باورهای غلطی که ما را از امام زمان دور میکند!
انتظار فرج، مفهومی عمیق و سازنده است، اما برداشتهای نادرست از آن باعث شده برخی، یا به بیعملی برسند یا مسیرهای انحرافی را در پیش بگیرند.
مسئله مهدویت و انتظار ظهور امام زمان (عج)، یکی از مباحث مهم و تأثیرگذار در فرهنگ دینی شیعیان است. اما همانگونه که هر حقیقتی در معرض تحریف و سوءبرداشت قرار میگیرد، انتظار نیز از این قاعده مستثنی نبوده و در طول تاریخ، نگاههای انحرافی و نادرستی نسبت به آن شکل گرفته است. برخی از این نگاهها، مردم را به بیعملی و انفعال کشانده و برخی دیگر به افراط و برداشتهای نادرست دامن زدهاند. یکی از برداشتهای نادرست این است که انتظار را تنها در خواندن دعا، زیارت و انجام مستحبات خلاصه میکنند، بدون اینکه وظیفهای عملی برای خود در نظر بگیرند. این دیدگاه، انتظار را به امری کاملاً فردی و غیرمسئولانه تبدیل کرده و باعث میشود که جامعه نسبت به اصلاح امور خود بیتفاوت بماند. در حالی که آموزههای اسلامی، انتظار را یک مفهوم پویا و همراه با تلاش برای اصلاح جامعه معرفی میکنند. برخی گمان میکنند که هرگونه اقدام برای اصلاح جامعه بیفایده است و باید به حال خود رها شود تا امام زمان (عج) بیاید و همه مشکلات را حل کند. این تفکر، مسئولیتگریزی و توجیهی برای بیعملی است. در حالی که قرآن و احادیث به صراحت تأکید دارند که هر فرد مسئول اصلاح خود و جامعه است و زمینهسازی برای ظهور، نیازمند تلاش و آمادگی عمومی است.
یکی از خطرناکترین برداشتهای انحرافی این است که برخی تصور میکنند جامعه باید به اوج فساد برسد تا امام زمان (عج) ظهور کند. این دیدگاه، نوعی دعوت به گناه و رواج بیعدالتی است که نهتنها مخالف تعالیم دینی است، بلکه زمینهساز انحرافات و بحرانهای اخلاقی و اجتماعی میشود. انتظار حقیقی، تلاش برای گسترش عدالت و مبارزه با فساد است، نه دامن زدن به آن. عدهای معتقدند که امام زمان (عج) در جایی دور از این دنیا زندگی میکند و هیچ ارتباطی با ما ندارد. از سوی دیگر، برخی انتظار دارند که حضرت در تمام امور زندگیشان مستقیماً دخالت کند. این افراط و تفریط، باعث میشود که افراد یا از امام زمان (عج) کاملاً ناامید شوند یا تصور کنند که هر مشکل جزئیشان باید به صورت معجزهآسا توسط حضرت حل شود. در حالی که حقیقت غیبت، به معنای نادیده گرفتن نقش مردم در اداره جامعه نیست، بلکه نشانهی آزمونی الهی برای رشد و تکامل بشر است.
برخی افراد، تمام وظیفه خود را در این میبینند که امام زمان (عج) را ملاقات کنند و از انجام مسئولیتهای دینی و اجتماعیشان غافل میشوند. برخی دیگر، مدعی ارتباط خاص با حضرت شده و خود را واسطهای بین مردم و امام معرفی میکنند. این نوع نگاههای انحرافی، بستر سوءاستفاده افراد سودجو را فراهم کرده و باعث میشود عدهای از مسیر صحیح انتظار منحرف شوند. برخی، هر نوع حکومتی را قبل از ظهور امام زمان (عج) نامشروع میدانند و از پذیرش ولایت فقیه سر باز میزنند. این دیدگاه، جامعه را به هرجومرج و بینظمی سوق میدهد. در حالی که در منابع دینی، فقها به عنوان نواب عام امام در زمان غیبت معرفی شدهاند و مسئولیت هدایت جامعه را برعهده دارند. بیتوجهی به این اصل، موجب انحراف و سوءبرداشت از وظایف منتظران میشود. انتظار، به معنای آمادگی و تلاش برای ساختن جامعهای عادلانه و شایسته ظهور است، نه بهانهای برای بیتفاوتی، فساد، یا برداشتهای نادرست. منتظر واقعی کسی است که در اصلاح خود و جامعه کوشا باشد و در مسیر عدالت و معنویت گام بردارد. وقت آن رسیده که با اصلاح نگرشها و شناخت صحیح از مهدویت، جامعهای آماده برای پذیرش عدالت موعود بسازیم.
17:06 - 25 بهمن 1403
1 پاسخ