جشنواره با هياهو هويت نمي‌يابد
خبرگزاري فارس: شايد تولد منطقي يك جشنواره به خاستگاه آن برگردد و يا هدف آن، بتواند به آن هويت بدهد اما قطعا، هيچ رخدادي و از جمله هيچ جشنواره‌اي، صرفا با هياهو به هويت و جايگاه نمي‌رسد.
جايگاه هر رخدادي، در درجه اول به جنس و ماهيت خود آن برمي‌گردد و ذات يك ماجراست كه مخاطب را به دنبال كردن آن علاقه‌مند مي‌سازد.
برپايي جشنواره‌هاي ريز و درشت داخلي در سينماي ايران، كه گاه حتي مورد انتقاد كارشناسان نيز قرار مي‌گيرند، به خودي‌خود كار اشتباهي نيست و در بسياري موارد، محملي است براي پيشرفت سينما در كشور.
به عنوان مثال، جشنواره «سينما حقيقت» به دليل اين كه يك جشنواره خاص براي سينماي مستند با رويكردهاي تعريف شده است، در طي برپايي دوره‌هاي مختلف، اين زمينه را در ذات خود دارد كه صاحب هويت و جايگاه شود. جشنواره «پويانمايي» يا «سينماي جوان» و «فيلم كوتاه» نيز همين حال و هوا را دارد. يا حتي «جشنواره مستند كيش» كه ديگر نيست. جشنواره‌هايي مثل «كوثر»، «شهر»، «تسنيم» و «پليس» هم به اين دليل كه جشنواره موضوعي محسوب مي‌شوند، حداقل در اندازه موضوع خود، مي‌توانند كاركرد داشته باشند و چرخ سينماي شهري و پليسي را به حركت درآورند يا به عنوان مثال «جشنواره دفاع‌مقدس» به عنوان جشنواره سينماي بومي و ايراني از چنين پتانسيلي برخوردار است.
جشنواره‌هاي ريز و درشت محلي، منطقه‌اي و سراسري هرگاه در تعريف خود، چنين مختصاتي داشته‌اند، هم به ماندگاري رسيده‌اند و هم جريان‌ساز ظاهر شده‌اند و هرگاه از اين تعاريف به دور بوده‌اند، مقطعي و براي رسيدن به اهدافي كوتاه مدت و تاريخ‌مصرف دار برگزار شده‌اند و ديگر ردي از آنها در سينماي ايران ثبت نشده است.
تقويم سينمايي به ما مي‌گويد كه امسال با اضافه شدن جشنواره‌هاي جديد در روزها، هفته‌ها و ماه‌هاي آينده ترافيك جشنواره‌هاي سنيمايي داخلي، سنگين‌تر از گذشته خواهد بود اما اين يك اصل است كه شايد جشنواره با هياهو متولد شود اما يا هياهو هويت پيدا نمي‌كند و با درشت‌نمايي آن نمي‌توان جاي جشنواره درشت ديگري را گرفت.
سينماي ايران امروز به جشنواره‌هاي نياز دارد كه بتوانند در بعد بين‌المللي براي سينماي ايران اعتبار كسب كنند و فضايي براي ارائه اثر و تبادل نظر فراهم آورند. قطعا ما نمي‌توانيم مثل مدل‌هاي اروپايي و آمريكايي و يا نمونه‌هاي دم‌دستي عربي، جشنواره‌هاي ويتريني برگزار كنيم. يعني هر كاري كنيم، بنا به قواعد و قوانين و باورهاي عرفي و فرهنگي‌مان، نمي‌توانيم حتي رسيدن به اين خط مشي را در بازار جشنواره‌هاي منطقه براي اين سينما ترسيم كنيم، پس چه بهتر كه خود را با ظاهرسازي فريب ندهيم و اول بتوانيم قدم‌هاي‌مان را طوري بر زمين بگذاريم كه راه رفتن خودمان را از ياد نبريم و بعد به فكر بلندپروازي و البته قدرت‌نمايي باشيم.
جشنواره‌هايي مثل «سينماحقيقت»، «فيلم كوتاه تهران»، «پويانمايي»، «دفاع مقدس»، «كودك و نوجوان» چنين قابليتي براي سينماي ايران دارند و اگر قوي‌تر برگزار شوند و انرژي‌ها، توانايي‌ها و البته بودجه‌هاي كلان به‌جاي پراكنده شدن و تكثير شدن در برپايي همين جشنواره‌ها به‌كار گرفته شوند، قطعا بيشتر به نفع جريان فرهنگي كشور خواهد بود.
------------------------------------
نويسنده: علي افشار
ilafshar@gmail.com
------------------------------------
انتهاي پيام/ا
14:29 - 2 اردیبهشت 1390
0 بازدید
1 پاسخ