جنگ مثل بازی شطرنجه. اسم طرف مقابلو بذار حریف یا اصلا همون دشمناگه فکر کنیم دشمن احمقه محکوم به پذیرش شکستیم.... توی جنگ بهتره قبل از هر چیز بپذیریم دشمن نخبه سیاسیه (حتی اگه نباشه؛ بهتره تصور کنیم که هست)... بهتره دست بالا بگیریم تا به زحمت نیفتیم!یه مثال از باهوش بودن حریف:
رئیس جمهور امریکا هم از طرف اپوزیسیون و هم شرکای اروپاییش تحت فشار بود که جنگی یه طرفه رو شروع کرده و میشد با ایران از طریق دیپلماسی به نتیجه رسید.و ترامپ آقای ونس رو برای مذاکره فرستاد؛ صلح طلب ترین عضو کابینه ش.تو شطرنج به این میگن کیشجواب ما چیه؟!
تسلیم یعنی پذیرش مات؛بی توجهی به کیش میشه خطر مات شدنتوجه کنید که ترامپ ونس رو فرستاد ولی با شرایطی که اطمینان داشت ایران نمیپذیره. هدفش چیه؟۱. همراه کردن اروپا با خودش۲. کاهش فشار مخالفان داخلیهمیشه قبل از کیش شدن؛ حریف رو باهوش بشمریم و برای رفع کیش راهی باز بذاریم.
02:04 - 24 فروردین 1405