تحلیل اختصاصی اندیشکده ملّی جزا و جرم شناسی
⭕️گفتگوی اختصاصی اندیشکده ملّی جزا و جرم شناسی با آقای دکتر سید علی فاطمی[جامعه شناس ،پژوهشگر ، عضو اندیشکده ملّی جزا و جرم شناسی]«نسخه ای فشرده و در عین حال جامع از تحلیل های جامعه شناختی و روان شناسی اجتماعی حضور مستمر بیش از ۶۰ روزه ی شهروندان در فضاهای عمومی همزمان با آغاز جنگ میان ایران ،آمریکا و متحدانش»
تبیین استمرار حضور اجتماعی مردم در شهرها
⭕️آیا «مدلهای کلاسیک جامعهشناسیِ جنبشهای اجتماعی» در تبیین استمرار حضور اجتماعی مردم ایران در شهرها پیرامون تحولات اخیر جنگ ایران و ایالات متحده آمریکا و متحدانش ، ناکام ماندهاند؟استاد آقای سید علی فاطمی پاسخمی دهند
تبیین دوگانه تداوم حضور مردم و عدم فرسایش
❇️ اندیشکده ملی جزا و جرم شناسی در گفتگو با استاد آقای سید علی فاطمی دوگانهیِ"Paradox" «تداوم حضور و عدم فرسایش» را به بحث گذاشت. در این گفتگو، این #پرسش_کلیدی مطرح شد که چگونه دینامیکِ روانشناسی اجتماعی در میدان، پیشبینیهای مبتنی بر خستگی روانی را ابطال کرده است؟متن پرسش بدین شرح است:«چگونه میتوان با اتکا به نظریههای کنش جمعی، نشان داد که استمرار بیش از ۶۰ روزهی حضور شهروندان در ایران، فراتر از یک کنشِ واکنشی، به مرحلهای از “تقویت کارآمدی جمعی” و “مشارکت مدنی داوطلبانه” رسیده است که نه تنها دچار فروپاشی نشده، بلکه منجر به تثبیت شبکهها و پیوندهای اجتماعی نوین گشته است؟» تحلیلی فشرده از جامعه شناختی و روان شناسی اجتماعی حضور مستمر روزانه و شبانه شهروندان در فضاهای عمومی
تداوم حضور اجتماعی شهروندان در فضاهای عمومی طی بیش از شصت روز؛معمایی تازه در برابر تحلیلهای رایج جامعهشناختیآقای سید علی فاطمی در نسخه ای فشرده پاسخ می دهد؛«بر پایه تحلیلهای جامعهشناختی و روانشناسی اجتماعی از حضور مستمر بیش از ۶۰ روزهی شهروندان در فضاهای عمومی، با بهرهگیری از نظریههای «کنش جمعی» (Collective Action)، «بسیج منابع» (Resource Mobilization)، «ساختار فرصتهای سیاسی» (Political Opportunity Structure)، «شبکهسازی و پیوندهای اجتماعی»، «چارچوببندی» (Framing)، و همچنین مؤلفههای روانشناختیِ «همآهنگی عاطفی» (Emotional Synchronization)، «کارآمدی جمعی» (Collective Efficacy) و «همبستگی موقعیتی» (Situational Solidarity)؛ میتوان دریافت که این جنبش نه تنها با فرسایش روانی یا افت چرخههای انرژی مواجه نبوده، بلکه با تقویت «افکار عمومی_Public Sentiment » و ظهور یک «میدان معنایی مشترک»، به پویاییِ گفتوگوی اجتماعی انجامیده است.با در نظر گرفتن چندلایه بودن هویتها و تداوم نمادها، استمرارِ حضور ۶۰ روزهی مردم در فضاهای عمومی(از منظر جامعهشناختی )پدیدهای قابلدرک است که میتواند به عاملی برای تقویت پایدارِ کنشگری تبدیل شود. از آنجا که افراد در این اجتماعات، احساس عاملیت و «معنا_acknowledgment» مییابند و حضور آنان ماهیتی داوطلبانه دارد، مطابق با «نظریه کنش ارتباطی» هابرماس، این حضور جمعی که مبتنی بر گفتوگو، تعامل و تبادل آزادانهی معانی است، موجب تقویت مشارکت مدنی و در نهایت، انباشت سرمایهی اجتماعی میگردد.
08:01 - 13 اردیبهشت 1405