بهسوی غزه، اربعینِ خون و بیداری
راه کربلا، راه غزه است. اگر به حسین(ع) لبیک گفتیم، به کودکان غزه هم باید برسیم. اربعین، تمرین وفاست. اینبار بهسوی غزه، با همان شعار: لبیک یا حسین، لبیک یا مظلوم!
در غزه دیگر نان نیست، آب نیست، دارو نیست. کودکان با چشمانی خشک و شکمهای گرسنه به دیوارهای ویرانشده تکیه دادهاند. آنچه میماند، استخوانهایی است که نه در اثر مرگ طبیعی، که از شدت گرسنگی فرو میریزند. این فقط جنگ نیست؛ این یک قحطیِ برنامهریزیشده است.محاصره چندماههی غزه، حالا به نسلکشی خاموش تبدیل شده است. آنسوی سیمخاردارها، چشم جهان کور شده؛ نهادهای جهانی از کار افتادهاند. اما خون، هنوز جاریست؛ و مظلوم، هنوز تنهاست.آیا باید در برابر این رنجها، فقط ناظر باشیم؟ اسلام، دینی که فریاد "هَل مِن ناصر" را پاسخ گفت، امروز از ما سکوت نمیخواهد. پیامبر(ص) فرمود: "هر که فریاد مظلوم را بشنود و کمک نکند، مسلمان نیست."اربعین، نماد جهانی مظلومیت و قیام است. میلیونها نفر با پای پیاده به سوی کربلا میروند تا بگویند "ما با حسینیم." اما امروز کربلای دیگری در غزه شکل گرفته است. لذا بر هر مسلمان آزادهای واجب است اربعین اش فقط تا کربلا نباشد، وقتی غزه هم فریاد "هل من ناصر" سر دادهاند؟مظلومیت امروز فلسطین کمتر از کربلای دیروز است. اینبار نه یزید یکنفر است، نه شمر تنها یک قاتل. لشکر ظلم، با تجهیزات و سکوت جهانی آمده، و کودک پنجسالهای را در غزه بهجای آب، با قطره اشک سیراب میکند.همانگونه که اربعین را میلیونی به پا میکنیم، وقت آن است که مسلمان کل جهان حرکت دیگری را آغاز کنند، کربلای غزه! حرکت بهسوی مرزهای فلسطین، نه لزوماً برای جنگ، بلکه برای حمایت، برای شکستن سکوت، برای زندهنگهداشتن یک وجدان جهانی.
ما مسلمانیم؛ ساکتماندن بر درد امت، خیانت است. غزه را از روی نقشه پاک نمیکنند اگر ما از دل خود پاکش نکنیم. نگذاریم تاریخ فردا بنویسد: مسلمانان دیدند، دانستند، و کاری نکردند.راه کربلا، راه غزه است. اگر به حسین(ع) لبیک گفتیم، به کودکان غزه هم باید برسیم. اربعین، تمرین وفاست. اینبار بهسوی غزه، با همان شعار: لبیک یا حسین، لبیک یا مظلوم!#غزه_تموت_جوعاً #کودکان_غزه#نسلکشی_در_غزه#رژیم_صهیونیستی #رژیم_کودک_کش #حماسه#مقاومت
14:51 - 31 تیر 1404
