پیشنهاد پناهیان برای نامگذاری خیابانی در تهران به نام «شهید کافی»
خبرگزاری فارس: حجت‌الاسلام علیرضا پناهیان در سخنانی در مهدیه تهران با اشاره به جایگاه والای بنیانگذار این محموعه معنوی، پیشنهاد کرد با هدف بزرگداشت مرحوم شیخ احمد کافی، یکی از خیابان‌های تهران به نام این شهید انقلاب نامگذاری شود.
به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه فارس، آنچه در ادامه می آید، گزیده‌ای از سخنرانی حجت‌الاسلام علیرضا پناهیان با عنوان «نهال ولایت در نهاد خانواده» است که در دهه اول محرم هر شب ساعت 20 در مهدیه تهران برگزار می‌شود.* امام خمینی(ره) احترام ویژه‌ای برای مرحوم کافی قایل بودحجت الاسلام پناهیان با اشاره به اینکه بعد از گذشت سال‌ها، هنوز نوارهای سخنرانی شهید کافی عزیز، بنیانگذار مهدیه تهران با آن صوت دلنشین و زیبا، گوش جان انسان را نوازش می‌دهد؛ گفت: ما اصلاً مانند ایشان در بعضی از جنبه‌ها کسی را نداشته‌ایم. ایشان سخن خداوند را به دل مردم نشاند. بروید مطالعه کنید و ببینید که حضرت امام چقدر به ایشان احترام می‌گذاشت و هر وقت که برای دیدار امام به نجف می‌رفتند، امام چگونه به ایشان محبت می‌کرد و او را مورد لطف خود قرار می‌داد.پناهیان با یادآوری این موضوع که بسیاری از شهدای دفاع مقدس، در همین مهدیه تهران و پای منبر شهید کافی تربیت شدند و به جبهه رفتند و به شهادت رسیدند، گفت: بسیاری از پدرها و مادرهایی که در همین مهدیه و پای روضه‌های قشنگ شهید کافی گریه می‌کردند، فرزندان خود را تقدیم انقلاب کردند. * حجت‌الاسلام کافی توسط مأموران ساواک و با آمپول هوا به شهادت رسید
این استاد حوزه و دانشگاه با تاکید بر نقش بی‌بدلیل مرحوم کافی در ایام انقلاب درباره نحوه شهادت وی به دست عمال رژیم شاه گفت: ایشان یک‌مرتبه در سخنرانی خود نام حضرت امام(ره) را به زبان آورد و همین باعث شد که مأمورین ساواک در راه، یک تصادف ساختگی برای او ترتیب دهند و بلافاصله بعد از تصادف، ایشان را از خودرو بیرون آورده و به یک آمبولانس منتقل کنند. آن مأمور ساواک که مسئول اجرای نقشه بود، خودش اعتراف کرده است که؛ «در آمبولانس، به ایشان آمپول هوا زدم و او را به شهادت رساندم.»پناهیان با اشاره به اینکه بعد از شهادت ایشان حتی اجازۀ تشییع جنازه هم داده نشد، گفت: در آن زمان در ایران، تنها کسی که اجازه تشییع پیکرش داده نشد، همین شهید بزرگوار بود. چون می‌دانستند که پای تشییع جنازه ایشان، انقلابی برپا خواهد شد.* برای باوفاشدن و باادب شدن هرچه بیشتر مردم تهران خیابانی به نام «شهید کافی» نامگذاری شودوی با پیشنهاد نامگذاری خیابانی در تهران به نام «شهید کافی» گفت: در جمع شما مؤمنین و مشتاقان اباعبدالله(ع) در این شب محرم عزیز، از شورای شهر تهران، از شهرداری تهران ـ و یا هر جای دیگری که دقیقاً مسئول این امر است ـ تقاضا می‌کنم، برای نورانی شدن شهر تهران، برای باوفاشدن و باادب شدن هرچه بیشتر مردم تهران، یکی از خیابان‌های خوب تهران را که مناسبتی داشته باشد، به نام شهید کافی نامگذاری نمایند.
پناهیان در توضیح علت پیشنهاد خود یاد آورشد: البته واضح است که شهید کافی به این نامگذاری احتیاجی ندارد و این ما هستیم که به نام ایشان احتیاج داریم؛ برای اینکه جوانان ما و نسل‌های بعدی ما، وقتی نام ایشان را بر روی در و دیوار شهر می‌بینند، بپرسند که او که بوده است؛ برای اینکه فرزندان ما با آثار پربرکت ایشان و با صدای دلنشین ایشان آشنا شوند و تأثیربپذیرند.* نگاهی به زندگانی پربرکت شیخ احمد کافیبر اساس این گزارش، مرحوم حاج شیخ احمد کافی(ره) در سال 1315هجری در شهر مشهد دیده به جهان گشود. جدّ بزرگوارش مرحوم آیت الله میرزا احمد کافی یزدى، از علما و زهّاد بزرگ یزد بود که اواخر عمرش به مشهد رفت و در آنجا ساکن شدند مرحوم کافی با تشویق جدّش از سن ده سالگی شروع به تحصیل علوم دینی کرد. وی از همان دوران کودکی به «قرآن» و «اهل بیت» عشق می ورزید و پیوسته در محافل ذکر مصیبت سرور و سالار شهیدان حضوری عاشقانه داشت که حکایت از ارادت قلبی اش نسبت به آن حضرت می داشت. مرحوم کافی در سن 18 سالگی رهسپار نجف اشرف شد و تا سال 1338 هـ. ش در آنجا دروس سطح را در محضر اساتید معروف حوزه ی علمیه نجف گذراند و پس از آن به قم آمد و تا سال 1340در قم ساکن بود و از محضر اساتیدی همچون آیت الله سید ابوالفضل موسوی تبریزى، آیت الله راستی کاشانی و مرحوم آیت الله مدنی تبریزی (شهید محراب) فیض برد.
عاشق دلباخته، مرحوم کافى، از سنّ هشت سالگی به خاطر صدای رسا و خوبی که داشت، دعای کمیل را در حرم امام رضا(علیه السلام) می خواند که مورد استقبال بسیاری از مردم قرار گرفته بود و نیز در مدتی که در نجف ساکن بود، به دستور آیت الله مدنی تبریزى، دعای ندبه، مدرسه ی «سید» در نجف و نیز دعای کمیل بارگاه ملکوتی حضرت ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) را قرائت می کرد. که افراد بسیاری از دور و نزدیک در این مجالس دعا حاضر می شدند.از سال 1340ه.ش که آقای کافی به تهران رفت و در این شهر ساکن شد. جلسات دعای ندبه را در منزل خویش برپا می کرد. به دلیل استقبال پر شور و کم نظیر مردم و کمبود جا، بر آن شد تا با کمک برخی از بازاریان و خیّرین تهران، «مهدیه» را در خیابان ولی عصر(عج) تهران بنا نهد.مرحوم حاج شیخ احمد کافی(ره) همواره کارهایش را با مشورت مراجع عظام تقلید همچون امام خمینی(ره)، آیت الله خوئى، آیت الله گلپایگانی (ره) و آیت الله مرعشی نجفی (ره) انجام می داد، از این رو همواره مورد حمایت و تأیید آن بزرگواران بود.بنیان گذار کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی(ره)، مرحوم کافى را همواره در امر تبلیغ مورد تشویق و حمایت قرار می داد و ارادت قلبی خاصی به ایشان داشت و به ایشان می فرمود:«من از شما می خواهم که در مهدیه برای من دعا کنید».مرحوم آیت الله میلانی(ره) نیز در مشهد توجه خاصی به مرحوم کافى داشتند و همواره می فرمود:«کافی برای شیعیان کافی است».
مرحوم آیت الله مرعشی نجفی(ره) نیز بارها فرمود:«کمتر مرجعی را سراغ دارم که به اسلام چنین خدمتی کرده باشد».حاج شیخ احمد کافی از سال 1338 هجری شمسی که در قم ساکن شد، مبارزات سیاسى خویش را علیه رژیم ستم شاهی پهلوی آغاز کرد و در سخنرانی های خود، مردم را نسبت به چپاول و ظلم همه جانبه ی حکومت سیاه محمد رضا شاه آگاه می کرد؛ به همین خاطر متجاوز از 40 بار به زندان رفت و در سال 1354 و 1355 به ایلام تبعید شد.لیکن این مبارز نستوه هرگز از مواضع خویش کناره گیری نکرد و همواره مراتب حمایت خویش را از حضرت امام خمینی(ره) ابراز داشت. وی پس از ترور حسنعلی منصور، به جرم همکاری با گروه شهید «بخارایی» به شش ماه زندان محکوم شد، اما هرگز در جنگ جلادان جفاکار از پای نشست. پس از واقعه ی 15خرداد سال 1342 نیز ماه ها در زندان به سر برد. پس از آن نیز هم زمان با ایراد سخنرانی های پر شور و حماسی در مساجد مختلف تهران، به برپایی مراسم عارفانه ی دعای کمیل و ندبه، و نیز برگزاری محافل آموزش قرآن و مجالس اخلاقی در خانه اش برای کودکان و نوجوانان همّت گماشت.با فرا رسیدن ماه شعبان سال 1398 هـ. ق و شروع مراسم جشن، بنیان گذار انقلاب اسلامى، حضرت امام خمینی(ره)، در بیانیه ای اعتراض آمیز علیه رژیم شاه چنین ابراز داشتند که با این کشتار گسترده ی رژیم پهلوی در شهرهای مختلف ایران، عیدی برای ملّت مسلمان ما باقی نمانده است و در چنین شرایطی که ملّت عزیز ما در عزای عزیزان خود نشسته، چگونه ممکن است کسی به شادمانی بپردازد؟!
مرحوم شیخ احمد کافی(ره) دیگر درنگ ننمود و از برگزاری مراسم جشن و چراغانی که در تهران کم نظیر بود خودداری کرد و در خانه نشست.دژخیمان رژیم پهلوی که تاب ماندن ایشان را در تهران نداشتند، وی را راهی سفری اجباری کردند، از این رو مرحوم آقای کافی در روز پنج شنبه، چهاردهم شعبان سال 1398ه.ق به قصد مشهد از تهران خارج شد؛ شب را در گرگان سپری کرد و صبح روز جمعه، نیمه ی شعبان سال 1398 هـ. ق که مصادف با سال1357بود، پس از آنکه نماز صبح را در قوچان خواند، در حالی که به گفته ی یکی از همراهان ایشان، در حالی که مشغول قرائت دعای ندبه در خودرو بودند، در یک تصادف فوق العاده مشکوک، روح بلندش به ملکوت اعلی پیوست و چشمانی که یک عمر در فراق مولایش اشک ریزان بود، فرو بسته شد.* ویژه‌نامه محرم و صفر خبرگزاری فارس/87انتهای پیام/ک
14:45 - 9 آذر 1390
20 بازدید
1 پاسخ