هنرمند باید در اثرش گلایه کند، نه پشت تریبون!
کارگردان فیلم سینمایی «کمدی انسانی» معتقد است: هنرمند گله و شکوه و آه و ناله و اعتراضی هم اگر دارد باید در اثرش منعکس شود و در فردیتش رسوخ یابد نه در پشت تریبون‌ها
به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری، پنجمین جلسه «فیلمنامه فیلم» از سلسله نشست های «سینماپاتوق حوزه هنری» با موضوع نقد و بررسی فیلم سینمایی «کمدی انسانی» به کارگردانی محمد هادی کریمی روز گذشته ٢٧ مرداد ماه در سالن اوستای حوزه هنری برگزار شد. کریمی نویسنده در خصوص ساخت این اثر گفت: هنرمند کبوتر حرم نیست، گل گلخانه نیست، همین سختی‌ها و صعوبت‌ها و ملامت شنیدن‌ها و در عین حال به خود وفادار بودن هاست که برای هنرمند سلوک می‌آفریند، لذت تجربه کاتارسیستیک از فیلمسازی را به هنرمند می‌دهد، هنرمند گله و شکوه و آه و ناله و اعتراضی هم اگر دارد باید در اثرش منعکس شود و در فردیتش رسوخ یابد نه در پشت تریبون‌ها ... به همین خاطر از سختی های ساخت فیلمی چون کمدی انسانی در بخش خصوصی نمی‌خواهم بگویم، راستش آنقدر همه و همه معترض شده‌اند که اهمیت و شکوه اعتراض به کل از بین رفته و ما به جای اعتراض بیشتر تعارض‌های رفتاری را پیرامونمان می‌بینیم. وی افزود: فردیت برای هنرمند از نان شب هم واجب تراست، مهم تر از تکنیک های فیلمسازی، کانسپتی است که قرار است مبنای ساخت جهان یک فیلم شود، مهم تر از زاویه ی دوربین، زاویه ی فکری سازنده ی یک اثر به موضوعی است که قرار است هسته ی مرکزی اثر او تلقی شود، البته، به اشتراک گذاشتن بی پروای فردیت، خود یک جرات و جسارت و اعتماد به نفس و رهایی ویژه ای می طلبد که رسیدن به این موقعیت بسیار دشوار است.
کریمی با بیان اینکه «کمدی انسانی» فیلمی است بیوگرافیک، پیرامون زندگی یک فرد و به واسطه آن که هر زندگی‌ای در ادوار و دهه‌های مختلف امتداد می‌یابد، اضافه کرد: داستان ما هم در چند دهه رخ می‌دهد و این به معنای تاریخی بودن داستان نیست گرچه برای نشان دادن هر دهه، تصاویر باید منطبق با حال و هوا و فضای آن دهه باشد؛ از بافت معماری و لباس گرفته تا اشیاء صحنه و رخدادهای اجتماعی ویژه آن دهه، ولی «کمدی انسانی» وقتی دقت می‌کنیم یک فیلم جامعه شناختی است و نه تاریخی، و این جامعه شناختی از کریدور بیشتر روان شناختی است، یعنی از خلال بُعد روان‌شناختی رشد یک پسر در خانواده، مدرسه و در کل پیرامونش به یک نگاه کلی از جامعه‌ای که او در آن بزرگ شده و نیز اثری که او در بزرگسالی بر پیرامونش می‌گذارد می‌رسیم. وی افزود: اینکه خشونت چطور در وجود یک فرد نهادینه و سپس باز تولید و منتشر می‌شود و همه این تلخی‌ها باید به زبانی گفته می‌شد که به لحاظ بصری و گرافیک همه عین تابلوی نقاشی باشد که عشق اصلی و کشش اولیه شخصیت داستان به نقاشی بخشی از مضمون است و به لحاظ لحن روایت آن ظرافت درونی پسر که همیشه مورد تحقیر و سرکوب واقع می‌شد، در فیلم جاری باشد که شما از آن به عنوان شاعرانگی یاد می‌کنید، ضمن اینکه در «کمدی انسانی» از گویش تاریخی کلیشه‌ای و مرسوم فیلم‌های تاریخ معاصر و لباس‌ها و صحنه‌های تکراری خبری نیست، چیزی که باعث متفاوت دیده شدن آن از سوی شما شده است. انتهای پیام/.
15:53 - 28 مرداد 1398
2 بازنشر
5 بازدید
1 پاسخ