صدور کارت ایثار برای بسیجیانمطالبهلزوم کارت ایثار برای بسیجیها شرکت کننده در جنگ و تامین امنیت کشور
بسیجی ها همیشه در شرایط سخت بی مزد و منت وظیفه ی خود را انجام دادن در جنگ،اغتشاشات،زلزله،بلایای طبیعی،کار جهادی و شهید تقدیم این انقلاب کردن و همیشه مظلوم واقع شدن از طرف معاندین مزدور خوانده شدن بعضی ها تهمت زدن که پول میگیرن و همیشه مورد حمله شبکه های معاند قرار گرفتن ولی بی منت پای انقلاب ایستادن در جنگ ۱۲ روزه ۱۸ساعت فعالیت داشت از گشت زنی و تامین امنیت تا دستگیری مزدوران دشمن و... در جنگ تحمیلی سوم چهل روز از کار زندگی زدن شبانه روز در حال تامین امنیت شهر و محله های خود و تامین امنیت راهپیمایی شبانه ی مردم مبعوث شده بودن و کمترین جز از طرف مردم از هیچ نهادی از بسیجیان تشکر نشد و کمترین حق بسیجیان فعال در این دو جنگ تحمیلی کارت ایثار است البته این موضوع به جذب بیشتر در بسیج هم کمک خواهد کرد.
ریاست محترم ستاد کل نیروهای مسلح، مجلس شورای اسلامی، سازمان بسیج مستضعفین، فرمانده سپاه پاسداران
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
اینجا، زنان فقط پرچم نمیدوزند...
صدای چرخهای خیاطی، گاهی از صدای موشک هم بلندتر است. وقتی ملتی تصمیم میگیرد پای پرچمش بایستد، حتی سوزنها هم شکل مقاومت به خود میگیرند.اینجا، در گوشهای از اختیارآبادِ کرمان، زنانی نشستهاند که جنگ را فقط در اخبار نمیبینند؛ آنها هر روز، تکهای از غیرت این سرزمین را میدوزند. پارچههای سهرنگ، زیر دستانشان آرامآرام قد میکشند؛ انگار هر پرچم، وصیت ناتمام یک شهید است که دوباره به اهتزاز درمیآید.
خبرگزاری فارس _ کرمان: در روزهایی که جبهه مقاومت زیر سنگینترین هجمههای رسانهای و امنیتی دشمن ایستاده، پشتِ میدان نیز سنگری برپاست؛ سنگری بیصدا، اما پرهیاهو.در حسینیه مسجد جامع اختیارآباد، بانوان جهادگر «گروه جهادی محمدمهدی ایرانمنش» روزها دور هم جمع میشوند؛ نه برای یک دورهمی ساده، بلکه برای دوختنِ پرچمی که معتقدند نباید حتی یک لحظه روی زمین بماند.پویشی به نام «نذر پرچم»؛ پویشی که حالا دیگر فقط یک کار فرهنگی نیست، بلکه به روایت مردمِ این شهر، تبدیل به «بیعتی جمعی» با پرچم جمهوری اسلامی شده است.
وقتی پرچم، سلاح میشود
عالمه شیخشعاعی فرمانده پایگاه بسیج دختران حاجقاسم و مسوول گروه جهادی محمدمهدی ایرانمنش، با روایت روزهای آغاز این حرکت می گوید: پویش نذر پرچم از همان روزهای ابتدایی جنگ آغاز شد و با همراهی امام جماعت مسجد جامع اختیارآباد، تهیه پارچهها و امکانات اولیه انجام گرفت.وی می افزاید: از همان اول کار، حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر از بانوان، در حسینیه مسجد و پایگاه قائم جمع شدند و دوخت پرچمها را آغاز کردند؛ برخی روزانه ۱۰ پرچم میدوزند و مجموع تولید روزانه گاهی به ۱۰۰ پرچم میرسد.شیخشعاعی با اشاره به گسترش این پویش بیان می کند: تاکنون حدود هزار و ۵۰۰ پرچم دوخته و در میادین، اجتماعات مردمی و کاروانهای خودرویی شهر کرمان و اختیارآباد توزیع شده است.اما شاید مهمترین جمله این بانوی جهادگر، همان جملهای باشد که میان صدای چرخهای خیاطی، معنای دیگری پیدا میکند؛ آنجا که میگوید: «همانطور که سلاح رزمندگان، موشک و پهپاد است، سلاح ما هم همین پرچمهاست و نمیگذاریم پرچم ایران روی زمین بماند.»
بیش از ۶۰ شب؛ بیش از ۶۰ روایتِ ایستادگی
ماجرا فقط به دوخت پرچم ختم نمیشود. اختیارآباد، بیش از ۶۰ شب است که خوابِ آرام به خود ندیده؛ هر شب، کاروانی از خودروها با پرچمهای ایران، نوحه، سرود و شعار، از این شهر به سمت کرمان حرکت میکند؛ کاروانی که حالا برای مردم، فقط یک حرکت خیابانی نیست، بلکه تبدیل به «رژه وفاداری» شده است.مسوول گروه جهادی محمدمهدی ایرانمنش اختیارآباد می افزاید: این کاروانها با همکاری امام جماعت مسجد جامع اختیارآباد، هیئت کفالعباس و نیروهای مردمی برگزار میشود و هر شب، پس از یک اجتماع کوچک در اختیارآباد، به سمت شهر کرمان حرکت میکنند.وی خاطرنشان می کند: این کاروان با برنامه های گروههای سرود، خادمیاران، اجرای موسیقی حماسی، قرائت سوره فتح و دعای توسل حضور دارند و در میادین مختلف شهر، از میدان بسیج و شورا گرفته تا میدان کوثر، به اجتماعات مردمی میپیوندند.شیخشعاعی یادآور می شود: پایان هر شب، حوالی ساعت ۲۳:۳۰ (۱۱و نیم)، دوباره مردم به اختیارآباد بازمیگردند و برنامه با دعای فرج به پایان میرسد.این شبها، کرمان فقط شاهد عبور چند خودرو نیست؛ شهر، هر شب از زیر پرچمهایی عبور میکند که زنانی در سکوت دوختهاند تا فریادِ «ایران تنها نیست» خاموش نشود.
از موکب تا کمک به خانوادههای آبرومند
پشت این پرچمها، فقط شورِ خیابان نیست؛ یک جریان مردمی در حال نفس کشیدن است.بانوان پایگاه دختران حاجقاسم، این روزها بخشی از موکبهای مردمی را نیز برعهده گرفتهاند؛ از آمادهسازی دمنوش و چای تا مدیریت کامل برخی ایستگاههای پذیرایی در شهر.فرمانده پایگاه بسیج دختران حاجقاسم و مسوول گروه جهادی محمدمهدی ایرانمنش اختیارآباد، تصریح می کند: برخی شبها، صفر تا صد موکبها را نیروهای پایگاه اداره میکنند و علاوه بر آن، بستهبندی اقلام و تهیه غذا برای نیروهای امنیتی نیز انجام می شود تا به آنها بگوییم مردم قدردان زحماتشان هستند.اما روایت این جهاد مردمی، فقط به خیابانها محدود نمانده است.وی با اشاره به مشکلات اقتصادی برخی خانوادهها در اختیارآباد می گوید: با همکاری واحد نیکوکاری مسجد جامع و خیرین، تلاش کرده ایم بخشی از مشکلات خانوادههای آبرومند شهر را برطرف کنیم؛ حتی چند روز پیش، هزینه بیمارستان یکی از بانوان پایگاه که برای تولد فرزندش دچار مشکل مالی شده بود، تأمین شد.
پرچمهایی که برای ایران فریاد میزنند!
حجتالاسلام محمدعلی شیخشعاعی امام جماعت مسجد جامع اختیارآباد نیز به جزئیات پویش نذر پرچم اشاره می کند و می گوید: «نذر پرچم» در سه بخش اجرا میشود؛ جمعآوری کمکهای مردمی، تهیه و دوخت پرچمها و سپس توزیع رایگان آنها در تجمعات، مراسم و آیین ها. وی می افزاید: هرجا احساس شود مردم به پرچم نیاز دارند، این پرچمها میان آنها توزیع میشود و حتی برخی مجموعهها برای دریافت پرچم مراجعه میکنند که بدون دریافت هزینه، پرچمها در اختیارشان قرار میگیرد.حجتالاسلام شیخشعاعی تأکید می کند: تاکنون بیش از هزار و پانصد پرچم تهیه و توزیع شده و این حرکت همچنان ادامه دارد.
اینجا، زنان فقط پرچم نمیدوزند...
گاهی تاریخ، در میدانهای جنگ نوشته نمیشود. پشت یک چرخ خیاطی نوشته میشود... با دستهای مادری که نخ را از سوزن رد میکند تا پرچم کشورش روی زمین نماند.در روزگاری که دشمن، برای شکستنِ یک ملت، اتاق جنگ رسانهای چیده، اینجا زنانی نشستهاند که بیسروصدا، «امید» میدوزند.زنانی که شاید اسلحه به دست نگرفته باشند، اما هر پرچمی که از زیر دستانشان بیرون میآید، شبیه گلولهای است به قلبِ ناامیدی دشمن و شاید رازِ ماندگاری ایران همین باشد. اینکه هنوز در گوشهای از این سرزمین، کسانی هستند که برای برافراشته ماندن یک پرچم، روز و شب بیدارند.
09:55 - 19 اردیبهشت 1405
1 پاسخ
@Yaheidarkarar19 اردیبهشت 1405در پاسخ به
