دیپلماسی بازدارنده؛ سفری که نشان داد «زبان قدرت» چگونه گوشها را تیز میکند| امیرمهدی اکبری
سیدعباس عراقچی امشب پا به اسلامآباد گذاشت ، نه مثل آن سالها که هیئت ایرانی را در فرودگاههای اروپایی سرگردان میگذاشتند و نه با آن چهره خسته مذاکرهکنندهای که میرود التماس کند تحریم را بردارند. این بار جتهای «جیاف-۱۷ تاندر» نیروی هوایی پاکستان، هواپیمای وزیر خارجه ایران را تا باند فرود اسکورت کردند. در فرودگاه، اسحاق دار، معاون نخستوزیر و وزیر خارجه پاکستان و فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده کل ارتش، ایستاده بودند تا از مهمان ویژه استقبال کنند.
صدای پای وزیر خارجه ایران در اسلامآباد، پژواکی جهانی دارد ، کاخ سفید اعلام کرده استیو ویتکاف و جرد کوشنر برای مذاکره راهی پاکستان میشوند و اگر مذاکرات جدی شود، حتی معاون اول رئیسجمهور آمریکا در آمادهباش است.تمام دنیا چشم به دهان ایران دوخته است نه به این دلیل که دیگری را دوست دارد، بلکه برای این میگوید تو دیگر «بازیگر» شدهای. در بازی بزرگ خاورمیانه، حرف آخر متعلق به کسی است که برگ برندهای روی میز بگذارد و ایران امروز آن برگها را دارد. مردم ایران هفتههاست رزمایشهای عظیم «الی بیتالمقدس» را میبینند، تنگه هرمز در قبضه اراده ملی است و اکنون این آمریکا و اسرائیل هستند که نگران معادله بازدارندگی جدید شدهاند.این همان «زبان قدرت» است که در خاورمیانه خریدار دارد و عراقچی حامل همین پیام است: «دیپلماسی ابزاری برای تأمین منافع و امنیت ملی است و زمانی وارد آن میشویم که شرایط لازم و منطقی برای آن ایجاد شده باشد.»شاهد عینی تحول بزرگ در سیاست خارجیشما هرجای سیصد سال اخیر خاک از دست دادیم، نتیجه «فقط حرف زدن» و «بچه خوب بازی کردن» فریب خورده بود: توافق ترکمنچای، گلستان، اخال، گلداسمیت، بحرین، ارارات، هیرمند ؛ تصویب این توافقاتِ تحقیرآمیز در تاریخ، حاصل اتکا به قدرت نبود. هرجا نگاه به غرب دوخته شد و «سفارتخانه»، نتیجهای جز از دست دادن حاکمیت ملی نداشتیم. اگر ایران امروز در قامت محوری مذاکره مینشیند، به خاطر تغییر موازنه است: وقتی ایران در قامت «قدرت» مینشیند، همه چیز متفاوت میشود.نشانه آنکه امروز نه تنها اروپا با احترام رفتار میکند، بلکه همه قدرتهای بزرگ میدانند که بدون ایران راهی به راه حل ندارند.
ترازوی سیاست خارجی جدید: ایران خودش تعیین میکنداسلامآباد این روزها به پایتخت دیپلماسی جهان بدل شده. این را نخستوزیر پاکستان (شهباز شریف) توجه فوقالعاده نظامی و مدنی خود را به میزبانی از هیئتهای ایران و آمریکا نشان داده است. شهروندان صبور ایران دقت کنند: آنان که میگفتند «زبان دنیا گفتگو و پول است» دروغ میگفتند. هرکه رفت پشت میز مذاکره با دو دست خالی و با تضرع، چیزی جز ذلت و عقبنشینی نصیبش نشد. امّا امروز، عراقچی با قدرت ایستاده، که:در رأس آن: تنگه هرمز بسته است و آمریکا محاصره دریایی را آغاز کرده اما نهتنها نتوانسته ایران را عقب براند، بلکه اکنون نگران مذاکره آبرومندانه با ماست و اروپا که یک بار در برجام به ما خیانت کرد، اکنون خود را نگران نشان میدهد.ورق برگشته: عزت، حکمت و مصلحت با تعریف مادیگر دورهٔ «بچه خوب بازی کردن» تمام شده. اسلامآباد شاهد این تحول استرژیک است. حامیان آن سیاست عقبنشستگانی که میگفتند «با آمریکا باید حرف زد تا روزن روشن شود» امروز مات و مبهوت به پیروزیهای چشمگیر ایران در برابر دشمنانی نگاه میکنند که تا آستانه نابودی ایران نیز رفته بودند ولی عقب نشستند و عقب خواهند نشست.ما از توافقنامههای ذلتبار گذشتیم. وارد نظم جدیدی شدهایم که خودمان آن را طراحی میکنیم.این سفر نشان میدهد که عزت از آن کسی است که ابتدا «بازدارندگی» را معنا کند، بعد مذاکره کند.مرهمگذار زخمهای تحقیر اقتصادی دوران برجام و سیاست «همه چیز بدهیم تا شاید یکی بگیریم» هستیم. و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
01:19 - 5 اردیبهشت 1405
1 پاسخ