عبرت از تاريخ؛ شمشير زبان
خبرگزاري فارس: ابن الرومي به خانه خويش رفت و به معالجه پرداخت، ولي معالجه‌ها فائده نبخشيد و بالاخره با شمشير زبان خويش از پاي در آمد.
به گزارش خبرنگار "سرويس فضاي مجازي " خبرگزاري فارس، نويسنده وبلاگ "آمـيز قـلـمدون" در جديدترين به روز رساني وبلاگ‌شخصي خود مطلبي را با عنوان "عبرت از تاريخ؛ شمشير زبان" منتشر كرده است.
بر اساس اين گزارش در بخشي از اين مطلب آمده است:
علي بن عباس ، معروف به ابن الرومي ، شاعر معروف هجو گو و مديحه سراي دوره عباسي ، در نيمه قرن سوم هجري ، در مجلس و زير المعتضد عباسي ، به نام قاسم بن عبيدالله ، نشسته و سرگرم بود .
او هميشه به قدرت منطق و بيان و شمشير زبان خويش مغرور بود . قاسم بن عبيدالله ، از زخم زبان ابن الرومي خيلي مي ترسيد و نگران بود ، ولي ناراحتي و خشم خود را ظاهر نمي كرد .
بر عكس طوري رفتار مي كرد كه ابن الرومي با - همه بد دليها و وسواسها و احتياطهايي كه داشت و به هر چيزي فال بد مي زد - از معاشرت با او پرهيز نمي كرد . قاسم محرمانه دستور داد تا در غذاي ابن الرومي زهر داخل كردند .
ابن الرومي بعد از آنكه خورد ، متوجه شد . فورا از جا برخاست كه برود .
قاسم گفت : " كجا مي روي ؟ "
- " به همانجا كه مرا فرستادي " .
قاسم گفت : " پس سلام مرا به پدر و مادرم برسان .
- " من از راه جهنم نمي روم " .
ابن الرومي به خانه خويش رفت و به معالجه پرداخت ، ولي معالجه ها فائده نبخشيد . بالاخره با شمشير زبان خويش از پاي در آمد.
انتهاي پيام/
00:39 - 3 آذر 1388
8 بازدید
1 پاسخ