اشک بر گونههای او جاری شد؛ همان مردی که کوه در برابر صلابتش سر فرود میآورد و طوفان در برابر استواریاش آرام میگرفت. اما دلِ بزرگش تاب دیدن رنج مردم را نداشت. او که در سختترین میدانها خم به ابرو نمیآورد،
وقتی پای درد و اندوه مردمانش به میان میرسید، چشمانش بارانی میشد. این اشک، نشانهی ضعف نبود؛ گواهی بود بر عظمت قلبی که درد مردم را میدانست.
14:07 - 12 خرداد 1405