غدیر تبریز؛ رودخانهای از مردم در خیابانهای ولایت
خیابانهای تبریز در عید غدیر میزبان موجی از جمعیت بود؛ موجی که در میان صدها موکب، هزاران پرچم و تصاویر شهدا جریان داشت و خیابانهای شهر را به رودخانهای از مردم تبدیل کرده بود. غدیر امسال اما فقط جشنی برای عید ولایت نبود؛ روایتی از یک سال پرحادثه و تجدید پیمان مردم با آرمانهای انقلاب و شهدا بود.
خبرگزاری فارس- تبریز: هنوز چند ساعت به زمان تجمع مردم در میدان ساعت تبریز مانده اما خیابانهای منتهی از مدتها قبل تسلیم جمعیت شده است. از باغ فجر تا چهارراه شهید بهشتی، آدمها شانه به شانه هم حرکت میکنند.خانوادهها، کودکان، سالمندان، جوانان و نوجوانان؛ همه آمدهاند و خیابان دیگر ظرفیت این همه مشتاق را ندارد. گاهی برای طی کردن چند قدم باید منتظر بمانی تا موج جمعیت راهی باز کند. صدای خنده کودکان، نوای مولودیخوانی، همهمه مردم و دعوت موکبداران به پذیرایی، در هم تنیده و فضای متفاوتی ساخته است؛ فضایی که تنها میتوان آن را با یک واژه توصیف کرد؛ «غدیر».هر چه به قلب جشن نزدیکتر میشوی، رنگها بیشتر میشوند. پرچمهای ایران و پلاکاردهایی با نوشتههای مرتبط با حال و هوای اینروزهای مردم در دست جمعیت بالا و پایین میروند؛ انگار امسال غدیر همرنگ روزهای مقاومت و ایستادگی مردم ایران شده است.دختران کوچک با لباسهای رنگی کنار مادرانشان ایستادهاند و پسرها با پرچمهایی که گاه از قد خودشان بلندتر است، میان جمعیت میدوند. مردم جلوی موکبها یکی پس از دیگری صف کشیدهاند.غدیر در قاب خاطره شهدا غدیر امسال، فقط یک جشن بزرگ مردمی نیست؛ روایت یک سال پرحادثه است.سال گذشته، همین خیابانها در حالی میزبان جشن غدیر بودند که مردم در شرایط جنگی و زیر آتش پدافندها در مراسم حضور یافته بودند. امسال اما مردم در حالی به جشن آمدهاند که در بیش از ۱۰۰ روز گذشته نیز خیابانها را رها نکرده و شبهای متوالی در مناسبتهای مختلف حضوری پرشور داشتهاند.
خیابان آرامتر از روزهای پرالتهاب جنگ است اما نشانههای آن روزها هنوز در جایجای شهر دیده میشود. کافی است چند قدم در مسیر جشن برداری تا نام شهدا را ببینی. تصاویرشان از موکبی به موکب دیگر امتداد یافته است. عکسهایی که از داربستها آویخته شدهاند، پرترههایی که بر پیشانی غرفهها نشستهاند و نامهایی که روی تابلوها نقش بستهاند. گویی شهدا نیز امشب در کنار مردم حضور دارند.بسیاری از موکبها نام خود را از شهدای جنگ رمضان گرفتهاند. روی یکی از تابلوها نام شهیدی نقش بسته که چند ماه پیش در میان بدرقه باشکوه مردم تشییع شد. چند قدم آنطرفتر موکب دیگری با نام شهیدی دیگر از مردم پذیرایی میکند.اینجا نام شهدا فقط بر تابلوها نوشته نشده؛ در میان گفتوگوهای مردم نیز جاری است. پیرمردی کنار عکس یکی از شهدا برای نوهاش از رشادتهای او میگوید و جوانی در مقابل تصویری دیگر، تلفن همراهش را بالا آورده تا یادگاری ثبت کند.نخستین غدیر پس از شهادت رهبر انقلاب در میان همه این تصاویر، عکس رهبر شهید انقلاب بیش از هر چیز نگاهها را متوقف میکند. مردم از کنار تصویرشان عبور میکنند اما کمتر کسی هست که دستکم چند ثانیه به آن خیره نشود. بعضی زیر لب فاتحهای میخوانند، برخی سلامی میدهند و عدهای در کنار تصویر عکس یادگاری میگیرند.
این نخستین عید غدیر پس از شهادت رهبر انقلاب است و همین موضوع حال و هوای متفاوتی به جشن بخشیده است.شاید به همین دلیل است که امسال شور جشن با نوعی دلتنگی درآمیخته است. مردم شاد هستند، میخندند، مولودی میخوانند و عید را جشن میگیرند اما در گوشه و کنار مسیر، ردپای فقدانی بزرگ نیز احساس میشود؛ فقدانی که حضورش را میتوان در قاب عکسها، در شعارها و حتی در سکوتهای کوتاه مردم مشاهده کرد.
غدیر، امام و امتداد یک مسیر همزمانی عید غدیر با ایام رحلت امام خمینی (ره) نیز معنای دیگری به مراسم امسال بخشیده است. در بسیاری از موکبها تصویر امام خمینید(ره) در کنار تصاویر شهدا و نمادهای غدیر قرار گرفته است. گویی تاریخ انقلاب، دفاع از میهن، فرهنگ شهادت و پیام غدیر، همگی در یک قاب جمع شدهاند.در طول مسیر، بارها نام امام خمینی (ره) شنیده میشود. سخنرانان از ولایت میگویند و مداحان از پیوند غدیر با مسیر انقلاب اسلامی. برای بسیاری از حاضران، این همزمانی تنها یک تقارن تقویمی نیست؛ یادآور مسیری است که از غدیر آغاز شده و تا امروز امتداد یافته است.
شعارهایی که در خیابان امتداد یافت شعارهای مردم نیز نسبت به سالهای گذشته تغییر کرده است. امسال صداها رساتر و جهتدارتر به گوش میرسند.شعارهای ولایی، انقلابی و استکبارستیزانه بخش مهمی از فضای جشن را شکل دادهاند. هر از گاهی موجی از شعار از میان جمعیت بلند میشود و چند صد متر آنسوتر ادامه پیدا میکند. نوجوانان و جوانان بیش از همه در این بخش فعال هستند و پرچمها را همراه با شعارها بالا میبرند.
شب آرامآرام بر شهر فرود میآید اما خیابان همچنان بیدار است. چراغ موکبها روشنتر از قبل میدرخشند و جمعیت نه تنها کمتر نشده، بلکه بیشتر هم شده است. از دور، خیابان شبیه رودخانهای از انسان به نظر میرسد.کودکی روی شانه پدرش نشسته و پرچم کوچکش را تکان میدهد. مادری دست فرزندش را محکم گرفته تا در ازدحام جمعیت گم نشود. چند جوان مشغول توزیع آب هستند و پیرمردی روی صندلی کنار خیابان نشسته و عبور مردم را تماشا میکند. هر کدام از این صحنهها بخشی از روایت امشب را میسازند.تصویری که در حافظه شهر میماند غدیر امسال تبریز فقط یک جشن خیابانی نبود. این جشن، آینهای از حال و هوای مردمی بود که یک سال پرحادثه را پشت سر گذاشتهاند؛ مردمی که خاطره جنگ را فراموش نکردهاند، نام شهدا را از یاد نبردهاند و در سالگرد رحلت امام خمینی (ره)، بار دیگر وفاداری خود به مسیر ولایت را در خیابانهای شهر به نمایش گذاشتهاند.
در پایان شب، آنچه در ذهن میماند نه فقط ازدحام جمعیت، نه صدها موکب و نه هزاران پرچم برافراشته است؛ بلکه تصویری از مردمی است که در میان خاطره شهدا، در سایه نام امام خمینی (ره) و با الهام از پیام غدیر، بار دیگر یکصدا شدهاند؛ تصویری که شاید سالها بعد نیز از غدیر ۱۴۰۵ تبریز در حافظه شهر باقی بماند.
20:41 - 14 خرداد 1405
