نزد زرگر يهودي رفته بود كه او و ساير يهودياني كه آنجا بودند به حجاب او جسارت و توهين ميكنند و مسلماني را كه به حمايت او وارد شده بود به قتل ميرسانند. وقتي خبر اين اتفاق به پيامبر اكرم (ص) رسيد، ايشان فرمودند: "آنها با اين فتنه قرارداد همزيستي را زير پا گذاشتند و بايد از مدينه اخراج شوند"؛ البته پيامبر (ص) به آنها مهلت داد، ولي در مهلت مقرر از مدينه خارج نشدند كه حضرت (ص) آنها را محاصره كردند؛ در پايان يهوديان به دليل اينكه توان مقابله نداشتند به پيشنهاد پيامبر (ص) تمام اموال خود را در مدينه گذاشتند و آنجا را ترك كردند.
قبيله "بنينضير" از امضاكنندگان ديگر آن پيمان بودند و زماني كه پيامبر (ص) با تعداد محدودي از اصحاب خود براي مشورت براي حل مشكلي به آنجا رفته بودند، آنها تصميم به قتل پيامبر (ص) گرفتند و چون اين قضيه فاش شده بود، پيامبر (ص) همين را به عنوان زير پا قرار دادن پيمان تلقي كردند و آنها را از مدينه اخراج كردند.
دسته سوم، يهوديان "بنيقريظه" هستند كه با سپاه احزاب به منظور مبارزه با پيامبر (ص) متحد شدند. البته آنان نتوانستند به اهداف خود برسند و زماني كه خيانت آنها براي پيامبر (ص) مسجل شد، آنان را از مدينه اخراج كردند.
پيامبر (ص) صاحب شريعت بودند و كسي نميتوانست علناً بگويد من مسلمان هستم، ولي پيامبر (ص) را قبول ندارم، اما در زمان اميرالمؤمنين (ع) به دليل اينكه صاحب شريعت زنده نبود، مخالفان به راحتي صلاحيت اميرالمؤمنين(ع) را زير سئوال ميبردند و در برابر ايشان ايستادگي ميكردند، اما در دوره پيامبر (ص) به خاطر جايگاه خاص ايشان اين كار براي مخالفان امكانپذير نبود.
جريانات نفاق و فتنهگران منافق به سبب اينكه از نظر اجتماعي پايگاه بزرگي در مدينه داشتند. اگر پيامبر (ص) ميخواستند به صراحت با آنها برخورد كند، جامعه از نظر وحدت به هم ميريخت و مفاسد زيادي را به وجود ميآورد. به عنوان نمونه در زمان پيامبر (ص) اگر "عبداللهبن ابي" كه در رأس نفاق بود، مستقيماً مورد برخورد قرار ميگرفت، چون عده زيادي از مردم قبيلهاش از او حرفشنوي داشتند. چه بسا وضع جامعه اسلامي كاملاً به هم ميريخت لذا پيامبر (ص) خط ميداد تا مردم آنها را بشناسند، ولي حذف مصداقي نميكردند و تلاش ميكرد كه مردم خودشان بتوانند تشخيص دهند و از اين جريان دوري كنند تا اين جريان خود به خود رسوا شود.
پيامبر (ص) با منافقين تا آنجايي كه آنها چارچوبها را رعايت ميكردند در مسالمت بود، اما خط به مردم ميدادند كه بشناسند و بصيرت پيدا كنند تا فريب فتنههاي منافقان را نخورند، اما جايي هم كه فرمان خدا صادر ميشود كه اينها تصميم به توطئه گرفتهاند، ايشان شدت عمل نشان ميدادند.
تا زماني كه سران فتنه امروز، دم از جمهوري اسلامي، امام خميني (ره) و قانون اساسي ميزنند و ميگويند كه ما قانون اساسي را قبول داريم و جمهوري اسلامي را هم قبول داريم ولي با جسارتها و زيادهرويهاي خود عكس اين را بيان كنند و اين روند را ادامه دهند، در حقيقت چارچوبها را زير پا گذاشتهاند كه قطعاً بايد با تأسي به تدابير پيامبر (ص) با آنهايي كه چارچوبها را ميشكنند، همچون رسول خدا(ص) و اميرمومنان(ع) برخورد كرد كه اخيراً برخي از خائنين اينگونه عمل كردهاند و گفتهاند كه مثلاً حكومت اسلامي استبداد ديني شده است و يا قانون اساسي بايد تغيير پيدا كند.
* ح. رهگذر:
آيا در زمان حضرت علي(ع) كسي بود كه خود را شيعيه ايشان بداند اما طريقه عملي شان ضديت با راه و روش ايشان باشد( منظورم شخص آقاي كروبي است كه هنوز هم خود را پيرو ولايت فقيه اعلام مي كنند اما...)
* محمدحسين رجبي(دواني):
ببينيد، "شيعه" يعني پيرو؛ در اصطلاح يعني كسي كه ذوات مقدس ائمه عليهمالسلام را پيشواي واجب الاطاعه خود بداند و در راه او از بذل جان خويش هم دريغ نكند. با اين تعبير نميتوان پذيرفت كسي خود را "شيعه" علي(ع) بداند اما بر ضد سيره آن حضرت عمل كند. چنين كسي نه تنها شيعه نيست، بلكه از دايره اسلام خارج است هرچند خود را مسلمان بداند و احكام اسلامي را هم انجام دهد.(هرچند حكم مرتد ندارد، بلكه ياغي و محارب خوانده مي شود).
در عصر حاضر هم اين طنز بسيار تلخي است كه سران فتنه از سويي خود را به امام(ره) و قانون اساسي ملتزم و وفادار معرفي ميكنند و در عمل با زير پا گذاشتن بديهيترين و روشنترين آرمان ها و وصيت هاي حضرت امام و همپيماني با دشمنان داخلي و خارجي شخص امام(ره) و راه آن بزرگوار، بزرگترين خيانتها را به امام (ره) مرتكب شدهاند. در قانون اساسي، ولايت فقيه محور اصلي نظام و فصل الخطاب است، حال آنكه اين خائنان دم از قانون اساسي ميزنند و در همان حال مقابل ولايت فقيه طغيان و سركشي پيشه كردهاند. طبيعي است اينان چه بخواهند يا نخواهند در واقع امر ضد امام خميني(ره) و ولايت فقيه و قانون اساسي به شمار ميروند. گستاخي اينان تا بدانجاست كه با اين رفتار، خود را مدافع امام و قانون ميدانند، اما در تاريخ سابقه ندارد كسي خود را شيعه بداند و در برابر امام خود بايستد.
* شعيب:
1-بعد ازپيامبربه جانشين او ناحق بودوجانشين واقعي گوشه نشين
2-خانواده پيامبرداماد،دختر،نوه هاش،همهمخالف محكومت بودند
3-نوه پيامبر را بعد از چندي نگذاشتند باسرو صدا وبراي خدا سخن بگويد
4-براي خدا لعن وونفرين به گوشه نشينان(علي) ميكردن
5-حكومت يزيدميگفت:مردم دان عبادت ميكنن حج ميرن چه كاردارين مزاحم شديد (در باره امام حسين)
6-امام حسين اينها حداقلي بودند( بعضي هابه راي مينازند)
آيا درست است اينها را تطبيق كنيم با امروز
* محمدحسين رجبي(دواني):
1. بله پس از پيامبر(ص) جانشين او ناحق بود و جانشين واقعي گوشه نشين. آيا امروز اين گونه است؟ اگر منظورتان آقاي منتظري است كه خود امام او را عزل فرمود. اگر اندكي به قانون و شرع آشنايي داشته باشيد مي فهميد كه رهبري نظام، بحمدالله كاملاً شرعي است و هم قانوني. 2. خانواده پيغمبر(ص) بدان سبب با حكومت مخالف بودند كه حاكم غاصب بود. اما اكنون اولاً از كجا در آوردهايد كه خانواده امام(ره) با نظام مخالفند. اگر اينچنين باشد كه نيست بايد به حال آنان تاسف خورد كه با دستاورد بزرگ خويش به مخالفت برخاستهاند. ثانياً بر فرض كه خانواده امام(ره) مخالف باشند؛ قياس شما قياس غلطي است. داماد، دختر و نوههاي پيامبر(ص) كه شما ذكر كرده ايد معصوم بودند و از هرگونه خطا مصون. آيا شما قائل به معصوميت خانواده امام هستيد؟ آيا سيد حسين كه مغبوض امام واقع شد، يا زهرا اشراقي كه اندك دين خود را مديون شريعتي ميداند نه حضرت امام(ره)، و يا سيد حسن كه در برابر هتك آرمان هاي امام(ره) سكوت ميكند و جسارت به جد خويش را ناديده ميگيرد و با سران فتنه پالوده ميخورد، ملاك براي تشخيص حق از باطل هستند؟
3. نوه پيامبر(ص)، امام زمان خود بود كه رهبري واقعي و حقيقي امت بر عهدهي او بود و در برابر غاصبان ايستاد. آيا نواده امام، حقي در امر مديريت جامعه داشته است كه با نوادهي پيامبر(ص) قياس شود؟ آن نابكاران نميگذاشتند حرف حق امام حسين(ع) بيان شود، اما اين مردم به نواده امام(ره) معترض بودند كه چرا حرف حق نميزند و چرا به ميراث معنوي جد خويش پشت كرده و با فتنهگران دمساز شده است.
موارد ديگر مبهم و نارساست و به نظر مي رسد پرسشگر محترم هرآنچه از هر جا ميتوانسته، گرد آورده است تا شبيه سازي كند. به هر حال منظور ايشان مفهوم نبود.
* خادم:
مي دانيم كه امام حسن منتقدوامام حسين مخالف و برانداز حكومت اسلامي زمان خود بودند . اطلاق فتنه از طرف حكومت به آنها چه مشابهت هايي با عصر ما دارد؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
شما صغراي غلطي را ارائه ميكنيد و با كبرايي كه ميسازيد، ميخواهيد از اينجانب، نتيجه را بگيريد. شما حكومت معاويه و يزيد را "حكومت اسلامي زمان" آن بزرگواران تلقي كردهايد. اگر به زعم شما حكومت معاويه و يزد، اسلامي و در نتيجه مشروع است، مخالفت امام حسن(ع) و براندازي امام حسين(ع)، نعوذ بالله، نامشروع و محكوم است. سخن در نامشروع بودن حكومت آن نابكاران است كه امام مجتبي(ع) به سبب جهل و خيانت خواص و نخبگان عصر خود و تبعيت بيشتر مردم از آنان نتوانست معاويه را از عرصه سياسي عالم اسلام محو كند. يزيد (لعنها...) هم بر خلاف هرگونه معيار شرعي و عرفي قدرت را بهدست گرفته بود و لذا بر همه واجب و لازم بود تا او را از آن جايگاه غضب شده، پايين كشند. بله از ديد معاويه و يزيد، آن بزرگواران فتنه كرده بودند. اتفاقا قضاياي فتنه امروز با شرايط امام حسن و امام حسين عليهمالسلام نه تنها شباهت ندارد، بلكه متفاوت است. در آن دوران، فتنه گران قدرت را غصب كرده و بر عالم اسلام حكومت ميكردند و حق را تضييع كرده بودند، اما در اين دوران، حق به لطف الهي، حاكم است و فتنهگران براي براندازي نظام حق مي كوشند.
* ناشناس:
اگر تطبيق تاريخي اكنون با دوران امام علي را بپذيريم(از نظر من اين تطبيق درست است)آيا سرنوشت حكومت فعلي نيز سقوط خواهد بود؟در اين صورت عاقلانه تيست كه چندان خود را دچار خطر نكنيم و در وادي هلاكت نيفتيم؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
اگر شما به گفته خود، تطبيق شرايط اين دوره را با زمان اميرمومنان (ع) پذيرفتهايد، بايد مطالعه كنيد و ببينيد چه شد كه حكومت آن حضرت دچار تزلزل شد، نه اينكه بيمبنا آن گونه نتيجهگيري كنيد. مشكل دوران خلافت اميرمومنان (ع) خيانت خواص و نخبگان جامعه و تاثيرپذيري و پيروي عوام از آنان بود. اما امروز اگر چه بسياري از خواص و نخبگان در اين آزمون بزرگ زمان ما مردود شده و خود را مفتضح كردند ولي تودههاي بصير و آگاه ما سرنوشت و عاقبت خود را به اين خواص مردود گره نزدند و با هوشمندي و هوشياري دانستند كه بايد از رهبري انقلاب پيروي كنند. به همين دليل تا وقتي كه مردم ما به لطف الهي اين بصيرت و آگاهي را دارند و فريب خواص و نخبگان منحرف را نميخورند، هرگز آنچه براي خلافت اميرمومنان(ع) و امام مجتبي(ع) اتفاق افتاد، براي اين نظام مقدس پيش نخواهد آمد.
* حسني:
علل بوجود امدن فتنه هاي بعد از انتخابات چيست وچرا اينبار خودش را از فتنه هاي قبل بيشتر نشان مي دهد در صورتيكه به نظرمن در دفعات قبل شديد تر بوده، در ضمن راهكار اصولي از بروز چنين مشكلاتي در چيست
* محمدحسين رجبي(دواني):
علل بوجود امدن فتنه هاي بعد از انتخابات چيست وچرا اينبار خودش را از فتنه هاي قبل بيشتر نشان مي دهد در صورتيكه به نظرمن در دفعات قبل شديد تر بوده
در ضمن راهكار اصولي از بروز چنين مشكلاتي در چيست
در مباحث اوليه اين گفتگو اشاره داشتيم اولا فتنه در بستر "شبهه" پديد ميآيد و فتنهگران از فضاي شبههناك و مبهم و ترديدآلود، نهايت بهره را ميبرند. علت اين كه فتنه اخير بيش از ساير فتنهها خود را نشان داد اين بود كه سران فتنهگر، با دروغ بزرگ و گناه عظيم نابخشودني "تقلب" در انتخابات فضايي شبههناك و مبهم پديد آوردند و با بهرهگيري از عمليات رواني و دشمنان خارجي كه همه جانبه به حمايت آنان آمده بودند توانستند عده زيادي را فريب داده و به صحنه بياورند.
ثانيا در فتنه اخير مقامات ارشد سابق همين نظام سردمدار بودند و برخي از اينان سوابق خوبي داشتند و از اين جهت شبهه انگيزي آنان تاثير بيشتري داشت. بهويژه كه نامه آقاي رفسنجاني دو روز مانده به انتخابات، به رهبري معظم انقلاب و تهديد به آشوب و بلوا و... آن هم از سوي كسي كه خود "رييس مجمع تشخيص مصلحت نظام" و رئيس مجلس خبرگان بود، نه تنها زمينهسازي مناسب براي فتنهگري كرد، بلكه چراغ سبزي هم به فتنهگران مبني بر حمايت خود از آنان داد. از اين رو فتنه اخير بيشتر خود را نشان داد.
البته به لطف خداوند و هشياري مردم، بسياري از كساني كه فريب فتنهگران را خورده بودند، چون دغدغه نظام و اسلام داشتند، با گذشت زمان متوجه خيانت سران فتنه شده از آنان بريدند.
راهكار اصولي و نجات بخش در چنين فتنهها و مشكلاتي، پيروي از مقام ولايت امر و عمل به رهنمودهاي ايشان است، همانگونه كه اكثريت قاطع تودههاي بصير و آگاه ما در اين فتنه چنين كردند.
* علي:
به نظر مي رسد خط قرمز امام علي براي برخورد سخت و خشونت آميز با فتنه گران دست بردن به سلاح است. اما در جمهوري اسلامي چنين خط قرمزي وجود ندارد و آقايان در صورت صلاحديد با هر كس ميتوانند برخورد سخت داشته باشند نظر شما در اين باره چيست؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
به نظر مي رسد خط قرمز امام علي براي برخورد سخت و خشونت آميز با فتنه گران دست بردن به سلاح است. اما در جمهوري اسلامي چنين خط قرمزي وجود ندارد و آقايان در صورت صلاحديد با هر كس ميتوانند برخورد سخت داشته باشند نظر شما در اين باره چيست؟
فكر ميكنم كه در پاسخ به سوالهاي پيش گفته باشم، اميرمومنان (ع) براي مقابله با براندازان مسلح، چارهاي جز جنگ و سركوبي نداشت. اما برخي از مخالفان كه داراي سازمان بودند و براي خود رهبري مشخص تعيين نكرده بودند و به تحريك مردم ميپرداختند و با دشمن حضرت يعني معاويه پنهاني ارتباط داشتند كه با برخورد قاطع امام(ع) مواجه شدند. اينان كه در مصر( از قلمرو حكومت اميرمومنان عليهالسلام) جاي گرفته بودند به فرمان حضرت ملزم به بيعت شدند و در صورت عدم تمكين، حكم به اخراج و تبعيدشان داد و چنانچه مقاومت كنند، فرمان سركوبي شان را صادر فرمود.
بازخوب است بدانيد هنگامي كه اميرمومنان (ع) براي جنگ با خوارج عازم نهروان شده بود، دو قبيله در كوفه دست به فتنه و آشوب زده و بناي نافرماني گذاشتند چون به حضرت خبر رسيد، به جانشين خود در كوفه فرمان داد: "همه آنان را از كوفه بيرون كن و با تبعيد جمعي آنها، انتظامات شهر را حفظ كن".
من از شما پرسشگر محترم ميخواهم خداي خود را ناظر خويش قرار دهيد و به وجدان خود مراجعه كنيد كاري كه فتنهگران در سال گذشته كردند آيا به مراتب بدتر از آن چه براي اميرمومنان (ع) پيش آمد نبود و آيا مسئولان نظام در برخورد با آنان، مطابق سيره حضرت قاطعانه عمل كردند يا خير؟ به خدا پناه ببريم از قضاوتهاي احساسي و بدون پايه كه بايد در پيشگاهش، پاسخگوي اعمال خود باشيم.
* سعيد:
مي خواستم سوال كنم كه بعد از شهادت پيامبر (صل الله عليه) گروهي كه در سقيفه نشستند و بر خلاف نظر پيامبر عمل كردند فتنه گر بودند يا خير؟
* محمدحسين رجبي(دواني):
آري كساني كه خود در غديرخم با اميرمومنان(ع) به خلافت و جانشيني پيغمبر (ص) بيعت كرده بودند با زير پا گذاشتن مهمترين سفارش رسول خدا(ص)، فتنه بزرگي را در اسلام پديد آوردند كه تا امروز پيامدهاي آن گريبانگير عالم اسلام است. اين همه تفرق و چند دستگي و دشمني كه ميان مسلمانان در طول تاريخ پديد آمده است، همه ريشه در فتنه سقيفه دارد.
* حجت اله فاطمي:
تقارن سازي ماجراهاي پس از انتخابات با ماجراهاي صدر اسلام كه درآنجا عده اي مقابل ائمه معصوم مي ايستادن ودراينجا اختلاف نظر اشخاص غير معصوم است كار پسنديده اي نيست .بالاخره ما به كسي كه از طرف امام ره حكم فرماندهي كل قوا وفرماندهي جنگ داشتند وخيلي از جوانان ما به دستور ايشان در جهاد كردن شهيد شدند بايد افتخار كنيم يا شرمنده باشيم كسي كه در راي تاريخي مجلس خبرگان به ولايت حضرت آقا نقش موثر داشت بايد افتخار كنيم يا خير چه شده ايشان جز سران فتنه هستند ولي آقاي رسايي وآقا تهراني و....... كه رنگ جبه رانديدند امروز دلسوز نظامي هستند كه حضرت آقا -كروبي-هاشمي و.....زندانش را رفتند من بعنوان يك نسل سومي پايبند به ولايت كلمه فتنه يافتنه عميق را نميپسندم وزيبنده نظام ما نيست .حضرت آقا فرمودند جذب حداكثري ولي نميدانم چرا بعضيها به نظر جلوتر از ولايت در حركتند بدون رنگ سياسي خاص منتظر تحليل آقاي دكتر هستم.
* محمدحسين رجبي(دواني):
فرزند نسل سومي سلام. اميدوارم آن گونه كه من از سوال شما استنباط كردم در پي حقيقت باشيد و تحت تاثير جو سازيها قرار نگيريد. شما كه به حمد ا... به گفته خودتان يك نسل سومي پايبند به ولايت هستيد، همان گونه كه آن كلام رهبري را كه سخن از جذب حداكثري و دفع حداقلي داشتند، پذيرفتهايد، پاي بندي به ولايت ايجاب ميكند كه همه سخنان و رهنمودهاي ايشان را مطيع باشيم. مبادا مانند آنان شويم كه به فرموده قرآن "نؤمن ببعض و نكفر ببعض" برخي را ايمان داشته باشيم و برخي را سرپيچي كنيم. رهبري معظم انقلاب از اين حوادث تعبير به "فتنه عميق" كردند كه شما ميگوييد آن را نميپسنديد. رهبري معظم انقلاب تاكيد داشتند كه از ماجراهاي صدر اسلام عبرت بگيريد و خود نمونههايي را آوردند. در پاسخهاي پيشين گفتيم ما هيچ كسي را در حد و مقام معصومان(ع) نميدانيم، اما نظام ولايت فقيه از همان مشروعيتي برخوردار است كه حكومت اميرمومنان(ع) و امام مجتبي(ع) داشتند و شخص ولي فقيه هم از همان شؤوني در امر ولايت برخوردار است كه آن بزرگواران داشتند. خواهش ميكنم براي تحقيق در امر دين، تحت تاثير اين و آن قرار نگيريد و به اهل آن مراجعه كنيد يا خود به قدري كار كنيد كه شخصا اهل آن شويد. زيرا اگر به اهل آن مراجعه كرديد و مطابق تكليف تعيين شده عمل كرديد، ولو آن تكليف اشتباه باشد، در پيشگاه الهي ماجوريد اما اگر به غير اهل آن، مراجعه كنيد چنانچه به چيزي عمل كنيد كه خلاف تكليف باشد در پيشگاه الهي مسئوليد.
در مورد قسمت ديگر سوال، هيچ كس منكر نقش و سهم آقاي هاشمي رفسنجاني در جريانهاي سخت انقلاب نيست و هيچ دلسوخته انقلاب هم خوشحال از اين نيست كه ايشان و امثال ايشان از دايره خوديهاي انقلاب خارج شوند. اينجانب شخصا با اين كه به عملكرد ايشان در دوران رياست جمهوري ايرادهاي بسيار داشتم، اما در آن موقع ايشان را بهترين گزينه ميدانستم و در هر دو دوره رياست جمهوري به ايشان راي دادم و متاسفانه خود ايشان گفت كه دوم خرداد حاصل سياستهاي دولت سازندگي بود و شد آنچه شد.
در جريان انتخابات مجلس ششم با اين كه از عملكرد ايشان ناراضي بودم، اما هنگامي كه ديدم دوم خرداديها چگونه وي را آماج حملات و جسارتها و اهانتها قرار دادهاند و وزير خائن و فراري و ضد انقلاب شده اصلاحات هم با سكوت خود مهر تاييد بر آن ميزند، آقاي رفسنجاني را در ليست كانديداهاي خود قرار دادم و به او راي دادم. اما اينك ببينيد همانها كه وي را آن چنان ترور شخصيت كردند، امروز همراهان و همگامان ايشان هستند و ايشان هم از آنان حمايت ميكند. اتفاقا من هم مثل شما بر روي سوابق افراد خيلي حساب ميكردم. اما بدانيد به هيچ وجه سوابق آنچناني نميتواند تضمين كننده سعادت و عاقبت بخيري باشد. زبير پسر عمه حضرت علي (ع) بود و از مبارزان و مجاهتدان بزرگ و قديمي زمان رسول خدا (ص) اما همين زبير از فتنهگران جنگ جمل شد. از سوي ديگر "عدي بن حاتم طايي" را سراغ داريم كه تا اواخر عمر شريف پيامبر(ص) اسلام نياورده بود و زماني كه علي (ع) براي تبليغ اسلام به سوي او و قبيلهاش رفت، حاضر به پذيرش اسلام نشد و با اميرمومنان (ع) جنگيد و شكست خورد و فراري شد. اما همين "عدي بن حاتم طايي"، بعدها از بهترين ياران اميرمومنان (ع) شد و در زماني كه طلحه و زبير و دوستان دوستان قديمي حضرت امير(ع) و مجاهدان با سابقه همراه او بر ضد اميرمومنان (ع) شوريدند، وي يكي از وفادارترين و بصيرترين ياران حضرت شد و دو فرزند خود را در هم جنگ صفين در راه اميرمومنان(ع) تقديم كرد.
اگر در پي حق هستيم، همانگونه كه رهبري معظم انقلاب فرمودند، ببنيم حال فعلي افراد و موضعگيري آنان چگونه است و چه كساني آنان را حمايت ميكنند؟
* ناشناس:
مقايسه حكومت حاضر با حكومت حضرت علي(ع) اساسا نادرست است، چون حضرت علي منصوب صريح خداوند بودند، در حاليكه انتخاب آيت اله خامنه اي بر اساس راي مردم است و مجلس خبرگان تحت شرايطي مي تواند ايشان را بركنار نمايد. چنين حالتي براي حضرت علي(ع) وجود نداشت و ايشان تا پايان عمر حاكم بودند. حتما اين را هم بهتر از بنده مي دانيد كه حضرت علي(ع) بعد از 25 سال(پايان خلافت عثمان) حكومت به اجبار پذيرفتند. مشكل شما اصولگرايان اين است كه خلافت را با امامت اشتباه گرفته ايد. علما هزار و چند صد سال دين را بخوبي اداره كردند و مشكلي هم وجود نداشت. لطفا نام پنج مرجع بزرگ را كه ولايت فقيه در حكومت قبول دارند، را نام ببريد.
* محمدحسين رجبي(دواني):
متاسفانه مفروضات شما هم صحيح نيست. اين كه ميگوييد علما هزار و چند صد سال، دين را به خوبي اداره كردند و مشكلي وجود نداشت بر چه مبنايي است؟ شيعه قرن ها در تقيه بوده است. اگر فرصت مييافتند وظيفه داشتند تا مهمترين اصل در اسلام يعني حكومت اسلامي را بر پا دارند. اگر چنين فرصتي پديد آمده و برخي تامل كرده و اقدام نكردهاند كه خود بايد پاسخگوي خداوند باشند. اتفاقا مشكل جنابعالي اين است كه حكومت را ازامامت جدا گرفتهايد. اگر اندگي در تاريخ و سيره معصومان (ع) مطالعه كنيد ميبينيد چقدر از عدم همكاري با حكومتهاي جور سفارش كردهاند و همين رويه را علماي بزرگ در طول تاريخ داشتهاند. منتها در اكثر موارد چنين موقعيتهايي مانند انقلاب ما پيش نيامد تا علما حكومت تشكيل دهند. اگر حكومت از امامت جدا باشد آيا معنا دارد خداوند كسي را اسوه و الگو در زندگي فردي و اجتماعي قرار دهد و امام زمان (عج) هم براي دوران غيبت خويش، مردم را به فقهاي جامع الشرايط ارجاع دهد، امام زمان(عج) امور آنان را به هر كس كه به هر نحو به قدرت رسيد، واگذار كند!؟ و اساسا آيا احكام اجتماعي، سياسي و قضايي اسلام بدون تشكيل حكومت اجرا شدني است؟
انتهاي پيام/
09:07 - 7 تیر 1389