جوانانی که برای آبادانی زادگاهشان از شهرها به دل کوهها برگشتند
شهرنشینی را رها کردند و به دل کوهها و جنگلهای بلوط زدند نه برای گشتوگذار که برای آبادانی زادگاهشان گروه جهادی همیاران لنبر، با ۱۰۰ جوان دلسوز، در کمتر از دو سال، مدرسهای فرسوده را رنگ تازه بخشیدند، نانوایی روستا را سایهبان زدند و ورودی روستا را هویت دادند حالا اما رویای بزرگتری دارند.
خبرگزاری فارس - اردبیل: جادهای که از خلخال به سمت روستای لنبر میپیچد، هر چه جلوتر میروی، هوایش تازهتر و چشماندازش بکرتر میشود دشتهای وسیع، جنگلهای بلوط سربهفلککشیده و چشمههای آبمعدنی که از دل کوه میجوشند، این روستا را به نگینی در شرق اردبیل تبدیل کرده است.اما تا همین چند سال پیش، این نگین در غبار فراموشی فرورفته بود؛ جوانان برای کار به شهرها میرفتند، مدرسه رنگ و رویی نداشت، نانوایی روستا بی سایبان بود و ورودی روستا، نشانی از هویت این دیار نداشت.تا اینکه در سال ۱۴۰۲، گروهی از جوانان دلسوز دور هم جمع شدند و با شعار «همدلی برای آبادانی، خدمت بیمنت به مردم»، پای در مسیری گذاشتند که حالا به یک حرکت مردمی تبدیل شده است گروه جهادی همیاران لنبر متولد شد؛ متولد عشقی که هیچکس باور نمیکرد بتواند روستا را از خوابسنگینش بیدار کند.۱۰۰ عضو ثابت و ۷۰ داوطلب؛ ارتشی که با عشق به میدان میآیدبهراد میرزایی، ۲۷ساله، یکی از اعضای این گروه است او که از ابتدای شکلگیری گروه پایکار بوده، باذوق و شوق وصفنشدنی از همیاران لنبر میگوید: «ما الان ۱۰۰ نفر عضو ثابت داریم و بیش از ۷۰ نفر هم بهعنوان داوطلب در پروژهها کنارمان هستند. ساختارمان ساده است؛ یک مسئول گروه، یک شورای هماهنگی و بقیه اعضا. هیچ وابستگی سیاسی نداریم، همه چیز مردمی است و تصمیمها با همفکری گرفته میشود.» آنچه این گروه را از بسیاری از تشکلهای مشابه متمایز میکند، ترکیب فعالیتهایشان است. عمرانی، فرهنگی، اجتماعی و محیطزیستی؛ هر جا که نیاز باشد، همیاران لنبر پایکار میآیند.
از مدرسه تا نانوایی؛ پروژههایی که با دستهای خالی شروع شدندسه پروژه عمرانی بزرگ، کارنامه این گروه را در کمتر از دو سال پرکرده است اولین اقدام، بازسازی و رنگآمیزی دیوارهای مدرسه شهید کوهساری لنبر بود.مدرسهای که سالها از فرسودگی رنج میبرد، با دستان جوانان و کمکهای مردمی جان تازهای گرفت بهراد با لبخندی از خاطره آن روزها میگوید: «اهالی روستا خودشان آمدند کنارمان. برخی رنگ آوردند، برخی قلممو، برخی حتی چای و ناهار. آن روز فهمیدیم که این راه، راه درستی است.»پروژه بعدی، ایجاد تابلوهای نشانگر برای ورودی روستاهای اطراف بود روستایی که هیچکس راهش را بلد نبود، حالا با تابلوهایی زیبا و چشمنواز، به مسافران خوش آمد میگوید و سومین پروژه، سایهبانی برای نانوایی روستا؛ جایی که هر روز صبح، بوی نان تازه با سایهای که همیاران لنبر ایجاد کردند، حالا دلپذیرتر شده است.وقتی بودجه نیست، همت هستاما این مسیر، بیچالش نبوده است بهراد با صراحت از مشکلات میگوید: «بزرگترین چالش ما، تأمین بودجه است پروژههای بزرگتر نیاز به منابع مالی بیشتری دارند و گاهی تأمین مصالح و هماهنگیهای اداری زمانبر میشود.» بااینحال، او تأکید میکند که خوشبختانه با همدلی مردم و همراهی مسئولان محلی، بسیاری از موانع قابلحل بوده است.یکی از مهمترین دغدغههای گروه، حفظ و نگهداری از اموال عمومی روستاست؛ چه آنهایی که خودشان ساختهاند و چه آنهایی که از طریق دولت یا کمکهای مردمی ایجاد شده است بهراد میگوید: «ما معتقدیم آبادانی فقط ساختِ جدید نیست؛ نگهداری از داشتهها هم بخش بزرگی از کار است.»
در غیاب جوانان، فضای مجازی پل ارتباطی میشودبیشتر اعضای گروه جهادی همیاران لنبر، به دلیل نبود فرصتهای شغلی در روستا، در شهرهای دیگر یا حتی خارج از کشور مشغول به کار هستند این پراکندگی، یکی از بزرگترین چالشهای گروه است اما همیاران لنبر اجازه ندادهاند که فاصلهها، همدلی را کمرنگ کند.بهراد توضیح میدهد: «ارتباط ما از طریق فضای مجازی حفظ میشود هر زمان که اعضا به روستا میآیند، بهویژه در مناسبتهایی مانند تاسوعای حسینی، در مسجد روستا جمع میشویم، جلسات هماندیشی برگزار میکنیم و برای پروژههای بعدی برنامهریزی میکنیم مسجد، قلب تپنده گروه ماست.» نگاه به آینده؛ لنبر، مقصدی برای گردشگراناما رؤیای بزرگ همیاران لنبر، فراتر از دیوارهای مدرسه و سایهبان نانوایی است آنها چشم به ظرفیتهای بینظیر گردشگری روستا دارند دشتهای وسیع، جنگلهای بلوط، چشمههای آبمعدنی و طبیعت بکر، لنبر را به یکی از گنجهای پنهان استان اردبیل تبدیل کرده است.بهراد با شور و اشتیاق از برنامه یکساله گروه میگوید: «هدف ما این است که لنبر را بهعنوان یک مقصد گردشگری شاخص معرفی کنیم میخواهیم از طریق رسانهها و فضای مجازی، ظرفیتهای روستا را به همه نشان دهیم همزمان، پروژههای عمرانی و زیباسازی را ادامه میدهیم و سعی میکنیم جوانان بیشتری را جذب کنیم باور داریم که اگر گردشگری در لنبر رونق بگیرد، اشتغال ایجاد میشود و دیگر جوانان مجبور نیستند روستا را ترک کنند.»
۱۰ MB
درخواستی از نهادهای بالادستیهمیاران لنبر اما در این مسیر تنها نیستند آنها از نهادهای بالادستی مانند بسیج، اوقاف، بنیاد مسکن و سایر دستگاهها انتظار حمایت دارند؛ نه لزوماً حمایت مالی صرف، بلکه تأمین امکانات، آموزش، مشاوره تخصصی و تسهیل روندهای اداری.بهراد در این باره میگوید: «ما از مسئولان میخواهیم که به ظرفیتهای لنبر توجه ویژه کنند این روستا پتانسیل تبدیلشدن به یکی از قطبهای گردشگری استان را دارد اگر زیرساختهای گردشگری حمایت شود، نهتنها روستا آباد میشود، بلکه جوانان هم به زادگاهشان برمیگردند.» حرف آخر؛ آبادانی با عشق ممکن استگروه جهادی همیاران لنبر، در پایان این مسیر پرفرازونشیب، پیامی برای همه دارد؛ پیامی که شاید خلاصهاش در یک جمله باشد: «آبادانی یک روستا تنها با امکانات ساخته نمیشود؛ بلکه با عشق، همدلی و حضور مردم شکل میگیرد.» آنها از تمامی مردم شریف روستا، خیرین، نیکاندیشان و مسئولانی که در کنارشان بودهاند، قدردانی میکنند و امیدوارند که این حرکت مردمی، نه یک رویداد زودگذر، بلکه به فرهنگ ماندگاری برای خدمت به روستا تبدیل شود.حالا که غروب آفتاب بر فراز دشتهای لنبر میتابد، صدای خنده کودکان مدرسه، بوی نان تازه از نانوایی و لبخند رضایت بر لب اهالی، نشان از آن دارد که همیاران لنبر، مسیر درستی را انتخاب کردهاند مسیری که شاید روزی، نام لنبر را در میان مقاصد گردشگری ایران، بلندآوازه کند.
08:06 - 6 مرداد 1405