فیلمساز مستقل: با پول جیبمان رقابت میکنیم
کارگردان یکی از آثار پانزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم ۱۰۰ با انتقاد از نبود حمایت کافی از فیلمسازان مستقل گفت: برخی فیلمسازان برای ساخت آثارشان موتورسیکلت یا تلفن همراه خود را میفروشند، اما در جشنواره باید با آثاری رقابت کنند که از بودجه و تجهیزات قابلتوجهی برخوردارند.به گزارش خبرنگار «گروه سینما»ی باشگاه خبرنگاران توانا، رضا اسماعیلی، فیلمساز حاضر در پانزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم ۱۰۰، درباره شکلگیری ایده اثر خود و انگیزهاش از پرداختن به موضوع کودکان و جنگ اظهار کرد: پس از مشاهده فراخوان جشنواره و بخش مربوط به کودکان و جنگ، تصمیم گرفتم فیلمی با محوریت کودکان بسازم. دغدغه من همیشه کودکان بودهاند؛ نهفقط کودکان ایران، بلکه تمام کودکان جهان که حق ندارند جنگ ببینند و سختی بکشند.این فیلمساز افزود: به نظرم بخشی از مشکلاتی که در بزرگسالی با آن مواجه میشویم، به این مسئله بازمیگردد که نتوانستهایم دوران کودکی خود را آنگونه که باید زندگی کنیم. به همین دلیل تلاش کردم در این فیلم نگاه ویژهای به کودکان داشته باشم و توجه مخاطب را به شرایط آنها جلب کنم.روایت کودکی در جهان پس از مرگاسماعیلی درباره ارتباط داستان فیلم با زندگی مخاطبان بیان کرد: فیلم من در فضایی جادویی ساخته شده و شخصیت کودک داستان در جهان پس از مرگ قرار دارد. برای درک بهتر این فضا باید فیلم را دید، اما آنچه برای من اهمیت دارد، توجه به کودکان و سرنوشت آنهاست.
این فیلمساز ادامه داد: شاید فیلم من حتی به دست یک درصد از کسانی که باید آن را ببینند نرسد، اما امیدوارم بتواند توجه افرادی را که رفتار و تصمیماتشان برای کودکان خطرآفرین است، به سرنوشت آنها جلب کند.بعضیها برای ساخت فیلم موتور و گوشی خود را میفروشندکارگردان حاضر در جشنواره فیلم ۱۰۰ درباره مهمترین چالشهای تولید آثار مستقل اظهار کرد: مهمترین چالش ما این است که مستقل فیلم میسازیم؛ نه به جایی وابستهایم و نه به دفتر یا مجموعهای متصل هستیم. یکی از اصلیترین مشکلاتمان نیز نداشتن بودجه است.وی مطرح کرد: همین امروز با یکی از دوستان صحبت میکردیم که میگفت یک فیلمساز موتورسیکلت خود را فروخته تا فیلم بسازد و فرد دیگری تلفن همراهش را فروخته است. ما خودمان کار میکنیم، زحمت میکشیم و با پولی که به دست میآوریم فیلم میسازیم. بسیاری از دوستانمان نیز صرفاً از روی علاقه و دغدغه شخصی وارد این مسیر میشوند.اسماعیلی با انتقاد از نبود توجه کافی به شرایط تولید فیلمسازان مستقل بیان کرد: به نظرم جشنواره فیلم ۱۰۰ و دیگر جشنوارهها باید نگاه ویژهای به فیلمسازان مستقل داشته باشند؛ کسانی که بدون برخورداری از حمایت مالی و امکانات سازمانی، آثارشان را تولید میکنند.فیلم میسازم چون نمیتوانم نسبت به رنج کودکان بیتفاوت باشموی درباره انگیزه شخصی خود از فیلمسازی توضیح داد: هر زمان تصمیم میگیرم فیلمی بسازم، ابتدا باید دغدغهای در درون من شکل بگیرد. اینطور نیست که صرفاً موضوعی را انتخاب کنم و بگویم حالا درباره آن فیلم بسازم.
این کارگردان تشریح کرد: در این فیلم، دغدغه من کودکی است که درگیر جنگ شده؛ همان کودک معصومی که شاید نتوانم برایش کاری انجام دهم. اما حداقل میتوانم با ساختن فیلم، رسالت خودم را انجام دهم.اسماعیلی تأکید کرد: شاید فیلم من حتی کمتر از یک درصد احتمال داشته باشد که به گوش کسانی برسد که باید آن را ببینند، اما همین احتمال اندک نیز برای من انگیزهای است تا درباره این موضوع فیلم بسازم.چرا باید با پول جیبم مقابل فیلمهای برخوردار از بودجههای کلان رقابت کنم؟این فیلمساز در ارزیابی خود از جشنواره فیلم ۱۰۰ بیان کرد: جشنواره فیلم ۱۰۰ جشنواره مهمی است که میتواند از فیلمسازان جوان حمایت کند و فرصتی فراهم آورد تا کسانی که حرفی برای گفتن دارند، آثارشان را ارائه کنند. حضور در این جشنواره تجربه خوبی است و فضای آن را دوست دارم. امیدوارم روزبهروز بهتر شود و سالیان سال ادامه پیدا کند.وی در ادامه با طرح مطالبهای درباره نحوه حمایت از فیلمسازان مستقل گفت: خواهش میکنم از سالهای آینده نگاه ویژهای به فیلمسازانی داشته باشند که به هیچ مجموعهای وابسته نیستند و با انگیزه و هزینه شخصی خود فیلم میسازند و در جشنواره شرکت میکنند.اسماعیلی تصریح کرد: نباید شرایط بهگونهای باشد که منِ رضا اسماعیلی، از انزلی بیایم و با پول جیب خودم فیلم بسازم، اما با کسی رقابت کنم که میلیونها تومان بودجه و تجهیزات فراوان پشت سرش قرار دارد. به نظرم باید به این تفاوت شرایط توجه شود و جشنوارهها نگاه ویژهای به فیلمسازان مستقل داشته باشند.تماس مادری با دخترش در جهان پس از مرگ؛ ماندگارترین پلان فیلماین کارگردان درباره تأثیرگذارترین سکانس فیلم خود گفت: فکر میکنم پلان سوم فیلم برایم جذابترین بخش باشد؛
جایی که تلفن زنگ میخورد و مادرِ دختر قصه با او صحبت میکند. در واقع، مادر از جهان ما با دخترش در جهان داستان ارتباط برقرار میکند.وی با اشاره به دیالوگ مادر در این صحنه بیان کرد: مادر به دخترش میگوید: «هنوز اون تیکه از موهات که به سنجاق سرت چسبیده بود رو دارم؛ گذاشتمش تو همون جامدادی فلزی که بابات برات خریده بود.»اسماعیلی این صحنه را یکی از بخشهای مورد علاقه خود در فیلم دانست؛ صحنهای که در آن، خاطره و دلتنگی مادر از طریق یک یادگار کوچک از فرزندش روایت میشود.
09:23 - 28 شهریور 1405