«دو تفنگدار»؛ قصه‌ای نوستالژیک با ریتمی کم‌جان
فیلم «دو تفنگدار» با روایت تلاش نوجوانی برای اثبات بی‌گناهی‌اش، به موضوعاتی چون رفاقت، اعتماد و مشکلات نوجوانان می‌پردازد؛ اما کندی ریتم و پرش‌های تدوینی، جذابیت اولیه داستان را در بخش‌هایی کاهش می‌دهد.
به گزارش خبرنگار گروه سینمایی باشگاه خبرنگاران توانا، «دو تفنگدار» داستان پسری به نام علیرضا را روایت می‌کند که در غیاب پدرش، برای کمک به تأمین معاش خانواده در کارگاهی مشغول به کار است. وقتی پولی را که استادکارش برای سپردن به بانک به او داده، می‌دزدند و علیرضا متهم می‌شود، او همراه دوستش برای پیدا کردن سارق و اثبات بی‌گناهی‌اش تلاش می‌کند.فضاسازی نوستالژیک و رفاقت در کانون توجهرنگ‌ولعاب بصری فیلم، حال‌وهوای گذشته را به‌خوبی منتقل می‌کند و فضای داستان را برای مخاطب ملموس‌تر می‌سازد. استفاده از لهجه اصفهانی نیز از نقاط قوت اثر است؛ لهجه در بیشتر موقعیت‌ها طبیعی به نظر می‌رسد و تصنعی نیست. فیلمنامه هم از همان ابتدا گره اصلی داستان و مسئله علیرضا را برای مخاطب روشن می‌کند.تصویربرداری و حرکت دوربین در خدمت روایت قرار دارند و باعث سردرگمی نمی‌شوند. شخصیت‌پردازی‌ها نیز در مجموع به‌اندازه است و مخاطب می‌تواند با شخصیت‌ها ارتباط برقرار کند.یکی از بخش‌های قابل‌توجه فیلم، پرداختن به مفهوم رفاقت است. دوست علیرضا برای اثبات بی‌گناهی او تلاش می‌کند و از این راه، ارزش همراهی و وفاداری را به نمایش می‌گذارد. قرارگرفتن نوجوانان در موقعیت اتهام و پنهان‌کاری علیرضا از خانواده نیز می‌توانست زمینه‌ای برای پرداخت عمیق‌تر به مشکلات نوجوانان و پیامدهای تصمیم‌هایشان باشد؛ بااین‌حال، فیلم در این بخش فرصت چندانی برای بررسی پیامدها فراهم نمی‌کند.افت ریتم و پایان‌بندی کم‌اثرفیلم در تدوین با پرش‌هایی روبه‌روست که گاهی به پیوستگی روایت آسیب می‌زند. ریتم نیز در بخش‌هایی کند می‌شود و ممکن است برای مخاطب خسته‌کننده باشد. جذابیت آغازین داستان در ادامه تا حدی فروکش می‌کند.
با توجه به روایت داستان در اصفهان، انتظار می‌رفت از لوکیشن‌های تاریخی و شاخص این شهر بیشتر استفاده شود تا هویت و معماری آن نیز در کنار ماجراهای شخصیت‌ها به تصویر درآید. شخصیت مادر علیرضا هم چندان باورپذیر از کار درنیامده است؛ واکنش‌های او به رفتارهای مشکوک پسرش بیش از حد بی‌تفاوت به نظر می‌رسد و امکان پرداخت جدی‌تر به نگرانی‌ها و پیگیری‌های او وجود داشت.پایان‌بندی نیز تأثیرگذاری لازم را ندارد و جمع‌بندی روشنی از اتفاقات داستان به دست نمی‌دهد. پایان تیتراژ، بدون افکت صوتی، از تأثیر نهایی فیلم می‌کاهد.در مجموع، «دو تفنگدار» با فضاسازی نوستالژیک، لهجه طبیعی اصفهانی و پرداختن به رفاقت، ظرفیت‌های قابل‌توجهی دارد؛ اما ضعف‌هایی در تدوین و ریتم، برخی واکنش‌های غیرقابل‌باور شخصیت‌ها و پایان‌بندی کم‌اثر، مانع از آن می‌شود که فیلم به اندازه ظرفیت داستانش بر مخاطب تأثیر بگذارد.نگین شریف، خبرنگار نوجوان
22:28 - 5 اکتبر 2026
3320 بازدید