درخواست وصل شدن اینترنت بینالمللیمطالبهدرخواست وصل شدن اینترنت بینالمللی
با عرض سلام و خسته نباشید با درود بر روان پاک شهیدان جنگ ۱۲ روزه و شهدای امنیت آشوب های اخیر و همچنین طلب عافیت برای تمامی حافظان امنیت این مرز بوم در ارتش،سپاه بسیج و عرض خسته نباشید خدمت آن دسته از مسئولانی که از هیچ تلاشی برای بهبود وضعیت معیشتی مردم عزیز ایران دریغ نمیکنند... مسئولین محترم امروز که به همت حافظان امنیت و حمایت اقشار مختلف مردم عزیز ایران آتش آشوب خاموش شده و ایران سربلندتر از همیشه از دل فتنه اخیر بیرون آمده ما ملت ایران ضمن تشکر از تلاشهای بی منت شما عزیزان با توجه به ضعف زیرساخت اینترنت داخلی که باعث شده دانشجویان و دانش آموزان مجبور به استفاده از پیام رسان های خارجی مثل تلگرام شوند. همچنین استفاده بخش زیادی از مردم از برخی امکانات که در داخل کشور موجود نیست چه مسائل مالی چه علمی و حتی استفاده برخی از سرویس های داخلی از api های خارجی خواهشمندیم با توجه به خاموشی آتش فتنه نسبت به وصل کردن اینترنت بین المللی اقدام فرمایید تا در شرایط اقتصادی کنونی امور آموزشی و مالی مردم عزیز بیش از این با ضرر مواجه نشود . با تشکر
وزارت ارتباطات و فناووری اطلاعات، رییس جمهور آقای پزشکیان، رییس قوه قضاییه، رییس مجلس جناب آقای قالیباف
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
اینجا «پیکر»ها صدا دارند!
گفتم نه دوربین دارم و نه حتی اسمش را مینویسم. فقط میخواهم از قبرها برایم بگوید. از آدمهایی که در یک چشم به هم زدن، نَفَسشان برید و شناسنامهشان باطل شد و «جنازه» صدایشان زدند.
گروه زندگی: «واویلا...واویلا... واویلا...» مرد جوان که شلوار لَش مشکی و تیشرتِ با عکس جمجمه پوشیده بود به جای لاالهالاالله، واویلا را نعره میکشید و زیر تابوت را گرفته بود. آدمهای پشت تابوت جوان بودند و زنها موهایشان باز بود. یکیشان که انگار نسبت خیلی نزدیکی با متوفی داشت با ناخنهای کاشت بلندش تمام صورتش را چنگ میانداخت و در جواب مردهایی که زیر تابوت واویلا میگفتند واویلایش را دلریشتر زجه میزد.بیسروصدا و از کنارههای مسیر دنبال تشییع جنازهشان راه افتادم. با اینکه سعی میکردم قاطی جمعیت شوم اما با چادری که به سرم بود بین جمعیتشان انگشتنما بودم. به سالن نماز میت که رسیدند فقط من بودم و آنها، میخواستم کمی نزدیک شوم اما چشمهایشان از خشم سرخ بود و حتی اشکهای همدردیام برای عکس جوانشان که روی تابوت مثل یک وصله ناجور جا خوش کرده بود هم نتوانست دلشان را نرم کند.
برای نماز میت آماده شوید
کمی عقبتر ایستادم. دلهره به جانم افتاد. تنها بودم و هزار فکر ریخت توی سرم. مردها تابوت را روی زمین گذاشتند. روحانیای که نمیدانم کجا ایستاده بود اما فقط صدایش از بلندگو میآمد، گفت: «برای نماز آماده شید!» زنها داد زدند؛ شاید هم فحش دادند، کلمات مبهم بود اما غلیظ و قوی؛ یک نوع دافعه ممتد داشت که حتی آن روحانی را هم به سکوت انداخت.
شاید فرار میکردم!
از بین دیوارهای شیشهای سالن نماز، راهم را به سمت سالن تطهیر کج کردم. شاید هم فرار کردم. نمیدانم. اینجا، عکسی که روی دست منتظران تحویل جنازه بود، آدم پیری را نشان میداد که موهای جلوی سرش ریخته بود. به عکسش نگاه کردم. شبیه همه چیز بود جز کسی که ممکن بود در اغتشاشات مرده باشد. اینها برعکسِ آنها، هنوز هم خدایشان لاالهالاالله بود؛ اما عصبانی، دردکشیده و مثل خانواده داغدار آن جوان، شوکهزده.کلمات را کنار هم میچیدم و هر قدم که جلو میرفتم، زجه کشداری پاهایم را سست میکرد و عقبم میزد. دردشان آنقدر عمیق بود که حرف زدن یادشان رفته بود و فقط با چنگ زدن به تنشان آرام میگرفتند. مردههای دیگری هم آمدند. پشت سر هم. نمیدانستم کدامشان به تیر غیب به رحمت خدا رفته و کدامشان به تیر اغتشاشات. اما سر صحبت را باز کردن با هیچ کدامشان آسان نبود.
خرمای نظام را نمیخوریم
هوا سوز بدی داشت. دست از پا درازتر سُریدم توی سالن انتظاری که روبهروی پنجره کوچک قسمت تحویل جنازه بود. نوک انگشتهایم سرخ شده بود و گزگز میکرد. دنبال آدمی میگشتم برای حرف زدن و هیچکس اشتیاقی به همصحبتی نداشت. همه توی خودشان بودند و غم، صدایش از همیشه بلندتر شده بود. کمی که گرمتر شدم دوباره رفتم بیرون. ساعت از سه بعدازظهر گذشته بود و بهشتزهرا کمی خلوتتر بود؛ درست شبیه ایستگاه صلواتیای که جلوی ردیف درختها کاشته بودند! دست دراز کردم که یک لیوان چای بردارم اما خانمی که پشت میز ایستاده بود گفت: «نه! اجازه بدید تازه بریزم، این یخ زده!»اسمش را که پرسیدم گفت «خانم کریمی» است؛ از کارکنان معاونت فرهنگی بهشتزهرا. پنج روز بود که آنجا بودند تا به قدر توان دستهایشان با یک لیوان چای تازه دم، یا آب گلاب و خرمای ارده زده، قند افتادهی یک آدم داغدار را بگیرند. سر صحبتمان باز شده بود و از آدمهایی میگفتیم که عزیزشان نه اغتشاشگر بود و نه حتی اعتراضگر؛ شاید برای خرید لقمهای نان یا در راه برگشتن از محل کار بودند که دستی از پشت سر، رگ گردنشان را زده و دفتر عمرشان را بسته بود. خیلیها با سنگ، خیلیها با سلاحهای سرد و حتی بعضیها با گلولههای مستقیمی که صورتشان را متلاشی کرده بود.پرسیدم: «تا حالا به خونوادههای داغداری که برای تحویل جنازه میان چای دادین؟» با ناراحتی گفت: «بله. اما بعضیهاشون اونقدر شستوشوی مغزی شدن که یکهو پس میزنن و میگن خرمای این نظام رو نمیخوریم!»
دنبال چه میگردی؟
غرق آدمها و گفتن از رنجشان بودیم که یک خانم ریزنقشِ میانسال به بهانه برداشتن لیوان چای جلو آمد. انگار دیده بود که کارت خبرنگاریام را نشان دادم و خودش را برای گفتوگو مشتاق نشان میداد. گوشی همراهم هنوز روی ضبط بود. پرسیدم: «عزیزی از شما به رحمت خدا رفته که اینجایید؟» جوابی نداد. اما به گوشیام اشاره کرد که ضبط را قطع کنم. زبر و زرنگ بود. کیفش را یک وری روی دوشش انداخته بود و کتانی پایش بود اما سرتاپای لباسهایش سیاه بود. حسی گفت آماده فرار است! خیلی شبیه این حالت بود.سلام دادم و حال و احوال پرسیدم. چایش را سر کشید و سرش را با تاسف تکان داد: «دنبال چی میگردی؟ آدمهای بیگناه؟ این جنازهها رو میبینی؟ هیچکدومشون از اون جنازهها نیست که. اصلا اون جنازهها رو که اینجا نمیارن.» با تعجب نگاهش کردم: «میدونید من دنبال کدوم جنازههام؟ همونهایی که مثلا بنده خدا از سرکار برمیگشته و یکهو اغتشاشگرها با پارهسنگ زدن توی سرش؛ یا با چاقو گلوش رو بریدن و ...» پرید وسط حرفم و خودش را به من نزدیک کرد: «میدونم. منم همونا رو میگم. جنازه اونا رو تو بیابونای اطراف تهران خاک میکنن نه اینجا!»خانم کریمی با تندی سرش داد کشید و گفت: «چرا فتنه میکنی؟ این حرفا رو از کجا درمیاری؟» آن زن فرار کرد. تا به خودم آمدم و خواستم دنبالش بروم به لبه خیابان رسیده بود و آنقدر دور شد که دیگر نفهمیدم کجاست. معلوم نبود از طرف کی آمده اما یکی از نیروهای خدمات که داشت دستمالهای کاغذی را از روی زمین جمع میکرد گفت دو سه روزی میشود که صبح تا ظهر میآید اینجا بین مردم داغدار مینشیند و از این حرفها میزند و نمک روی زخمشان میپاشد.
برایشان قرآن میخوانم
دستهایش پینه بسته بود و به قول خودش، کار هر روزش همین است که هر وقت کمی سرش خلوتتر میشود برای این جنازهها قرآن بخوانَد. پرسیدم: «کسی هم بود که اتفاقی کشته شده باشد؟»نوک دماغش را با پشت دستش خاراند و آه از دلش بلند شد: «یکی رو آورده بودن رعنا. قد رشید. مادرش داد میزد جوون مهندسم رو کشتن. بنده خدا انگار از محل کارش برمیگشته که نمیدونم تیر خلاص از کجا صاف میخوابه وسط پیشونیش. گلوله جنگی! آدم تن و بدنش میلرزه. مگه فقط اعتراض نبود؟ مامورا هم تا شنبه تیکه پاره شدن اما اسلحه نداشتن. حیف. حیفِ این جوون. اون که کاری به کسی نداشت. چرا کشته شد؟»
امضای حکم اعدام
راه افتادم بین قطعهها. خیلی از آدمها یکهو کشته شده بودند؛ یکی در حال رد شدن از خیابان، یکی وقتی از درِ مغازه بیرون آمده بود و یکی وقتی داشت به سمت سالن زیبایی زنانه میرفت. دور یک قبر سه طبقه، ده بیست تا آدم هوار بودند. کپه کپه دور تا دور قبر آوار شده بودند و قبرکن داشت سنگهای لحد را روی جنازهی کفنپیچشان میچید. هیچکس به هیچکس اعتماد نداشت. چشمغرهها زیاد بود و بالا آوردن گوشی برای عکس گرفتن یعنی امضای حکم اعدام.
اینجا هم ولمون نمیکنید؟!
گوشی را توی کیفم گذاشتم اما نمیخواستم از آنجا دور شوم. دنبال بهانهای برای ماندن بودم که یک قبرِ نزدیک، بهانهام شد. نشستم کنارش و افتادم به خواندن قرآن. چشمِ چند تا از تشییع کنندهها لرزیده بود. زنی با ساپورت و کت چرم مشکی بالای سرم ایستاد: «اینجا هم ولمون نمیکنید؟» دستپاچه شدم. من کاری به کار آنها نداشتم و فقط آمده بودم تا با کلماتم، در غم آدمهای سرزمینم شریک شوم.
با تخفیف قبر میکَنید؟
ترسم را قورت دادم و زود به قبر نگاهی انداختم: «اینجا قبر خالمه! خدا عزیزتون رو بیامرزه.» لبهایش را جوید و رفت سر خاک. تدفین تمام شده بود و قبرکن با تهمانده جانِ امروزش از قبر بیرون آمده بود و خودش را روی زمین میکشید. کمی که جلو رفت آرام افتادم دنبالش.ترسید. سریعتر رفت. من هم بدون اینکه دنبالش بدوم گفتم: «ببخشید دیدم شما خوب قبر میکنید خواستم ببینم تخفیف هم میدین؟!» حرفم نگرانترش کرد؛ برای منِ قبرستان نرفته، این جملهها در چرت و پرتترین حالتِ ممکنشان کنار هم چیده شده بود. قبرکن با تردید وراندازم کرد و به اتاق پذیرش اشاره داد: «برید اونجا راهنماییتون میدن.»کارتم را نشانش دادم و از همان فاصله سه چهار متریِ بینمان، به جان پدر و مادرم قسم خوردم که دنبال شر نمیگردم. او هم از همان جا که ایستاده بود، بیلش را توی کیسهای که روی کمرش بود جا انداخت و گفت: «این روزا شر همه جاست خانوم! جونم مهم نیست اما روزیِ بچههام رو نَبُر!»
فقط میخواهم از قبرها بگویم
گفتم نه دوربین دارم و نه حتی اسمش را مینویسم. فقط میخواهم از قبرها برایم بگوید. از آدمهایی که در یک چشم به هم زدن، نَفَسشان برید و شناسنامهشان باطل شد و «جنازه» صدایشان زدند.اشک توی چشمهایش حلقه بست: «فکر میکنی من از اینکه قبر بکنم راضیم؟ میخوام نون بچههامو دربیارم اما هر لحظه درد میکشم. من هیچوقت از صاحبای عزا نمیپرسم عزیزشون چطور مُرد. همیشه میگم عمر دست خداست و هر وقت دلش بخواد میگیره، اما اون جنازه صدامو درآورد. یه نوجوون بود. فقط یه نوجوون. دوستاش میگن بیا بریم اعتراضات خوش میگذره. وقتی توی قبر گذاشتمش هنوز از جای زخماش با اینکه با پنبه پانسمان شده بود خون میومد؛ خونِ گرم، میفهمی؟ انگار زنده بود ولی چند روزی میشد که مرده بود! به سرش سنگ زده بودن و دوستاش نمیدونستن کیا و همه از ترسشون فرار کرده بودن. انگار نه انگار که همه این جنازهها تا دیروز زنده بود ...»#اعتراضات #اغتشاشات #بهشت_زهرا#جنازه
05:42 - 24 دی 1404
55 پاسخ
@user170910105640798393124 دی 1404در پاسخ به وhttps://farsnews.ir/drpouyarezaei/1768296012404720857 اینترنت را وصل کنید اینو حمایت کنید
@user170910131927547476324 دی 1404در پاسخ بهhttps://www.aparat.com/v/ipesphoاز کجا آوردهاید؟ "دکتر محمدرضا عاصی"
@BeToAzDoorSalaam24 دی 1404در پاسخ بهمن که نمیتونم این مطالب دردناک رو تا ته بخونم... خدا به خونوادههاشون صبر بده فقط... نذاریم خون شهدامون پایمال بشه...
@Shaer24 دی 1404در پاسخ بهبر پهلوی لعنت، کاش این خبیث رو میکشتن تا کارش به اینجا نرسه که مثل باباش حلقوم ملت رو پاره کنه
@user1768178004124 دی 1404در پاسخ بهسطح نوشتن داستان و گزارش رو با گزارشی که روزنامه هم میهن نوشته مقایسه بکنیدخودتون ، فیک بودن از قطعه قطعه داستان میباره آدمو یاد اون داستان دو تا دختر میندازه که دوشکا حمل میکردن تو جبهه ، دقیقا همونقدر دروغ وفیک . به امید بیدار شدن افراد خواب مانده
@Shaer24 دی 1404در پاسخ بهضمنا لطفا دیگه اینجور گزارش های از ناحیه ضعف نزنید که یه عده بیان اینجا زر مفت بزنن، این نظام بدهکار هیچکس نیست جز شهدا تازه شهدا هم تو وصیت نامهها شون خودشون رو بدهکار انقلاب میدونستن، محکم بودن رو از رهبری یاد بگیرید
@Seyed_m_m24 دی 1404در پاسخ بهایشالله عوامل دخیل در این جنایت و طرفداراشون بالاخره تقاص پس میدهند و عدالت برقرار میشه.
@user17089605084524 دی 1404در پاسخ بهسکوت عجیب، روحانی و ظریف و خاتمی در برابر اتفاقات اخیر!اینها که بعد از جنگ ۱۲ روز۶ بلافاصله نطق شون باز شد بر علیه روسیه الان چرا ساکن اند؟
@user1768197813524 دی 1404در پاسخ بهخدا به بازماندگان عمر دهد. فورا بایستی عوامل اغتشاش شامل علی دایی، وریا غفوری و پرستویی اعدام شوند. همه عوامل اغتشاشی تو شهر ها گرفتید هم جلوی مردم اعدام کنید. بعد یه برنامه هم واسه ترور سس خرسی و کله زرد بریزید. در انتها هم تمامی پایگاه های تروریستی آمریکا و خاک اسرائیل را نشانه بگیرید تا داغ این ح…نمایش بیشتر
@LadyofWesterlands24 دی 1404در پاسخ بهفقط اونجا که نوشته بود "نمیدانستم کدامشان به تیر غیب به رحمت خدا رفته و کدامشان به تیر اغتشاشات."خدایا منو ببخش که خندیدم. واقعا هر کسی با این سطح از دانش نویسندگی میتونه بیاد علامت خبرنگاری خاص بگیره؟!
