این جنگ امتحان الهی است. برخی در این امتحان در نقش وطن فروش ظاهر شدند. برخی ترسو و بزدل، برخی به جای حمایت از جبهه خودی از دشمن حمایت کردند. برخی ایمان ناقص خود را نیز از دست دادند. برخی توجیه گر جنایات و کودک کشی ها شدند. سناتور آمریکا کشتار کودکان توسط آمریکا را محکوم می کرد ایرانی توجیه می کرد
درخت بیعت؛ آغازِ تاریخی که از قلبها شروع شد!
در محکِ الهی، عدم حضور در میدان، نقابی بیش نبود بر چهرهٔ بهانه! فتح حقیقی، در «رفتن» و «بیعت» بود؛ جایی که دلها، از بند طمع رها شده، در پناه حقیقت، زیر سایهٔ عشق گرد آمدند و بر تارک تاریخ، آغاز جاودانهای را حک کردند.
خبرگزاری فارس _ کرمان: گاهی حقیقت، نه در روزهای آرام، بلکه در شبهایی روشن میشود که خیابانها پر از حضور است؛ شبهایی که بعضیها از پشت پنجره یا شیشهٔ تلویزیون نگاه میکنند و بعضی دیگر، قدم در میدان میگذارند.سوره فتح، در ادامه روایت خود، ما را دقیقاً به همین نقطه میآورد؛ جایی که «دعوت» مطرح میشود، «انتخاب» شکل میگیرد و «ایستادن» یا «عقبکشیدن»، سرنوشتها را از هم جدا میکند.
در ادامهٔ این سلسله گزارش ها، به سراغ آیات ۱۶ تا ۱۸ سورهٔ فتح میرویم که میدان را از یک صحنه ساده، به یک آزمون تعیینکننده تبدیل میکنند؛ جایی که دیگر نه بهانه معنا دارد، نه تأخیر.
خط سرخ دعوت؛ برزخ بین پاداش و عذاب!
آیه ۱۶: سَتُدْعَوْنَ إِلَىٰ قَوْمٍ أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ ۖ فَإِن تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْرًا حَسَنًا ۖ وَإِن تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُم مِّن قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًاترجمه: بهزودی شما را به سوی قومی سختجنگجو فرا میخوانند؛ با آنان میجنگید یا آنان تسلیم میشوند. پس اگر فرمان ببرید، خداوند پاداشی نیکو به شما میدهد و اگر همانند گذشته روی برگردانید، شما را به عذابی دردناک عذاب خواهد کرد.تفسیر:این آیه، «دعوت» را از یک فرصت ساده، به یک محک جدی تبدیل میکند. دیگر خبری از میدانهای کمهزینه نیست؛ اینجا، صحنهای است که فقط با حضور واقعی میتوان در آن ماند. قرآن، با این فراخوان، ایمان را از درون دلها بیرون میکشد و آن را در معرض آزمون قرار میدهد.
تطبیق با امروز:امروز هم دعوتها بیصدا نیستند. در همین شبها، وقتی خیابانها پر میشود، وقتی قدمها روی آسفالت مینشیند و صداها در شهر میپیچد، همان دعوت تکرار میشود.عدهای نگاه میکنند، تحلیل میکنند، میسنجند و عدهای، بیآنکه منتظر امنترین شرایط بمانند، وارد میدان میشوند.این آیه، دقیقاً برای همین لحظههاست؛ لحظههایی که باید تصمیم گرفت: تماشا یا حضور.
قضاوت عدل؛ از ناتوان معذور تا توانای مسؤول!
آیه ۱۷: لَّيْسَ عَلَى الْأَعْمَىٰ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ ۗ وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ وَمَن يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًاترجمه: بر نابینا گناهی نیست و بر لنگ گناهی نیست، و بر بیمار گناهی نیست؛ و هرکس خدا و پیامبرش را فرمان برد، او را در باغهایی که از زیر آنها نهرها جاری است وارد میکند و هرکس روی برگرداند، او را به عذابی دردناک عذاب میکند.تفسیر:قرآن، در عین صراحت، عدالت را هم فراموش نمیکند. میان «ناتوانی» و «بهانه»، تفاوتی روشن میگذارد.اما برای آنان که میتوانند و نمیآیند، دیگر جایی برای توجیه باقی نمیگذارد. اینجا، مرزها دقیق و بیابهام ترسیم شدهاند.
تطبیق با امروز:در همین شبها، همه شرایط یکسان نیست؛ بعضی واقعاً نمیتوانند بیایند. اما خیلیها هم هستند که میتوانند، اما ترجیح میدهند نیایند.این آیه، آن مرز را نشان میدهد؛ مرزی که میان «نمیتوانم» و «نمیخواهم» کشیده شده است و حقیقت این است: میدان، این دو را خوب از هم تشخیص میدهد.
از باور تا بیعت؛ تعهد قلبی، ثمر آرامش و فتح!
آیه ۱۸: لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًاترجمه: بهراستی خدا از مؤمنان خشنود شد، آنگاه که زیر آن درخت با تو بیعت میکردند و آنچه در دلهایشان بود دانست، پس آرامش را بر آنان نازل کرد و پیروزی نزدیکی به آنان پاداش داد.تفسیر:اوج روایت اینجاست؛ لحظهای که ایمان، از «باور» عبور میکند و به «تعهد» میرسد.بیعت، یعنی ایستادن پای انتخاب، حتی وقتی آینده روشن نیست و نتیجه؟ رضایت خدا و نزول آرامشی که فقط نصیب ایستادگان میشود.
تطبیق با امروز:بیعت، فقط یک تصویر در تاریخ نیست؛ یک «الگو»ست. آنجا، مؤمنان در لحظهای سخت ایستادند و با حضورشان، وفاداری را امضا کردند و امروز هم، همین الگو در میدانهای زنده تکرار میشود.در شبهایی که خیابانها و میادین پر از قدمهایی میشود که از دل خانهها بیرون آمدهاند، یک اتفاق فراتر از یک تجمع ساده در حال رخ دادن است: یک «بیعت زنده».نه روی کاغذ، نه در شعارهای از پیش نوشته، بلکه در ایستادنی واقعی.آنجا، زیر سایه یک درخت و اینجا، در دل شبهای شهر، اما حقیقت یکی است:«وفاداری، وقتی معنا پیدا میکند که در میدان دیده شود.»این حضورها، یعنی همان عهدی که روزی در تاریخ ثبت شد، امروز هم با قدمها تکرار میشود تا نشان داده شود که این مسیر، هنوز با ایستادن مردم زنده است.
حرف آخر...
فردا، ادامهٔ همین امشب است. همین قدمها، همین ایستادنها، همین لحظههایی که بعضیها انتخاب میکنند بمانند و بعضیها نه.میدان، دوباره باز میشود؛ با همان قانون همیشگی: "یا در صف ایستادگان میایستی، یا بیرونِ روایت میمانی."پیروزی، از آسمان نمیافتد؛ از دل همین قدمهایی میآید که در سختی برداشته میشود.و حقیقتی که دشمن از آن میترسد، همین است: "این راه، با هر شبِ حضور، به صبحِ فتح نزدیکتر میشود."
08:14 - 31 فروردین 1405
3 پاسخ
@user170910024278959528931 فروردین 1405در پاسخ بهسلام ، بقول امام موسی صدر (شر مطلق ) ما را خوب میشناسد یعنی قریب به اتفاق ملت ایران را همانهایی که ۹۸درصد به جمهوری اسلامی ایران رای دادند! امروز همان ۱۲ فروردین است! زمزمه های من آمدم و تو نیامدی فقط و فقط زمزمه ایجاد تفرقه است!و بس! خانم محترم حداقل تاریخ پس از انقلاب را مطالعه کنید!
@Khorshidp1331 فروردین 1405در پاسخ بهدر ابتدا سپاسگزارم که به آیات مهم سوره فتح اشاره کردید. خداوند حکیم در آیات بسیاری نشانه هایی را برای مومنان قرار داده که حفیقت را تشخیص دهند.از همه مهمتر خداوندی که بر کرسی آسمان و زمین تکیه زده بارها در قرآن اشاره کرده که این آیات برای کسانیست که او میخواهدبدانند و اگر اونخواهدهیچ زمان نمیفهمند .
