شعری برای حضرت رضا علیهالسلام با مطلع «سلامی به تو ای ماه»
اردوان مجیدی، نویسنده و پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت، شعری در آستانه شهادت حضرت رضا علیهالسلام گفته است.
به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، اردوان مجیدی در سروده بلند و نو، برای حضرت رضا علیهالسلام شعری گفته و در اختیار خبرگزاری فارس قرار داده است. سلامی به تو ای ماه، کلامی است ربوبی و رحیمی، به تو ای پاره جان نبی(ص) شمس حقیقت، و دردانه خلقت.
شده ام باز هوایی نگاهت، شدم آشفته و حیران و پریشان، و غریبم، در این وادی غریبه و غفلت، به آن نامه بسم الله تو آمدهام از در تسلیم در این وادی اَیمَن، که رسم بر سر کویت، بزنم بر درت ای دوست، نگاهی، که تنها تو شناسای منی یار من و مونس تنهایی من، شاه خراسان و همه عالم امکان، که خدا کرده عنایت به چو من چون که تو را کرده امامم، که سلیمان منی جان منی قبله و ماوی من ای گوهر یکدانه، مشو یار تو پنهان ز چو من بنده بدکار که شاهان الهی همه دارند غلامان گنهکار و نرانند ز درگاه خود از لطف که چون مظهر جودند و سخا و کرم و مظهر غفران الهی، مکن ای دوست تو پنهان رخ نورانی خود را و بشو بدر تمامی و مگردان ز من ای یار نگاهت و مران از درت ای شاه رئوف و بکن از قاعده لطف عنایت، به من ای ضامن آهو که منم آهوی سرگشته کویت، تو کن ای شاه شکارم که به صید تو شوم کشته درگاه الهی و بسوزان پر این عاشق پروانه خود را، که شوم دود پراکنده و با ابر بگردم به حریم حرمت، گرد نگارم چه سبکبار بگردم و به این گردش خود گردم از امواج تلالو و شتابنده انوار تو، میگردم و میگردم و میگردم و بی سر شده و بی پر و پرکنده به صیدت شوم از نور تو روشن و بدین نور شوم بود ز نا بود، که این چشمه نور تو شده جنت ماوی من و روضه درگاه تو شد روضه رضوان، که رضایی به رضای حق و هم راضی و هم مرضیه عرش الهی
بزن ای شاه عصایت به دریای خروشان وجودم، که شود منعقد از امر تو ای صاحب امر و ولی من که در این معرکه جنگ به اغیار درونی و برونی بشود باز چنان راه هدایت و نجات یَبَسی، گرچه هم از پیش و پس و زیر و زِبَر یا چپ و از راست رسد لشگر شیطانی فرعون هوی و هوسی، نیست مرا ترس که همراه توام، هست به همراهی تو فیض ربوبی و کند بنده هدایت؛ نه همین بس، بزن ای شاه عصایت، به هر سنگ درونم و نما منفجر از شوق و بجوشان تو از آن سنگ بسی چشمه جوشان، ز یکی چشمه تسنیم و یکی چشمه کافور و هم آن چشمه دیگر، که سیراب کند تشنگی جمله ارکان وجودم، که تو فرزند همان حضرت موسی(ع) و رضایی دل من کرده هوایت، شدهام واله و مفتون تو ای شاه، گرفتار خیالت شدم و بی دل مجنون که چرا رخ ننمایی، شود آیا که شوم من، به ره رفته سادات فدایی؟ شدهام محو تماشای تجلی وجودت، شدهام واله و شیدا من حیرتزده و مانده و سرگشته، کُن ای دوست دلالت به حقیقت، بکن ای شمس حقیقت، طلوعی به بیابان وجودم، به قدمهای خود ای خضر بزن بر سر و بر جان من از لطف، شود مرتع سرسبز و شود جنگل و جنات و دو صد چشمه و انهار، بزن گام به جان من مسکین، بکن ای دوست نگاهی به من مانده و بیچاره که بی دل شدم و آمدهام بر در درگاه عنایات تو ای شاه، عنایت کن و لطفی، که تویی مظهر آن ذات لطیفی و رئوفی و رحیمی و کریمی و جوادی، تو رضایی، تو رضایی، تو رضایی.
***** تویی آن رضا به رضای حق، که رسیدهای به رضای حق، و شدی به حقِ رضایتش، به خدا راضی و مرضیه، تو آینهدار حق حقیقتِ همهی هستی ممکنی، تو تجلی اَتَمّ وجودی و همهی حق محقَقی، تویی آن درخت منادیای، که یمین طور مقدسی، به فروغ حق تو منوری، دهمین نوار مشعشعی، و به انس نور تو شد یمین همه سرزمین بلد یقین، بده جذوهای قبسی نشان به قلوب عاشق مبتلا، بزن این شرر که شود فواد و تمام جان، به شرار نار تو مشتعل، تویی آن وارث هشتمین که کند تحمل عرش دین، علمای دین، فضلای فلسفه و یقین، متشککین، همه اهل فن، همه اهل دین، همه اهل دل، متکلمین و محدثین، متوسمین و مورخین، همه سر فکنده به نزد تو، همه سر سپردهی علم تو، همهی عقل عقول جملهی عاقلان، همه منعکس ز تلالو و ز تشعشع صدف گوهر عقل تو، که ظهور عقل اَتَمّیُ و رخ گوهرت به کمال حق شده منتشر، عقلا به عقل تو عاقل و به تمیز عقل تو مکتشف، ز تجلیات و فروغ عقل اتَمّ تو همه در تلاطم حیرتند، چو کند عیان، رُخی از رموز همان هستی لامکان، به همه زمین و در آسمان، و همه عالم ممکنات، بشکافی و بکنی عیان، همه اهل دل، همه اهل فن، همه صاحبان بصر و جان، متحیّر و متعجب و به نجات این متحیرین، تو به حق چراغی و مقتدا، و به بندگان، تو همان دلالت هشتمی، تویی ای وارث انبیاء(ع)، همه اولیاء(ع)، همه اصفیاء(ع)، همه اوصیاء(ع)، و به حق خاتم انبیاء(ص)، به تو از خدا و ملائکش، ز خطاب روح و ز جبرییل، و همه جُملهی حاملین، برسد سلام و رسد صل
اردوان مجیدی پایان پیام/.
14:35 - 23 شهریور 1402
2 إعادة النشر
355 من المشاهدات
1 الإجابة