انها خودشان خوب می دانند که در حمله زمینی کشته می دهند! اگر ۴ چیز در کنار هم قرار گیرند امریکا حمله زمینی صد در صد می کند۱- تلفات کم۲- هزینه کم۳- دوری از ایالات متحده۴- سود زیاد! لاکن باید ما دائما پایش و مواظب کنیم تا توازن این ۴ مورد بهم نخورد!
حمله زمینی به ایران یک فاجعه راهبردی محتوم
در محافل ژئوپلیتیکی و راهبردی، هرچند وقت یکبار زمزمههایی درباره احتمال حمله نظامی به ایران شنیده میشود. این زمزمهها اگرچه اغلب با اهداف روانی و سیاسی مطرح میشوند، اما تحلیل عمیق و بیطرفانه متغیرهای نظامی، لجستیکی و راهبردی نشان میدهد که تهاجم زمینی تمامعیار یا حتی محدود به ایران، نه یک گزینه نظامی، بلکه شرطبندیای انتحاری با سرنوشت هر قدرت مهاجمی خواهد بود. این مقاله با تکیه بر آمارهای نظامی، تجربیات تاریخی و تحلیل توانمندیهای دفاعی ایران و شبکه متحدانش، چرایی این غیرممکن راهبردی را بررسی میکند.
کابوس جغرافیا و بنبست لجستیکنخستین و اساسیترین مانع در برابر هرگونه عملیات زمینی در ایران، جغرافیای سهمگین این کشور است. ایران با مساحتی بالغ بر ۱.۶ میلیون کیلومتر مربع، بیش از دو برابر عراق وسعت دارد و جمعیتی بیش از 90 میلیون نفری را در خود جای داده است. رشتهکوههای صعبالعبور زاگرس و البرز، به همراه کویرهای خشک و بیآب مرکزی، هرگونه پیشروی سریع زرهی را به شدت محدود کرده و نیروی مهاجم را به گذرگاههای قابل پیشبینی هدایت میکند که به راحتی قابل کمینگذاری هستند.لجستیک، پاشنه آشیل هر عملیات زمینی گسترده در ایران خواهد بود. پشتیبانی از دهها هزار نیروی نظامی در عمق خاک ایران و در برابر شبکهای از کمینها و حملات نامتقارن، کابوسی برای فرماندهان لجستیک است. پنتاگون در برآوردهای اولیه خود تخمین زده که برای یک حمله زمینی تمامعیار و اشغال ایران، به بیش از یک میلیون نیروی نظامی نیاز خواهد بود؛ رقمی که فراتر از توان عملیاتی هر نیروی مهاجمی است.
واقعیتهای نظامی: تلفیق قدرت متقارن و دکترین نامتقارنبرخلاف تصور عمومی، توان رزمی ایران صرفاً متکی به تاکتیکهای چریکی نیست، بلکه ترکیبی مرگبار از تواناییهای متقارن و نامتقارن را پرورش داده است. دکترین «پدافند لایهای» ایران با بهرهگیری از سامانههای متنوع پدافندی، برای خنثیسازی برتری هوایی دشمن طراحی شده است. زرادخانه عظیم موشکهای بالستیک و کروز ایران که در تأسیسات زیرزمینی موسوم به «شهرهای موشکی» مستقر شدهاند، حتی با حملات هوایی سنگین نیز به راحتی قابل نابودی نیستند و توان آتش متقارن و گستردهای را فراهم میکنند.در حوزه نیروی انسانی، ایران اعلام کرده که بیش از یک میلیون نیروی زمینی شامل ارتش، سپاه پاسداران و بسیجیان فعال را سازماندهی کرده است. این توده بحرانی نیروی مدافع، در کنار اعلام آمادگی بیش از 31 میلیون نفر جانفدای مردمی، توانی فراتر از یک «جنگ نامتقارن صرف» به ایران میبخشد.
شکست سناریوهای تهاجم: از هلیبرن تا مزدورانتحلیل سه سناریوی محتمل برای حمله زمینی نشان میدهد که هر یک با چالشهای مهلکی روبهرو هستند:۱. عملیات هلیبرن: تله در کمین بالگردهاعملیات هلیبرن که برای جابهجایی سریع نیروهای ویژه طراحی شده، در جغرافیای پیچیده ایران به عملیاتی پرهزینه با احتمال موفقیت بسیار پایین تبدیل میشود. پدافند هوایی ایران برای مقابله با این تاکتیک، سامانههای موشکی خاصی چون «مجید» (AD-08) را توسعه داده که با حسگرهای غیرفعال فروسرخ، بدون انتشار امواج راداری عمل کرده و شکارچی بالگردها و پهپادها هستند. سپاه پاسداران نیز رزمایشهای مداوم «ضد هلیبرن» را برگزار میکند.نوآوری مرگبارتر، مینهای هوایی پیشرفته «چلچله» است که با جهش تا ارتفاع ۳۵۰ متری و ایجاد شعاع انفجاری ۱۵ متری، یک مانع کشنده و نامرئی برای بالگردها در ارتفاع بسیار پایین ایجاد میکنند. بماند که در دو عملیات هلی برن یکی در اردی بهشت 1359 طبس و دیگری در فروردین 1405 تجربه عملیاتی تلخی از شکست یک عملیات هلیبرن در ایران حکایت دارد که در آن بدون درگیری جدی نیروهای ایران ، نیروهای مهاجم ، غافلگیر! و شکست خوردند.۲. مزدوران خارجی: باتلاق بینتیجهگروههای معارض مسلح خارج از کشور توان سازماندهی نیرویی در حد و اندازههای لازم برای یک تهاجم گسترده را ندارند. اما کلیدیترین عامل شکست آنها، عدم محبوبیت در میان افکار عمومی داخل ایران است. هر گروه مسلحی که دوشادوش یک نیروی مهاجم خارجی وارد خاک ایران شود، بلافاصله به عنوان «مزدور» و «خائن» شناخته شده و با مقاومت سراسری مردمی روبهرو میشود.
سازمان مجاهدین خلق (منافقین) نمونه بارز این واقعیت است که به دلیل همپیمانی با صدام حسین در جنگ ایران و عراق، تا به امروز در میان عموم مردم ایران منفور هستند، و هر گروه دیگری مانند آنها می تواند یک مرصاد دیگری را رقم بزند و خود را به فضاحت بکشانند. ۳. مزدوران داخلی (ستون پنجم): حلقه مفقوده لجستیکجمهوری اسلامی با اجرای «طرح مقابله با نفوذ» که با همکاری وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه تدوین شده، به طور سیستماتیک ساختارهای حفاظتی خود را تقویت کرده است. پیروزی صرفا با مسلح کردن گروههای پراکنده بدون یک نیروی خارجیِ قادر به فتح میدان، غیرممکن است و انتقال مخفیانه حجم عظیم سلاحهای سنگین با پشتوانه نیروهای خارجی ، به سرعت توسط دستگاههای اطلاعاتی خنثی، و عملا غیر عملیاتی خواهد بود.ضریب فاجعه: شبکه محور مقاومت و جنگ چندجبههایحمله زمینی به ایران، بالاخره باید از یکی از مرزهای اطراف کشور صورت گیرد که در این حالت بلافاصله واکنش هماهنگ شبکه نیروهای همسو را در سراسر منطقه فعال خواهد کرد و جنگ را به یک نبرد فرسایشی چندلایه تبدیل میکند. این شبکه که تحت راهبرد «حلقه آتش» سازماندهی شده، توان نظامی قابل توجهی دارد:
• حزبالله لبنان: با وجود صدمات اخیر، همچنان بین ۴۰ تا ۵۰ هزار نیروی رزمی فعال و ۲۰ تا ۵۰ هزار نیروی ذخیره در اختیار دارد. زرادخانه موشکی آن پس از بازسازی، بین ۱۰ تا ۲۳ هزار فروند تخمین زده میشود و توانایی شلیک روزانه ۱۰۰ موشک یا پهپاد را حفظ کرده است. • حشد شعبی عراق: استعداد نیروی انسانی آن ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار نفر در قالب ۴۰ تا ۴۲ گروه مسلح برآورد میشود که نه تنها بخشی از نیروهای مسلح رسمی عراق است، بلکه از بودجه دولت عراق به صورت رسمی نیز بهره میبرد. این نیرو مستقیماً در مرزهای ایران حضور دارد و هرگونه تهاجم زمینی را با جنگ نامتقارن در پشت خطوط مقدم پاسخ خواهد داد.• انصارالله یمن: با موشکهای بالستیک و پهپادهای دوربرد، توانایی هدف قرار دادن ناوگان آمریکا و فلج کردن مسیرهای لجستیکی دریایی را به اثبات رسانده است.این ترکیب، و نیروهایی که هنوز در منطقه رونمایی نشده و منتظر روز مبادا هستند یک «تله آتش» چندلایه ایجاد میکند که همزمان نیروی مهاجم را در سه جبهه داخلی ایران، مرزهای اسرائیل و مناطق تحت نفوذ آمریکا در عراق و یمن و ... درگیر خواهد کرد.
فاجعه اقتصادی جهانی و بنبست راهبردیایران بر گلوگاه حیاتی انرژی جهان یعنی تنگه هرمز همچنان تسلط دارد که هنوز بخاطر تهاجم آمریکا و اسراییل بسته است. حتی قرار گرفتن در شرایط تهدید مداوم و نه الزاماً بستن کامل این تنگه، برای افزایش سرسامآور هزینههای بیمه و نرخ حملونقل و شوک قیمتی به اقتصاد جهانی کافی است؛ چه برسد به عملیاتی کردنِ این تهدید؛ این شوک عن قریب است که اقتصاد شکننده جهانی را وارد رکودی عمیق کند.در نهایت، مهمترین مانع راهبردی، نبود یک هدف سیاسی «شدنی» و استراتژی خروج معتبر است. تاریخ معاصر آمریکا در عراق و افغانستان نشان داد که پیروزیهای نظامی اولیه بدون یک استراتژی سیاسی منسجم برای خروج، به فاجعه ختم میشوند. طبق اعلام پنتاگون، هزینه جنگ تنها در ۷۱ روز نخست از ۷۷ میلیارد دلار فراتر رفته و تحلیلگران هشدار میدهند که این رقم با احتساب هزینههای جایگزینی تجهیزات، میتواند به سرعت به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار برسد. در کنار هزینههای مالی نجومی بیش از یک ترلیون دلار برای اقتصاد جهانی ، «تابوی تلفات انسانی» می تواند پاشنه آشیل سیاسی هر قدرت مهاجمی باشد.
نتیجهگیری: خوابی که تعبیر نخواهد شدمجموعه عوامل ذکرشده، یک «معادله بازدارندگی» چندبعدی و مستحکم را تشکیل میدهد. جغرافیای سهمگین، وجود بیش از یک میلیون نیروی مدافع، شبکه پدافندی و موشکی مدرن، تاکتیکهای ضد هلیبرن و مینهای هوایی مرگبار، و از همه مهمتر شبکه نیروهای همسو با آمادگی بالا در سراسر منطقه، همگی دست به دست هم میدهند تا هرگونه ماجراجویی زمینی را به یک باتلاق فرسایشی بیپایان تبدیل کنند. ترکیب هزینههای مالی نجومی، ریسک قطعی تلفات انسانی سنگین، تهدید یک جنگ چندجبههای و فاجعه اقتصادی جهانی، تهاجم زمینی به ایران را نه یک «گزینه نظامی»، که یک شرطبندی غیرعقلانی با سرنوشت هر قدرت مهاجمی جلوه میدهد. به همین دلیل است که برخلاف هیاهوهای سیاسی گاه و بیگاه، حمله زمینی به ایران از منظر صرفاً نظامی و لجستیکی، خوابی است که تعبیر نخواهد شد.#حمله_به_ایران_ممکن_نیست #طلسم_تهاجم_زمینی #بازدارندگی_ایران #جغرافیای_شکست #محور_مقاومت #پدافند_لایهای #حلقه_آتش #جنگ_چندجبههای #فاجعه_راهبردی #امنیت_ملی
10:18 - 30 اردیبهشت 1405