قربانی کردن نه یک نماد که عبادتی برای تقرب به خداست
خبرگزاری فارس: عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و علوم اسلامی، فلسفه قربانی کردن را تقرب به خدا دانست و گفت: قربانی کردن نه یک نماد بلکه یک عمل و عبادت شناخته شده‌ای است که راز و رمزهایی را درون خود دارد.
حجت‌الاسلام و المسلمین سعید بهمنی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و علوم اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار آئین و اندیشه فارس با بیان اینکه فلسفه قربانی کردن تقرب الی‌الله است، عنوان کرد: اعمال مختلفی موجب تقرب الی‌الله می‌شود که یکی از آنها قربانی کردن حیوان حلال گوشت و اطعام نیازمندان است بنابراین هر فعل محبوبی نوعی قربانی و تقرب به درگاه الهی محسوب می‌شود.وی با اشاره به یکی از روایات اسلامی مبنی بر «الصلاة قربان کل تقی» اظهار داشت: نماز از جمله کارهایی است که موجب تقرب اهل تقوا می‌شود از این رو فلسفه قربانی کردن تقرب به خداست لذا با توجه به اینکه قربانی کردن یک عمل است اما یک نماد نیز به شما می‌رود نه عملی که تماما نمادین و سمبلیک باشد بلکه خود عمل، یک عبادت شناخته شده‌ای است که راز و رمزهایی را در درون خود دارد.حجت‌الاسلام بهمنی تصریح کرد: قربانی، گذشتن از چیزهایی است که ما به آنها علاقه و دلبستگی داریم لذا در ماجرای حضرت ابراهیم (ع) فرزند بسیار شایسته‌ای که خداوند متعال در سنین کهولت به وی عطا کرده است به عنوان قربانی معرفی شده است.
وی ادامه داد: اسماعیل(ع) فرزند شایسته حضرت ابراهیم(ع) زمانی برای قربانی شدن انتخاب می‌شود که سنین نوجوانی را پشت سر می‌گذاشت دورانی که معرفت و ادب فرزند برای والدینش لذت‌بخش است و حضرت ابراهیم (ع) دستور خداوند را به فرزندش ابلاغ کرد و فرمود «فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّی أَرَى فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى» علاوه بر ابلاغ دستور خدا نوعی مشورت نیز به شمار می‌رود.عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و علوم اسلامی گفت: به قدری حضرت اسماعیل (ع) رشید است که خداوند عالم در امر ذبح او، با خودش مشورت می‌کند «فَانظُرْ مَاذَا تَرَى» و خداوند متعال با بیان این آیات در ادامه به نقش آفرینی این پدر و فرزند، تصریح می‌کند پدری که می‌خواهد بهترین فرزند خویش را در سنین پیری، قربانی کند در واقع هر دو تسلیم امر خداوند می‌شوند البته تأثیر این آموزه‌ها را در تاریخ معاصر کشور خود بارها مشاهده کرده‌ایم.وی اظهار داشت: بر اساس منابع مستند، پدران و مادرانی بودند که تا 4 فرزند خود را در راه خدا فدا کردند سخن آنها چیزی جز این نبود که خداوند، خود این نعمت را به ما ارزانی داشته و حالا نیز امانت خویش را از ما پس گرفته است لذا آنها مرگ فرزندان را رفتن به آغوش خداوند می‌بینند بنابراین، آموزه‌های فرهنگ ابراهیمی و اسماعیلی در عمق معرفتی مردم ما نیز نفوذ کرده است.
وی افزود: خداوند را شاکریم که در دوران معاصر رویدادهایی را مشاهده می‌کنیم که در زمان‌های گذشته فقط به تاریخ اختصاص داشت و به صورت نمادین در جامعه ارائه می‌شدند اما خوشبختانه امروزه نماد قربانی شدن حضرت اسماعیل(ع) در درگاه الهی به نمادی واقعی تبدیل شده است.حجت‌الاسلام بهمنی عنوان کرد: خداوند متعال با بیان این آیه «قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ» علاوه بر اینکه خداوند متعال به حضرت ابراهیم (ع) آفرین گفته بلکه «قَدْ صَدَّقْتَ» بیانگر گواهی قبول عمل ابراهیم و اسماعیل علیهم‌السلام است.وی با اشاره به آیه «إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ» گفت: خداوند این آیه را برای نقش آفرینی چندین پیامبر دیگر از جمله حضرت یوسف (ع) نیز بیان فرموده است درواقع وقتی حضرت یوسف(ع) از مهلکه زلیخا نجات می‌یابد آن هم یک قربانی تلقی شده؛ عملی که موجب تقرب یوسف (ع) و سربلندی او می‌شود بنابراین پاداش خداوند در مقابل این سربلندی، قبولی عمل و اعطای مقاماتی است که تا ابد آنها را برای بشریت اسوه و الگو قرار می‌دهد.انتهای پیام/ک
14:42 - 7 نوامبر 2011
7 بازدید
1 پاسخ