سایهای که رفت، عهدی که ماند و فریادی که برخاست
آتشِ رفتنِ رهبر، خاکسترِ صبر را به بادِ انتقام سپرد. آن پدرِ آسمانی، در کورانِ وداع، ما را به نبردی مقدس فراخواند. نه برای سوگواری در انزوا، که برای خلقِ حماسهای از انتقامِ مقدس؛ حماسهای که با خونِ کرمان آغاز شد و با فریادِ مشترکِ امت، به سوی طلوعِ خورشیدِ عدالت، یعنی ظهور، به حرکت درآمد. اکنون، ما حاملانِ این شعلهایم که هرگز خاموش نخواهد شد.
خبرگزاری فارس _کرمان: ما مردانِ بزرگی را بدرقه کردیم؛ سلیمانیِ سردار، رئیسیِ خادم، نصراللهِ صبور و ابراهیمِ مغنیه، قامتِ ایستادگیِ نسلِ ما. اما وداعِ پدرِ امت، همچون زلزلهای بود که زیربنای عادتِ ما به امنیت و آرامش را لرزاند. چشم به دهانِ او دوخته بودیم؛ صدایش، معجزهای بود که بغضها را میشکست. اکنون، قابِ خالیِ تلویزیون، تصویری از نبودن است که دل را به درد میآورد. دلتنگی برای نگاه، لبخند و کلام او، حجمی از نبودن است که در سینه جای نمیگیرد و آرزویِ ترکیدنِ همین دلِ داغدار را به جای دعا مینشاند.
عهدِ بستنشینان و ندای خونخواهی
در این میان، مردمانِ کرمان، فرزندانِ راستین آن پدر، رسمِ وفاداری را به اوج رساندند. در میدان آزادی، در کوثرِ شهرشان، زیرِ بارانِ بیامان، در بست نشستهاند؛ چهار روز، به نامِ خونخواهیِ آقایی که قلبشان را ربود. این اعتکافِ اعتراضی، تجلیِ این حقیقت است که رفتنِ ایشان، تنها یک حادثه نبود، بلکه جراحتی عمیق بر پیکرِ امت است.این بستنشینی، زبانِ حالِ تمام کسانی است که با هر خبر از ایشان، جان میگرفتند و اکنون میخواهند با فریاد و اعتراض، آتشِ درون را آرام کنند. داغِ بزرگانِ ما، اینگونه است؛ رفتنشان، ما را قویتر میسازد تا راهشان را با صلابت ادامه دهیم.
حرف آخر| انتظارِ ظهور و عهدِ تازه
آقاجانم، عزیزترینم! شهادتت مبارک؛ این پایانِ نیلوفریترین شکوفایی بود. اینک، مرز میانِ این زمین و آسمان برای ما شفافتر شده است. داغِ فراق، ما را به یقین رسانده که دیگر جای ماندن نیست؛ زمان، به انتظارِ یارانِ نهایی رسیده است.
دلمان قرص است که این خونها، این فداکاریها، زمینهسازِ آن وعدهی بزرگ است. کاش هم اینک، صاحب اصلیِ این دیار، با پرچمی از عدل و داد طلوع کند و جهان را از ظلم بزداید؛ ما آمادهایم تا در رکابش، هرچه را که پیمان بستیم، به سرانجام برسانیم. اینک تو در آسمان، پناه ما خواهی بود و ما بر زمین، ادامهدهندهی راهِ ناتمامِ تو.«روحت شاد، یادت گرامی و راهت پر رهرو باد.»
08:55 - 14 اسفند 1404
