جنگ اكتبر 1967 ؛ عبرت ها و پندها
خبرگزاري فارس: ژوئن امسال با چهلمين سالگرد شكست سال 1967 مصادف است، حادثه‌اي كه روند درگيري ومنازعه ميان رژيم اشغالگر صهيونيستي با جهان عرب را تغيير داد. اين رژيم ظرف 132 ساعت توانست به طور همزمان در سه جبهه جنگ، عرب ها را متحمل شكست كند.
ژوئن امسال با چهلمين سالگرد شكست سال 1967 مصادف است، حادثه‌اي كه روند درگيري ومنازعه ميان رژيم اشغالگر صهيونيستي با جهان عرب را تغيير داد. اين رژيم ظرف 132 ساعت توانست به طور همزمان در سه جبهه جنگ، عرب ها را متحمل شكست كند. در پي اين رخداد مساحت زمين هاي اشغالي عربي به سه برابر افزايش يافت تا بر كتاب قطور محنت ها و رنج هاي ملت فلسطين برگ هاي ديگري افزون شود.
اما پس از گذشت چهل سال از اين حادثه ناگوار ، مايه بسي تأسف است كه رژيم هاي عربي به عنوان مسؤولان مستقيم اين شكست ، در صدد اعطاي مشروعيت به نتايج حاصله از اين جنگ برآيند. همين رژيم ها علاوه بر پيشقدم شدن براي تدوين فرمولي كه به دولت اشغالگر عملا اجازه مي دهد، كنترل قدس را در دست داشته باشد و خود نيز بر مطالبات فلسطيني ها در زمينه حق بازگشت پناهندگان پرده فراموشي بكشند، فلسطين را براي توافق با اسرائيل در مورد راه حل هايي كه به اشغالگر اجازه مي دهد بخش قابل توجهي از زمين هايي را كه در جريان اين جنگ به اشغال در آمده، براي خود محفوظ بدارد، تحت فشار قرار مي دهند. گويي غصب بيش از 78 درصد از خاك فلسطين توسط صهيونيست ها كافي نيست كه از فلسطيني ها خواسته مي شود با ابقاي شهرك هاي صهيونيستي احداث شده در سرزمين هاي اشغالي موافقت كنند.
دولت هاي عربي به اين مقدار هم بسنده نكرده و در مبارزه عليه گروه هاي فلسطيني مقاوم در برابر پروژه صيونيسم با اسرائيل همراه مي شوند. مشاركت اين رژيم ها در تحميل تحريم ها بر ملت فلسسطين آنهم در پي پيروزي جنبش حماس و وجود شواهد و ادله فراوان حاكي از دست داشتن برخي از اين رژيم ها در طرح ناكام گذاري حماس و واداشتن آن به ترك دولت خود بهترين گواه اين مدعا است.
جاي هيچ شكي نيست كه آنچه به اين رژيم هاي عرب اجازه مي دهد ، اقدام به چنين رفتاري كنند، ماهيت استبدادي است كه نه اجازه مطالبه از سران براي عمل به وظيفه مي دهد و نه مجالي براي طرح پرسش و دريافت پاسخ لازم فراهم مي آورد.
چهلمين سالگشت جنگ شش روزه امسال بشكلي اتفاقي با تحقيقات كميته وينوگراد در خصوص قصور ارتش اشغالگر در جنگ اخير بر ضد حزب الله همزمان گشته است .
با وجود اينكه نمي توان جنگ اسرائيل عليه لبنان را با نتايج ناشي از جنگ سال 1967 مقايسه كرد، اما بهر حال منجر به بركناري فرماندهان نظامي اسرائيلي شد و رهبران سياسي را در آستانه سقوط قرار داده است. اما طبق منطق حاكم بر رژيم هاي عربي، مقصران نه تنها مي توانند همچنان پست هاي خود را حفظ كنند ، بلكه تداوم سازوكارهايي را كه منجر به شكست هاي ديگري بشود، نيز تضمين نمايند.
با توجه به فقدان نظارت كارآمد، رژيم هاي عربي بجاي مجهز شدن به فاكتورهاي توانمندي كه در واقع ضامن تحكيم جايگاهشان در فرآيند درگيري با رژيم صهيونيستي مي شود، نه تنها تسليم در برابر واقعيت موجود را رها نمي كنند كه يكي از اركان اصلي رويارويي با كساني كه در برابر پروژه صهيونيسم مقاومت مي كند، شده اند.
مساله قابل توجه اينكه آن دسته از بهانه ها و دستاويزهاي رژيم هاي عربي براي مشروعيت بخشيدن به رويكرد صلح آميزي كه پس از جنگ سال 1967 در قبال اسرائيل اتخاذ كرده اند، با نگاهي كه صهيونيستها به اين جنگ دارند، عملا از بين رفته است.
" عوز الموگ " جامع شناس اسرائيلي مي گويد كه وقوع جنگ ميان عرب ها و اسرائيل حتمي است زيرا اين درگيري، جنگ دو فرهنگ و دو تمدن كاملا متضاد است. از اينرو اين درگيري به كوه آتشفشاني مي ماند كه هر از چند گاهي فوران مي كند.
نكته اينجاست كه دسته اي از انفجارها ضعيف و نامحسوسند و دسته اي ديگر زمين را تكان داده و لايه هايش را جابجا مي كند كه به گفته اين جامعه شناس جنگ شش روزه چنين بود. بنا بر اين مساله آنگونه كه سران رژيم هاي عربي سعي دارند خود را آسوده كرده و چنين وانمود كنند كه درگيري قابل حل است مشروط بر اينكه فلسطيني ها امتياز بيشتري بدهند، نيست.
دليل ديگر برداشت نادرست جهان عرب از روند و نتايج جنگ سال 1967 اين واقعيت است كه جامعه صهيونيستي پس از اين جنگ افراطي تر گشته است.
اينك و پس از گذشت چهار دهه، نظرسنجي افكارعمومي در رژيم صهيونيستي نشان مي دهد در صورت برگزاري انتخابات مجلس، دولتي بر سر كار خواهد آمد كه به مراتب تندروتر و افراطي تر از گذشته، و به عبارتي رويكرد صلح جويانه رژيم هاي عربي با رويكرد مخالف صهيونيستي روبرو خواهد شد.
به گفته " بني موريس" مورخ نامدار اسرائيلي بزرگترين مصيبتي كه رژيم صهيونيستي پس از پيروزي اش در جنگ شش روزه با آن مواجه شده است، بي شك سكانداري مبارزات ضد صهيونيستي بدست جنبش هاي اسلامي است.
اما " شائول مشعال" خاور شناس اسرائيلي معتقد است كه رهبران رژيم صهيونيستي بايد سپاسگزار رژيم هاي عربي باشند كه بي محابا مبارزه با جنبش هاي اسلامي را ادامه مي دهند.
نامبرده بر اين باور است كه جنگ شش روزه خط بطلاني بر گزينه ناسيوناليسم لائيك عربي كشيد تا جاي آن را گزينه اسلامي بگيرد كه به هيچ وجه كنار آمدن با پروژه صهيونيسم را بر نمي تابد.
با شرحي كه گذشت، انسان ديگر نيازي نمي بيند كه براي تبيين نقش رژيم هاي عرب در حفظ شرايطي كه به اسرائيل اجازه پي گيري تجاوزات و خيره سري اش را مي دهد، زحمتي به خود دهد ؛ زيرا آنچه كه براي رژيم هاي عربي مهم است، صرفا تلاش براي تحكيم اركان نظام بدون توجه به ضروريات برون رفت از اين واقعيت نوميد كننده است.
................................................................................
منبع:مركز اطلاع‌رساني فلسطين
16:52 - 11 نوامبر 2007
2 بازدید
1 پاسخ